|
ပ်ဥ္ေညာင္ေန႔….ပ်ဥ္ေညာင္ည…..
ပ်ဥ္ေညာင္Camp
သည္ေတာင္ၾကီးကားလမ္းေပၚတြင္ရွိပါသည္။ရွမ္းျပည္နယ္ထဲ၀င္စျပဳေနျပီ၊ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာရွမ္းေတာင္
တန္းမ်ား၀ိုင္းရံလွ်က္ရွိသည္.။
ကၽြဲတပ္ဆံု Camp မွ TE
ကားေတြႏွင့္လာခဲ့ၾကသည္။ကၽြဲတပ္ဆံုကသာစည္နယ္ထဲမွာရွိေသာေၾကာင့္ရာသီဥတုပူပါသည္။
ယင္းမာပင္ကိုေက်ာ္လာေတာ့
ရာသီဥတုတျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလာပါသည္။တေျဖးေျဖးႏွင့္စိမ့္လာပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ကိုေဆာက္လုပ္ေရးဗိုလ္တဲတြင္ေနရာခ်ထားပါသည္။ဆရာမ်ားလဲလမ္းတစ္ဘက္ရွိဗိုလ္တဲမွာေနရာယူၾကျပီးေက်ာင္းသားမ်ား
ကိုအျခားတစ္ဘက္မွာေနရာခ်ထားလိုက္ပါသည္ဒီတစ္ခါေတာ့က်ေနာ္တို႔အလုအယက္ႏွင့္ေနရာမလုၾကေတာ့ပါ။ကိုယ့္ခင္ရာအုပ္စုလိုက္ေန
ၾကသည္။
ပို၍ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါသည္။ဆရာဦးေမတၱာေရာက္လာျပီး…..
ဘယ္လိုလဲအဆင္ေျပၾကလား……
မင္းတို႔ခေလးေတြမဟုတ္ေတာ့ဘူး….ေနတ့ဲ ၁၀
ရက္ေလာက္ကိုသည္းခံျပီးေနၾကပါ……..ဆရာက်ေနာ္တို႔အားလံုးအဆင္ေျပၾကပါတယ္…….
ရာသီဥတုေအးတယ္……ေရခ်ိဳးခ်င္ရင္ေန႔ခင္းဘက္မွာခ်ိဳးၾက……….
ဒီေန႔ Camp
ေျပာင္းေသာေၾကာင့္ Field
မဆင္းပါ။ရာသီဥတုေအးေနေသာေၾကာင့္ေရခ်ိဳးဘို႔ပ်င္းေနၾကပါသည္။
အျခားအဖြဲ႔ေရခ်ိဳးသြားမယ္လို႔အသံၾကားေတာ့က်ေနာ္တို႔လဲလိုက္သြားၾကပါသည္။
ပ်ဥ္ေညာင္ရြာထိပ္နားေလာက္တြင္တံတားတစ္ခုရွိပါသည္။ပ်ဥ္ေညာင္တံတားသည္
ေရြေသြးေခ်ာင္းကိုျဖတ္၍ေဆာက္ထားပါသည္။
က်ေနာ္တို႔အားလံုးေရြေသြးေခ်ာင္းမွာေရသြားခ်ိဳးရပါသည္။
ကၽြဲတပ္ဆံုမွာကပူလဲပူသည္။ေရလဲရွားသည္။ဒီမွာကေရေပါသည္။ရာသီဥတုေအးသည္။ေရြေသြးေခ်င္းေရမနက္ပါ။
ေသာင္ျပင္မွာေတာ့ေရြက်င္ေနၾကသူမ်ားကိုေတြ႔ရပါသည္။
ေရခ်ိဳးျပီးျပန္ေတာ့တံတားနားမွာရန္ကုန္ဆိုင္ဆိုတဲ့စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္က်ေနာ္တို႔ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။က်ေနာ္တို႔တစ္ေယာက္ကိုတစ္
ေယာက္မ်က္စပစ္ရင္းညဘက္အစီအစဥ္ကိုစိတ္ထဲမွာဆြဲထားလိုက္ပါသည္။
ညစာထမင္းစားျပီးေတာ့ထံုးစံအတိုင္းက်ေနာ္တို႔
ရြာထဲေလ်ွာက္ၾကပါသည္။ျပီးေတာ့ရန္ကုန္ဆို္င္ကိုသြားၾကပါသည္။
အဖြဲ႔လိုက္အုပ္စုလိုက္ေရာက္ေနၾကျပီ။ပိုးဟပ္ျဖဴႏွင့္အာနိုးတို႔နွစ္ေယာက္ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းကေရာက္ေနလဲမသိပါ။ေရြလိေမၼာ္တစ္၀က္
က်ိဳးေနျပီ။အာနိုးကေတာ့ပိုးဟပ္ျဖဴအတြက္စားစရာအျမည္းကိုကိုယ္တိုင္မီးဖိုထဲမွာေၾကာ္ေလွာ္ေနပါသည္။ဆို္င္ပိုင္ရွင္ကလည္းသေဘာ
ေကာင္းပါသည္။
ေက်ာင္းသားမို႔လို႔လားမသိ၊ဘာဆိုဘာမွမေျပာ။ၾကိဳက္သလိုသေဘာရွိ …..
က်ေနာ္တို႔အားလံုးသည္တစ္ဆိုင္လံုးႏွင့္ခဏအတြင္းမွာပင္ရင္းနွီးသြားၾကပါသည္။
က်ေနာ္တိ္ု႔အားလံုးကိုယ္အုပ္စုႏွင့္ကိုယ္ေအးေအးေဆးေဆးပါ။တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ရိတာေတြညစ္တာေတြမလုပ္ၾကေတာ့ပါ။
ညဦးပိုင္းမွာအရက္အရွိန္ႏွင့္အိပ္ေမာက်သြားပါသည္။ညဥ့္နက္လာေတာ့အေအးကလဲပိုျပီးလန္႔နိဳးလာပါသည္။
အားပါးပါး……ခ်မ္းလိုက္တာ….
ပ်ဥ္ေညာင္ Camp ပထမည မွာ…
ပူေသာေနရာမွေျပာင္းလာ၍လားမသိ……အရိုးကြဲမတတ္ေအးစက္ေနပါသည္။
က်ေနာ္တို႔အားလံုးမအိပ္နိုင္ေတာ့ပါ။အားလံုးစုထိုင္ျပီးမီးလႈံရင္းစကားေျပာေနၾကသည္။
ပ်ဥ္ေညာင္မွာ Field
ဆင္းရတာရာသီဥတုေအးသျဖင့္ပင္ပန္းသည္ဟုမထင္ရပါ။အနီးတစ္၀ိုက္မွာရွမ္းေတာင္တန္းမ်ားရစ္
ေခြေနသျဖင့္ Field
ဆင္းသည့္အခါတိုင္းေတာင္တက္ရေလ့ရွိသည္ေတာင္ေပၚတက္လိုက္၊ေတာင္ေၾကာေတြထဲဆင္းလိုက္….
ထ႔ိုအတူေရြေသြးေခ်ာင္းသည္လည္းက်ေနာ္တို႔ Field
ဆင္းေသာေနရာမ်ားႏွင့္မကင္းခဲ့ပါ။သူလဲဒီေနရာေဒသေလးမွာရစ္ေခြျပီး
စီးဆင္းေနသည္။
ပ်ဥ္ေညာင္ Camp
မွာရွိေနစဥ္က်ေနာ္တို႔အားလံုး Camp
ဂ်ဴတီက်ေသာေန႔မ်ားတြင္ဘယ္မွမသြားေတာ့ပါ။
ကၽြဲတပ္ဆံုCamp
မွာမင္းပုန္းေတာင္သို႔ဒဏ္ေပးခံရျပီးေနာက္က်ေနာ္တို႔အကုသိုလ္မ်ားေသာအလုပ္ကိုက်ေနာတို႔မလုပ္ေတာ့ပါ။
Camp
သိမ္းမွေလွ်ာက္လည္ၾကရန္အားလံုးတိုင္ပင္ထားၾကပါသည္။
ပ်ဥ္ေညာင္ရြာမွကားလမ္းအတိုင္းအေပၚဆက္တက္သြားပါက ၃မိုင္
၄မိုင္ေလာက္တြင္ေရပူစမ္းတစ္ခုရွိသည္။
ေရြေသြးေခ်ာင္းေဘးကပ္ရက္ထံုးေက်ာက္ေတာင္ေတြၾကားမွေရပူမ်ားထိုးထြက္ေနပါသည္။Camp
ဂ်ဴတီက်ေသာေန႔မ်ားတြင္ေလွ်ာ္စရာအ
၀တ္မ်ားကိုယူျပီးေရပူစမ္းကိုသြားၾကပါသည္။ေလွ်ာ္စရာရွိတာကိုေလွ်ာ္ျပီးေရပူူစိမ္ရသည္မွာအရမ္းဇိမ္ရွိပါသည္။
Field
ေစာေစာျပန္ေသာေန႔မ်ားတြင္လည္းက်ေနာ္တို႔အားလံုးေရပူစမ္းမွာေရသြားစိမ္ၾကပါသည္။
ပ်ဥ္ေညာင္ရြာမွာရာသီဥတုေအးေသာေၾကာင့္ Camp
ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ေနာက္က်ပါကေရမခ်ိဳးနိုင္ေတာ့ပါ။အရမ္းေအးပါသည္။
အခုလဲ Camp သိမ္းခါနီးေနျပီ အုပ္စုလိုက္ Field
ဆင္းေနၾကရာက်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔အလုပ္မ်ားမျပီးျပတ္နိုင္သျဖင့္ Campျပန္
ေနာက္က်ျပီးေရမခ်ိဳးျဖစ္တာသံုးရက္ေတာင္ရွိေနျပီ။ကိုယ္မွာလဲအနံ႔ေပါင္းစံုထြက္ေနျပီဟုထင္ပါသာည္။
ဒီအခိ်န္ေရပူစမ္းမွာေရစိမ္ရရင္ဘယ္ေလာက္ထိဇိမ္က်မလဲဟုစိတ္ကူးယဥ္ေနမိပါသည္။ဒီေန႔လုပ္စရာရွိတာေစာေစာလုပ္ျပီးေရပူစမ္း
မွာေရသြားစိမ္ၾကဘို႔အားလံုးသေဘာတူထားၾကသည္။
ေတာင္ေပၚမွပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့အရမ္းၾကည့္၍ေကာင္းပါသည္။
ေဘးမွာလဲလၻၻက္ခင္းမ်ားကို စိမ္းစိမ္းစိုစို …..ေတြ႔ေနရပါသည္။
လၻၻက္ခူးေနေသာသူေတြလဲရြက္နုမ်ားကိုခူးဆြတ္ေနၾကပါသည။္
ေတာင္ေအာက္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ေရြေသြးေခ်ာင္းကေတာင္ေျခမွာေကြ႔၀ိုက္ျပီးစီးဆင္းေနသည္.။က်ေနာ္တို႔ေတာင္ေျခကို္လဲဆင္းရ
အံုးမည္။တေျဖးေျဖးဆင္းခဲ့ၾကရာေတာင္ေျခမွာရွိေသာေရြေသြးေခ်ာင္းနံေဘးသို႔ေရာက္လာပါသည္။
အခ်ိန္ကလဲ ၂း၃၀
ေလာက္ရွိေနျပီ။မထူးေတာ့ပါ။
ညေန Camp
ျပန္ေရာက္မွေရပူစမ္းသို႔ထပ္သြားရန္မေသခ်ာ။ေစာေစာျပန္ေရာက္မေရာက္တပ္အပ္မေျပာနိုင္။
ထိုေၾကာင့္က်ေနာ္တို႔အားလံုးအစီအစဥ္ေျပာင္းလိုက္ၾကသည္။ေရႊေသြးေခ်ာင္းမွာဘဲေရခ်ိဳးေတာ့မည္။
ေရႊေသြးေခ်ာင္းေရလဲခ်ိဳးခ်င္စရာေကာင္း ေလာက္ေအာင္ေႏြးေႏြးေလး…….
ခက္တာကေရလဲအက်ီအ၀တ္အစားအပိုမပါၾကပါ။
ေက်ာပိုးအိတ္၊ထမင္းခ်ိဳင့္၊ေရဘူးမ်ားျဖဳတ္လိုက္ျပီးသဲေသာင္ျပင္ေပၚ
ေက်ာခင္းခ်လိုက္ပါသည္။ွ
ေရစိုအ၀တ္နွင့္ဒီအတိုင္းျပန္လို႔ကေနမေကာင္းျဖစ္သြားနိဳင္ပါသည္။
ေရခ်ိဳးခ်င္ရင္ေရြးစရာတစ္လမ္းတည္းသာရိွပါေတာ့သည္။
ဂ်ပန္လိုေရခ်ိဳးၾကမလား….
ေလာေလာဆယ္ေျခေထာက္ေတြေညာင္းေနသည္….
က်ေနာ္တို႔အားလံုးခဏေမွးလိုက္ၾကပါသည္။ခဏေနေတာ့မြန္ၾကီးတစ္ေယာက္အက်ီေဘာင္းဘီခၽြတ္ျပီးေရထဲဆင္းသြားပါေတာ့သည္။
ေနာက္ျပီးတစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္အ၀တ္ဗလာႏွင့္ေခ်ာင္းထဲေရာက္ကုန္ပါေတာ့သည္။
က်ေနာ္တို႔အားလံုးတစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မရွက္ၾကပါ။
ဂ်ပန္ေရခ်ိဳးနည္းအတိုင္းအားလံုးဗလာ………
ဒါေပမယ့္လၻၻက္ခူးေနေသာရြာသူေတြျမင္သြားရင္….ရွက္စရာ…..
ပထမဆံုးေခါင္းေလးေတြေဖၚၾကရင္းေရစိမ္ၾကေနၾကသည္။ေရကလဲေနရွိန္ႏွင့္ေႏြးႏြးေလး၊ေရလဲမနက္ပါ။
ေရအနက္ဆံုးေနရာကခါးလယ္ေလာက္သာ။လူငယ္သဘာ၀..ၾကာလာေတာ့လည္းျငိမ္ျငိမ္မေနနိဳင္ၾကပါ၊
စၾက..ေနာက္ေျပာင္ၾကရင္း…
ကိုယ့္အေျခအေနကို…ကိုယ္ေမ့သြားၾကပါသည္…..
ေနာက္ေတာ့က်ေနာ္တို႔လူခြဲျပီးရခိုင္သၾကၤန္ေရပက္တမ္းကစားၾကသည္။
ေရမြန္းျပီးဆက္မပက္နိုင္သူကအရႈံး…..ရႈံးသူအရက္တိုက္ေၾကး…
က်ေနာ္တို႔အားလံုးလူငယ္ပီပီေလာေလာဆယ္ဂ်ပန္ေရခ်ိဳးနည္းကိုေမ့ျပီးတစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္အနိုင္မခံအရႈံးမေပးေရးအတြက္ေရ
ေတြလဲပက္ေနၾကပါသည္။
ပါးစပ္မွလဲတေဟးေဟးတဟားဟားႏွင့္ေအာ္သံမ်ားမွာေတာင္ေၾကာ
တစ္ခုလံုးပ်ံ႔ႏွံ႔သြားပါသည္။
ကိုယ္တံုးလံုးနဲ႔သဲသဲမဲမဲေရပက္ေနၾကသည္။ပါးစပ္ကလည္းမ်ိဳးစံုေအာ္ဟစ္ေနၾကသည္။
အားလုံးတန္းလန္းတန္းလန္းႏွင့္ေရပက္ေနၾကတာ…အျပင္လူျမင္ရင္ေတာ့ဘယ္လိုထင္ေနမလဲမသိ။
က်ေနာ္တို႔ဘာကိုမွသတိမရေတာ့ပါ။တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္သဲသဲမဲမဲေရပက္ေနၾကသည္။ပါးစပ္ကလည္းအသံေပါင္းစံု….
အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားသည္လဲမသိပါ…….
“အစ္ကိုတို႔မျပီးေသးဘူးလား…….”
“ရြာသူေတြအစ္ကိုတို႔ကိုျမင္ျပီးထြက္ေျပးကုန္ျပီ……..”
ခေလးတစ္ေယာက္ေအာ္ေျပာသံၾကားမွအားလံုးသတိ၀င္လာျပီးဆက္ခနဲေရထဲထိုင္ခ်လိုက္ၾက
သည္။
“ဘာအခုမွရွက္ပါျပီလဲ…..”
“တန္းလန္းတန္းလန္းႏွင့္ေဆာ့ေနၾကတာလၻၻက္ခူးတဲ့အဖြဲ႔အား
လံုးျမင္သြားၾကျပီ………”
“ျမန္ျမန္တက္ၾကေတာ့ေနာက္က်ေနျပီ……”
“ဒီေနရာဟာ
ရြာသူေတြေရခိ်ဳးတဲ့ေရခ်ိဳးဆိပ္ …….”
ဟာ…သြားျပီ…ခေလးပီပီဒဲ့ဒိုးေျပာေသာစကားမ်ားေၾကာင့္အားလံုးမ်က္ႏွာပူသြားၾကပါ
သည္…..ဟင္…..ေနေတာင္အေတာ္ေစာင္းသြားျပီ…..
က်ေနာ္တို႔အားလံုးေရထဲမွတက္လာၾကပါသည္။က်ေနာ္တို႔ကိုျမင္ေတာ့ရြာထဲမွခေလးမ်က္ႏွာလြဲသြားသည္။
ယိုသူမရွက္…ျမင္သူရွက္တဲ့….
ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္မွာဆရာဦးေမတၱာက်ေနာ္တို႔ကိုေခၚပါသည္။
“မင္းတို႔ရြာသူေတြေရခ်ိဳးတဲ့ေနရာမွာကိုယ္တံုးလံံုးႏွင့္ဘာသြားလုပ္ၾကတာလဲ……”
“မင္းတို႔ရိုးရိုးသားသားေရာဟုတ္ရဲ့လား…..”
ျမဴဆြယ္တဲ့သေဘာလား….လာ..ေျဖရွင္းစမ္း….
“က်ေနာ္တို႔ဒီေနရာဟာရြာသူေတြေရခ်ိဳးတဲ့ေနရာမွန္းမသိခဲ့ပါဘူး…..”
“ေရမခ်ိဳးတာသံုးရက္ရွိေနလို႔ေရခ်ိဳးလိုက္တာပါ….
.လဲစရာအ၀တ္မပါလို႔ဂ်ပန္လိုဘဲေရခ်ိဳးလိုက္တာပါ……
.က်ေနာ္တို႔မွာတျခားစိတ္မရွိခဲ့ပါဘူး…..”
“ေရခ်ိဳးရင္လဲတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္မေနဘဲဘာလို႔ေအာ္ေနၾကတာလဲ…..”
“ပထမေတာ့တိတ္တ္ိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပါဘဲဆရာ….
.ေနာက္မြန္ၾကီးတို႔ကရခိုင္သၾကၤန္ေရပက္တမ္းကစားမယ္…..
ရႈံးသူအရက္တိုက္ေၾကးဆိုလို႔က်ေနာ္တို႔အားလံုးေမ့ျပီးအသံထြက္ကုန္တာ
ပါဆရာ……..”
“ေနာက္ေနာင္အေနအထိုင္ဆင္ျခင္ပါ……..”
ေတာ္ပါေသးသည္။ဒဏ္ေပးမခံရလို႔…..
က်ေနာ္တို႔ကစားၾကရင္းအနီးအနားကလူေတြကအသံေတြၾကားၾကေတာ့စိတ္ပူျပီးလာၾကည့္ရင္းေတြျမင္ကုန္တာ။
အခ်င္းခ်င္းေတာ့မရွက္ၾကပါ။ဒါေပမယ့္ဒီသတင္းေတြတစ္ရြာလံုးျပန္႔သြားေတာ့အလြန္ရွက္မိပါသည္။
ဒီၾကားထဲေခ်ာင္းမွာလာေအာ္တဲ့ခေလးလိုက္ဖြလိုက္၍လားမသိ.
ရြာထဲကခေလးအားလံုးကက်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ကိုဂ်ပန္ေတြလို႔ေခၚၾကပါတယ္…
…ရွက္လိုက္တာ…..မတတ္နိဳင္ပါ…..ကိုယ့္အျပစ္နဲ႔ကိုယ္…
မနက္မွေလွ်ာက္ခဲ့ရေသာလမ္းသည္…ညေနေစာင္းရင္က်ေနာ္တို႔လူငယ္အေနနွင့္မခံနိဳင္ေတာ့ပါ…..
က်ေနာ္တို႔ Field
ထဲေလွ်ာက္သြားရင္း ဗိုက္ျပန္ဆာလာေလ့ရိွပါသည္။
ထမင္းဗူးထဲမွာလဲထမင္းကုန္ေနျပီ……..
ထိုအခါမ်ားတြင္အနီးအနား၀န္းက်င္ရြာထဲသို႔ျပန္၀င္ေလ့ရွိပါသည္။
ရြာထဲမွာစားစရာ၀ယ္စား၍ရေသာရြာရွိသလို..တစ္ခ်ိဳ႔
ရြာထဲမွာဘာဆိုင္မွလဲမရွိၾကပါ။
ရြာကေသးတာကိုး……
ဆိုင္မရွိေသာရြာမ်ားတြင္နီးရာၾကံဳရာအိမ္အခ်ိဳ႔ကို၀င္ျပီးေရေတာင္းေလ့ရွိၾကပါသည္။ဒါဆိုအိမ္ရွင္မ်ားသေဘာေပါက္သည္။
စားစရာခ်ေကၽြးေလ့ရွိသည္။အိမ္ကိုေတာ့နဲနဲေရြးရပါသည္။
အိမ္ေကာင္းေကာင္းအိမ္ၾကီးၾကီးဒါဆိုရင္ရြာထဲမွာပိုက္ဆံရွိေသာသူဟုသတ္မွတ္၍ရပါသည္။ဟုတ္လဲဟုတ္ပါသည္။
ဒါမွေကာင္းေကာင္းနဲ႔မ်ားမ်ားစားရတတ္သည္။တစ္ခါတစ္ရံကံေကာင္းပါကရွင္ျပဳမ်ား၊မဂၤလာေဆာင္မ်ားႏွင့္လဲၾကံဳတတ္ပါသည္။
ထိုအခါက်ေနာ္တို႔ျငင္း၍မရေတာ့ပါ။က်ေနာ္တို႔ကိုအတင္းေကၽြးေမြးပါသည္။
ေတာသူေတာင္သားမ်ားမွာေစတနာအျပည့္ႏွင့္၊…….မရွိ..
ရိွတာကိုခ်ေကၽြးေလ့ရွိပါသည္။ဟန္ေဆာင္မႈေတြလဲမရွိပါ။
ျမိဳ႔ၾကီးမ်ားမွာေတာ့အေျပာခ်ိဳသေလာက္ဟန္ေဆာင္မႈလဲအျပည့္။
က်ေနာ္တို႔ Geology
ေက်ာင္းသားမ်ားကြင္းဆင္းေနတာကိုပတ္၀န္းက်င္ရြာေတြကအားလံုးသိၾကပါသည္။
တစ္ရက္က်ေနာ္တ႔ိုကြင္းဆင္းေနၾကရင္းရြာငယ္ေလးတစ္ရြာသို႔ေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။ဗိုက္လဲဆာေနျပီ။ေရဘူးမွာလဲေရကုန္ေနျပီ။
ထံုးစံအတိုင္းေရေတာင္းရမည္။အဆင္ေခ်ာရင္စားစရာေတြပါရမည္။
ေရွ႔အိမ္မွာယာယီအမိုးထုတ္ထားျပီးခံုေတြလဲခ်ထားပါသည္။အလွဴတစ္ခုျဖစ္ရမည္။
က်ေနာ္တို႔တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မ်က္စပစ္ရင္း…..
ကံေကာင္းရင္ MSK
ရနိုင္တယ္ …..BN လဲမဆိုးပါဘူး……
…..ေနာက္ဆံုးလၻၻက္သုတ္ေတာ့ေသခ်ာေပါက္ရမယ္…….
တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ႏွင့္မ႑ပ္ဆီကိုဦးတည္သြားပါသည္။
MSK
မွာမုန္႔ဆီေက်ာ္နဲ႔တူေသာရွမ္းမုန္႔ ..BN ငွက္ေပ်ာသီး
..ကိုယ့္အထာနဲ႔ကိုယ္…..
သူတို႔လၻၻက္သုတ္သည္လၻၻက္အသားရယ္..ပဲၾကီးေလွာ္၊ၾကက္သြန္နီႏွင့္သုတ္ေလ့ရွိပါသည္။ရန္ကုန္လၻၻက္သုတ္လိုေတာ့မဟုတ္ပါ။
ဗိုက္ဆာေနေသာအခ်ိန္တြင္ဘာလာလာအကုန္စားေကာင္းပါသည္။
က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔မ႑ပ္ထဲထိုင္လိုက္ၾကေတာ့မုန္႔ဆီေၾကာ္ေတြရွမ္းရိုးရာအခ်ိဳမုန႔္ေတြလၻၻက္သုတ္ေတြလာခ်ေပးပါသည္။
က်ေနာ္တို႔အားလံုးဆာဆာႏွင့္တီးၾကပါေလသည္။
အိမ္ရွင္ကိုဘာအလွဴမွန္းမေမးရေသး…
ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္ရွင္းေနၾကပါသည္။ေနာက္ထပ္မုန္႔ေတြလဲလာခ်ေပးေနသည္။
ထမင္းစားၾကမလားေမးေတာ့က်ေနာ္တို႔ေခါင္းခါျပသည္။ပါးစပ္ကေတာ့အစားမပ်က္။
အတန္ၾကာဗိုက္ထဲအစာေတာ္ေတာ္၀င္သြားျပီးမွနဲနဲပတ္၀န္းက်င္ကိုအကဲခတ္လိုက္သည္။
ေဗ်ာ့ၾကီးကစားျပီးသြားျပီ၊ေရဘးူထဲေရေႏြးၾကမ္းျဖည့္ျပီးျပီ….ျပန္ရန္အသင့္ျဖစ္တဲ့သေဘာ….
လူေတြအားလံုးမ်က္နွာညွိဳးေနၾကသည္။ဒါဆိုအသုဘအိမ္ဘဲျဖစ္ရမည္။က်ေနာ္တို႔လူငယ္ေတြဘာအယူမွမရွိၾကပါ။
အတန္ၾကာေတာ့လူရြယ္တစ္ေယာက္က်ေနာ္တို႔၀ိုင္းထဲ၀င္လာပါသည္။
“ဒီေန႔ရက္လည္တဲ့ေန႔”
“ေသသူကအသက္ ၃၀.. ၀န္းက်င္အမ်ိဳးသမီး”
သားသမီးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္….ေယာက်္ားကဓါးႏွင့္ခုတ္သတ္လို္က္တာ….
ေခါင္းႏွင့္ကိုယ္တစ္ျခားစီျဖစ္သြားတယ္……
သတ္ျပီးေတာ့ေယာက္်ားကိုယ္တိုင္ရဲစခန္းမွာသြားအဖမ္း ခံတယ္……
ႏွစ္ေယာက္လံုးဒီရြာမွာေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာမရွိ…..
သူၾကီးႏွင့္ရြာသားေတြ ဦးစီးျပီး ရက္လည္သပိတ္သြပ္ခဲ့သည္…..
ခေလးႏွစ္ေယာက္ေလာေလာဆယ္ဒီမွာဘဲေနၾကတယ္…..
ရြာသားေတြ၀ိုင္းေစာင့္ေရွာက္ေပးေနသည္….
ညဘက္မွာအရမ္းေျခာက္သည္။အပုပ္နံ႔ေပးသည္……
ခေလးေတြကိုေပးမအိပ္…တစ္ညလံုးခေလးေတြငိုေနၾကသည္….
ေစာင့္ေပးေနေသာရြာသားမ်ားလဲတညဘဲခံသည္။မအိပ္ရဲ….
ေနာက္ထပ္လူအလွည့္က်ေစာင့္ေပးေနသည္…..
ရြာသားေျပာျပတာေတြဒီအေၾကာင္းေတြၾကားေတာ့ေဗ်ာ့ၾကီးမ်က္ႏွာျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ျဖစ္ေနျပီ။
ဒီေကာင္အရမ္းေၾကာက္တတ္သည္။သူ႔မ်က္ႏွာဟန္ေဆာင္၍ပင္မရေတာ့ပါ။
က်ေနာ္တို႔အားေပးစကားေျပာရင္းအားလံုးေငြစုျပီးအသုဘအကူေငြထည့္ေတာ့ရြာသား
မ်ားကလက္မခံပါ။သူၾကီးကဘယ္သူ႔ဆီကမွလက္မခံဘို႔မွာထားသည္တဲ့…..
က်ေနာ္တို႔အားလံုးအသုဘအိမ္မွအထြက္မွာတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္…….
ေယာက္်ားကေတာင္ၾကီးမွာအလုပ္သြားလုပ္သည္…
တစ္လႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္ေတာ့အိမ္ျပန္ေလ့ရွိသည္။
မိန္းမႏွင့္ခေလးေတြကေတာ့ရြာမွာ၊မိန္းမဘက္ကႏွစ္၀မ္းကြဲေမာင္တစ္ေယာက္ေတာ့လာေစာင့္ေပးသည္။
ပထမေတာ့ရိုးရိုးပါဘဲ။ေနာက္ေတာ့နဲနဲဆန္းလာသည္။
ဒါကိုေယာက္်ားလုပ္သူကရိပ္မိသည္။သတိလဲေပးသည္။ေတာင္ၾကီးမွာသူႏွင့္အတူလာေနဘို႔ေခၚသည္။
မိ္န္းမျဖစ္သူကမလိုက္…ၾကာေတာ့ေဘးပတ္၀န္းက်င္ေျပာစကားကိုေယာက်္ားျဖစ္သူမခံနို္င္ေတာ့ပါ။
တဒဂၤ၊တခဏမွာေဒါသအထြတ္အထိပ္ေရာက္ျပီးသကာလ…..ဒါေတြဒီလိုျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
ၾကားလိုက္ရတာစိတ္မေကာင္းပါ။
“ကိုဂ်စ္ေရထပါအံုး၊ငါအိမ္သာတက္ခ်င္လို႔အေဖၚလိုက္ခဲ့ေပးပါ………”
ခ်မ္းခ်မ္းႏွင့္ေကြးအိပ္ေနတာ…ေဗ်ာ့ၾကီးလက္ေမာင္းကိုကို္င္နိုးေတာ့မွနိုးလာသည္။
“ဟာကြာတစ္သက္လံုးဒီလိုဘဲေနလာတာ၊အခုမွဘာျဖစ္တာလဲ……”
“ကိုဂ်စ္ငါေၾကာက္တယ္…ေခါင္းျပတ္သူရဲကိုငါေၾကာက္တယ္……”
“လိုက္ခဲ့ေပးပါ…..ငါသိပ္ေၾကာက္တယ္…ေတာင္းပန္ပါတယ္….”
က်ေနာေဗ်ာ့ၾကီးမ်က္ႏွာၾကည့္ျပီးသနားသြားသည္။သူတစ္ကယ္ေၾကာက္လန္႔ေနျပီ။
ညေန Camp
အျပန္လမ္းမွာသူ႔ကို၀ိုင္းျပီးအစလြန္ခဲ့တာကိုလဲေနာင္တရမိသည္။
အသုဘအိမ္မွထြက္လာေတာ့ေဗ်ာ့ၾကီးတစ္ေယာက္ေရဗူးထဲမွေရကိုသြန္ထုတ္လိုက္သည္..ျမန္မာအယူဆိုရင္..အပမွီမွာစိုးလို႔…
Camp
မေရာက္ခင္လမ္းတစ္၀က္ေလာက္နားေနခိုက္ေဗ်ာ့ၾကီးေရဗူးနွင့္ေရအျပည့္ျဖည့္ထားေသာေရဗူး
ကိုေဗ်ာ့ၾကီးမသိေအာင္ …လဲထားလို္က္သည္။
စစ္ေရဘူးဆိုေတာ့ဘယ္သူ႔ဗူးဆိုတာခြဲျခားမရပါ။…အားလံုးအတူတူ
ေနာက္ျပီးသူ႔ဦးထုပ္မွာလဲမသာပန္းလို႔ေခၚတဲ့ေခါင္ရမ္းပန္းကိုထိုးထားလိုက္ပါသည္။
ၾကာဆံကေတာ့စာရြက္တစ္ရြက္မွာအမ်ိဳးသမီးေခါင္းျပတ္ပံုႏွင့္လည္ပင္းကေသြးတစ္စက္စက္က်ေနပံုကိုသဘာ၀က်က်မွင္အနီႏွင့္ေရးဆြဲ
ထားလိုက္ပါသည္။
ေနာက္ျပီးေဗ်ာ့ၾကီးအိတ္ထဲထည့္ထားလိုက္ပါသည္။တစ္ေနရာမွာနားေတာ့အားလံုးေရေသာက္ၾကသည္။
ေဗ်ာ့ၾကီးလဲေမ့ျပီးသူ႔ေရဗူးထုတ္ျပီးေရေသာက္သည္။ေရတငံုေသာက္ျပီးေတာ့မွသူသတိရျပီးအလန္႔တၾကားထခုန္ပါေတာ့သည္။
“ငါ့ေရဗူးထဲေရဘယ္လိုျပန္ေရာက္ေနတာလဲ……”
“မင္းဘဲမသာအိမ္ကေရေတြျဖည့္ခ့ဲတာငါေတြ႔ပါတယ္…..”
“ငါသြန္လိုက္ျပီ…….”
“မင္းလိပ္ျပာလွေတာ့ေခါင္းျပတ္သူရဲမကမင္းေရငတ္မွာစိုးလို႔ေရလိုက္ျဖည့္ေပးတာေနမွာပါ……”
အမေလး…..ဘုရားဘုရား…….
ေဗ်ာ့ၾကီးအလန္႔တၾကားႏွင့္ထခုန္ေတာ့ေခါင္းကဦးထုပ္ေျမၾကီးေပၚက်သြားပါသည္။
ဦးထုပ္မွာထိုးထားေသာမသာပန္းကလဲတလွဳပ္လွဳပ္ႏွင့္ေဗ်ာ့ၾကီးကိုေျပာင္ျပေနသလိုပါဘဲ……
“ဒီမသာပန္းကိုဘယ္ေကာင္ငါ့ဦးထုပ္မွာလာစိုက္သြားတာလဲ…….”
“စိတ္ေအးေအးထားပါေဗ်ာ့ၾကီးရာ……
မင္းလိပ္ျပာအရမ္းလွေနေတာ့ေခါင္းျပတ္သူရဲမက
သူစိတ္၀င္စားတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းမင္းကိုအသိေပးတာပါ…..”
“ဖြဟဲ့..လြဲပါေစ…ဖယ္ပါေစ…မင္းတို႔မေနာက္ၾကႏွင့္ကြာ..ငါအရမ္းစိတ္ဆိုးတယ္…..”
မသာပန္းကိုဆြဲထုတ္ျပီးေျခေထာက္ႏွင့္နင္းေခ်လိုက္သည္။
“ေမတၱာရဲ့အတိမ္အနက္ကို…ေဗ်ာ့ၾကီးတစ္ေယာက္မသိရွာဘဲကိုး…….”
“ညက်မွေခါင္းျပတ္သူရဲမကမင္းဟာကိုပါးစပ္ႏွင့္လာကိုက္လိမ့္မယ္……..”
ေဗ်ာ့ၾကီးလက္ႏွစ္ဘက္ႏွင့္ေပါင္ၾကားကိုအုပ္ရင္း……..
“ေဟ့ေကာင္ေတြ….မင္းတို႔ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ…….”
“ဟုတ္တယ္ေလ..သူ႔မွာေခါင္းျပတ္ဆိုေတာ့လက္မပါဘူးေလ…
….ဒါေၾကာင့္ပါးစပ္ႏွင့္ကိုက္မယ္ လို႔ေျပာတာ……..”
“မင္းတို႔ေတြေျပာေလကဲေလပါလား….ေတာ္ျပီ..ငါတစ္ေယာက္တည္းဘဲျပန္ေတာ့မယ္.
မင္းတို႔ေနရစ္ခဲ့ေတာ့…..”
“ေအးေလမင္းကေတာ့ေခါင္းျပတ္သူရဲမႏွင့္ဓါတ္က်ေနျပီဆိုေတာ့ငါတို႔ကိုႏွင္ထုတ္ျပီေပါ့…
“ေတာ္ျပီကြာ..မင္းတို႔တရားလြန္လာျပီ……..”
က်ေနာ္တို႔တစ္လမ္းလံုး
ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္ႏွင့္ေပါက္ကရေတြေျပာလာျပီး…..
ျပန္ေရာက္ေတာ့ေမွာင္စပ်ိဳးေနျပီ….
“ကိုဂ်စ္တို႔အဖြဲ႔ေနာက္က်လိုက္တာ..အားလံုးစားျပီးကုန္ျပီ…အျမန္လာစားလိုက္ၾကေတာ့”
သိမ္းဆည္းရအံုးမယ့္…အဘတို႔လည္းျမန္ျမန္အလုပ္ျပီးသြားၾကရေအာင္…ဆရာဦးေမတၱာက်ေနာ္တို႔ကိုေခၚေနပါသည္။
ထမင္းစားျပီးေတာ့အေဆာင္ေရွ႔မွာထိုင္ေနၾကသည္။
“
ေဗ်ာ့ၾကီး..မင္းေၾကာပိုးအိတ္ထဲမွာ…ငါ့နမူနာေက်ာက္ေတြထည့္ထားတယ္…ယူေပးပါအံုးသူငယ္ခ်င္းရာ……..”
“ဟာ..ေမွာင္ေနျပီ….မျမင္မစမ္းႏွင့္ေနာက္မွယူကြာ……”
ေဗ်ာ့ၾကီးေသြးပ်က္ေနျပီ။အေမွာင္ကိုေၾကာက္လန္႔ေနျပီ…….
“ေမွာင္ေနရင္လဲလက္နွိပ္မီးယူသြားကြာ…..ဆရာငါ့ဆီမွာေတာင္းေနျပီ……”
ေဗ်ာ့ၾကီးတစ္ေယာက္လက္ႏွိပ္မီးယူျပီး Camp
ေပၚစိတ္မသက္သာစြာႏွင့္တက္သြားပါသည္။
မီးမရိွေသာေၾကာင့္ Camp တခုလံုးေမွာင္မဲေနသည္ ..
ေၾကာပိုးအိတ္ထဲလက္ႏွင့္စမ္းၾကည့္ေတာ့ဘာတစ္ခုမွမရွိ။လက္ထဲမွာေျမပံု
ႏွင့္တူေသာစာရြက္လိပ္တစ္ခုေတြ႔၍စမ္းယူလိုက္သည္။
ျပီးေတာ့ျဖန္႔ျပီးလက္ႏွိပ္မီးႏွင့္ထိုးၾကည့္လိုက္သည္။အမ်ိဳးသမီးလည္ပင္းမွာနီရဲေသာေသြးမ်ားႏွင့္ေသြးမ်ားတစ္စက္စက္စီးက်ေနသည္။
…ခ်စ္လြန္းလို႔ပါကိုကိုေဗ်ာ့ရယ္….လို႔စာေရးထားေသးသည္။
ဤပံုကိုျမင္ျပီးသကာလ…..
“ဟာ..အမေလး..ေခါင္းျပတ္သူရဲ…ေခါင္းျပတ္သူရဲ…..”
ေဗ်ာ့ၾကီးငယ္သံပါေအာင္ေအာ္လိုက္ေသာအသံ Camp
တစ္ခုလံုးကိုလြမ္းသြားပါသည္။
၀ုန္းဒိုင္းႏွင့္တံခါးေဆာင့္ဖြင့္သံေတြေရာ၊တ၀ုန္း၀ုန္းေျပးသံေတြေရာေထြး
ျပီး Camp အျပင္ဘက္သို႔ေဗ်ာ့ၾကီးတစ္ေယာက္၀ုန္းကနဲ ပစ္က်လာပါသည္။
…ပါးစပ္ကလည္းငယ္သံပါေအာင္ေအာ္ေနသည္။
…လက္မွာေရာ၊ဒူးမွာေရာ….ပြန္းရာပဲ့ရာဗလပြႏွင့္….
ဤအခ်ိန္ေဗ်ာ့ၾကီးကိုျမင္ျပီးက်ေနာ္တို႔အစလြန္အေနာက္အေျပာင္လြန္သြားျပီဆိုတာနားလည္လိုက္ပါျပီ…..
ဆရာဦးေမတၱာက်ေနာ္တုိ႔တစ္ဖြဲ႔လံုးကိုေတာ္ေတာ္ၾကီးဆူပါသည္။“
ငယ္စဥ္ကထိုရြာေလးမွမိသားစုအေၾကာင္းကိုေတြးမိတိုင္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါသည္။
ထိုစဥ္ကက်ေနာ္တို႔အားလံုးလူပ်ိဳအရြယ္ေတြ….ေလာကအေၾကာင္းလဲဘာမွမသိိေသး…
မိသားစုဘ၀ကိုလဲေလးေလးနက္နက္မေတြးမိခဲ့…
.သမီးရည္းစားလိုဘဲေတြးမိသည္။
သူၾကင္မွကိုယ္ၾကင္ေပါ့…..
သူမၾကင္ေတာ့ဘာျဖစ္လဲ……ကိုယ္လဲမၾကင္ယံုေပါ့…….
က်ေနာ္တုိ႔ေမ့ေနၾက တာက …ခေလးေတြရွိေနေသာသူတို႔အိမ္ေထာင္ေရး…..
အိမ္ေထာင္စုတစ္စုရည္ရွည္တည္ျမဲရန္တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦးနားလည္မႈရွိဘို႔လိုပါသည္။
ေစာင့္ထိန္းရမယ့္လူ႔ စည္းကမ္းမ်ားကိုအစဥ္ေလး စားလိုက္နာရပါမည္……
ဒီလိုနဲ႔ဘဲ..ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္…မႏၱေလးေဆာင္မွာစာသင္လိုက္…..
မိန္းထဲမွာ..ေပ်ာ္လိုက္နဲ႔….အခ်ိန္ေတြကုန္ေနပါသည္…
Field
ဆင္းခဲ့စဥ္ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတဲ့အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုလည္းေမ့ေနၾကပါျပီ……
တမနက္ဆရာဦးေမတၱာသတင္းစာထဲကသတင္းတစ္ပုဒ္ကိုေထာက္ျပေတာ့မွ…
ပ်ဥ္ေညာင္..ေန႔တစ္ေန႔ကိုျပန္သတိရလာပါသည္…..
သတ္ေသာေယာက်္ားကၾကိဳတင္ၾကံစည္ျပီးမွသတ္ေသာေၾကာင့္ေသဒဏ္အေပးခံရသည္။
…..အေမကအသတ္ခံရသူ….
….. ..အေဖကသတ္သူ……ေသဒဏ္…..
…က်န္တဲ့ခေလးႏွစ္ေယာက္…ဘယ့္သူ႔အားကိုးႏွင့္ေနၾကမလဲ…
.ပတ္၀န္းက်င္မွရိုက္ခတ္လာေသာစကားသံေတြ
ကိုအသဲႏုႏုေလးေတြခံနိုင္ပါ့မလား….
ဒီခေလးေတြရဲ့စိတ္ထဲမွာအေဖႏွင့္အေမကိုဘယ္လိုသေဘာထား ၾကမလဲ…….
ဒီသတင္းကိုၾကားစဥ္က ပ်ဥ္ေညာင္..ည မွာ….
ဆရာဦးေမတၱာေျပာ ခဲ့ေသာမွတ္ခ်က္စကားမ်ားကိုျပန္ၾကားေယာင္မိပါသည္။
ဒုကၡ…..ဒုကၡ…ခ်စ္ဒုကၡ…..ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါလား….
မခ်စ္တဲ့သူလည္းဒုကၡ……..
ခ်စ္တဲ့သူလည္း ဒုကၡ…..
|
