Geologists' Stories Main »

ဆႏၵႏွင့္ ဘ၀

လမင္းၾကီး၀ိုင္းစက္ေနျပီးထိန္ထိန္သာလွ်က္ရွိေနပါသည္။မိုးေလကင္းစင္ေသာေၾကာင့္၀ိုင္းစက္ေန
ေသာလမင္းၾကီးကိုၾကည့္မ၀ျဖစ္ေနပါသည္။ဒီေန႔သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔……
လမျပည့္ခင္ရက္မ်ားအတြင္းက်ေနာ္တို႔လဲအလုပ္ရႈပ္ခဲ့ပါသည္။

ကိုယ့္လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္မ်ား၊ ပတ္သတ္ခဲ့ေသာလူၾကီးမ်ား၊ မိမိဆရာသမားမ်ားကို လက္ေဆာင္ျခင္းမ်ား အျပန္အလွန္ေပးပို႔ျပီးဂါရ၀ျပဳခဲ့ ၾကပါသည္။
ထို႔အတူကိုယ့္၀န္ထမ္းမ်ား၊ ကိုယ္ႏွင့္ပတ္သက္ခဲ့ေသာ ညီငယ္မ်ားကလည္း ကိုယ့္ကိုျပန္ဂါ၀ရျပဳခဲ့ၾကျပန္ပါသည္။

တေျဖးေျဖးအသက္ေတြၾကီးလာေတာ့ကိုယ္လည္းကန္ေတာ့ခံပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာပါျပီ…….
က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာအရွိကိုအရွိအတိုင္းေရးျပရလွ်င္အသက္ၾကီး၍ကန္ေတာ့ခံရတာမ်ိဳးက်ေနာ္မခံခ်င္ပါ။ဥစၥာဓနရွိ၍လည္းကန္ေတာ့ တာမ်ိဳးလည္းမခံခ်င္ပါ။လူဆိုတာမ်ိဳးကတစ္ေန႔ျပီးတစ္ေန႔တစ္ႏွစ္ျပီးတစ္ႏွစ္အသက္ၾကီးေနပါသည္။

အခိ်န္တန္လွ်င္အသက္ၾကီးလာပါမည္။ဥစၥာဓနဆိုတာလည္းမျမဲပါ။

က်ေနာ့္အတိတ္ကံေၾကာင့္၄င္း၊မ်က္ေမွာက္ကံေၾကာင့္၄င္းအခ်ိန္မေရြးေျပာင္းလဲသြားနိဳင္ပါသည္။

က်ေနာ္ငယ္စဥ္ကတတ္သိပညာရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါသည္။
လူတကာ ေလးစားေသာပညာရွင္တစ္ဦးအေနႏွင့္ကန္ ေတာ့ခံခ်င္ပါသည္။သို႔ေသာ္က်ေနာ့အေတြးမျဖစ္နိုင္ေတာ့ပါ။

လက္ရွိက်ေနာ္သည္ သာမန္ဘြဲ႔ရစီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးသာျဖစ္ပါသည္။
နယ္ပယ္တစ္ခုမွာကၽြမ္းက်င္ႏွံ႔စပ္ေသာပညာရွင္တစ္ေယာက္မဟုတ္ခဲ့ပါ။ဆႏၵႏွင့္ဘ၀တစ္ျခားစီပါ။

ဘူမိေဗဒမွာေက်ာင္းတက္ခဲ့စဥ္ေနာက္ဆံုးႏွစ္က်ေနာ္စာေမးပြဲက်ခဲ့ဘူးပါသည္။ဘ၀မွာဒီတစ္ၾကိမ္သာစာေမးပြဲက်ဘူးတာပါ။ က်ေနာ္၏အရည္အခ်င္းကိုသိေနေသာအေဖသည္စာေမးပြဲက်တာကိုမယံုၾကည္ခဲ့ပါ။
စာေမးပြဲတမင္အက်ခံသည္ဟုဒီေန႔ထိအေဖယံုၾကည္ေနဆဲပါ။
က်ေနာ္ဘယ္လိုရွင္းျပရွင္းျပသူလက္မခံခဲ့ပါ၊တစ္ကယ္ေတာ့က်ေနာ္ေပါ့ေလွ်ာ့၍စာေမးပြဲက်ခဲ့တာပါ။အားလံုးသည္က်ေနာ့္အျပစ္……
အေဖထင္လဲထင္စရာပါ……စာေမးပြဲက်လည္းက်ေနာ္သိပ္မခံစားခဲ့ပါ။
သူငယ္ခ်င္းတစ္ရုန္းရုန္းႏွင့္ေက်ာင္းျပန္တက္ခဲ့ပါသည္။သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္လည္းေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးပါဘဲ…..

ဒါေပမယ့္ Repeater တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ေတာ့ကိုယ္ကိုကိုယ္ျပန္သတိထားေနရပါသည္။
ဒီတစ္ခါစာေမးပြဲထပ္က်လို႔မျဖစ္…သင္ခန္းစာယူသင့္တာယူျပီး….စာကိုလည္းဂရုျပန္စိုက္ပါသည္။

Repeater ႏွစ္မွာက်ေနာ္ေကာင္းစြာစာေမးပြဲေျဖနိုင္ခဲ့ပါသည္။ထင္ထားသလိုဘဲစာေမးပြဲေကာင္းစြာေအာင္ျမင္ခဲ့ပါသည္။
သူငယ္ခ်င္းအားလံုးလည္းေအာင္ျမင္ခဲ့ၾကသည္။
ေက်ာင္းဖြင့္ေသာရက္မ်ားတြင္မႏၱေလးေဆာင္ကိုျပန္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကHon;တန္းဆက္တက္ၾကမည္။
အမွတ္မွီေနေသာက်ေနာ့္္ကိုလည္းတက္ေစခ်င္ပါသည္။
ထိုမွတစ္ဆင့္ပို၍ျမင့္ေသာဘူမိေဗဒပညာကိုေလ့လာၾကဘို႔အစီအစဥ္ဆြဲထားပါသည္။

ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ေသာက်ေနာ္သည္သူငယ္ခ်င္းမ်ားသာပါရင္ငရဲျပည္ကိုသြားလည္းလိုက္မွာပါဘဲ…
သူတို႔အစီအစဥ္ကိုက်ေနာ္သေဘာက်ပါသည္။

ေက်ာင္းမွာေပ်ာ္ေသာက်ေနာ္ေက်ာင္းဆက္တက္မည္။အေဖကပညာေရးအတြက္ဆိုဘာမွမေျပာပါ။
က်ေနာ့္သေဘာ….တက္ခ်င္ရင္လည္းဆက္တက္……
က်ေနာ္တို႔တရုန္းရုန္းႏွင့္ဒဂံုေဆာင္မွာဘဲေနဘို႔စီစဥ္ၾကပါသည္။Hon;တန္းအတြက္ဒဂံုေဆာင္မွာအေဆာင္ေပးေနမည္။
ဒီထက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာေနရာမရွိေတာ့ပါ။

Hon;တန္းေလွ်ာက္လႊာမတင္ခင္ရက္မ်ားအတြင္းေက်ာင္းထဲေလွ်ာက္လည္လိုက္၊ျမိဳ႔ထဲမွာေလွ်ာက္လည္လိုက္ႏွင့္ အေပ်ာ္ၾကီးေပ်ာ္ေနၾကပါသည္။

တနဂၤေႏြတစ္ရက္က်ေနာ္တို႔အုပ္စုေျမနီကုန္းမွာရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ၾကပါသည္။

အကယ္ဒမီစိန္ျမင့္ပါ၀င္ေသာအေဖတစ္ခုသားတစ္ခု(အေဖတစ္ေယာက္သားသမီးေပၚထားေသာေမတၱာကိုေဖၚက်ဴးထားေသာရုပ္ရွင္) ဒီရုပ္ရွင္ၾကည့္ျပီးက်ေနာ္မေပ်ာ္ေတာ့ပါ။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ေနမိပါသည္။
က်ေနာ္ေနာက္ဆံုးႏွစ္တစ္ႏွစ္အခ်ိန္ျဖံဳးခဲ့ျပီးျပီ…
ယခုလည္းက်ေနာ္ေက်ာင္းဆက္တက္အုန္းမည္…..
ေနာက္ထပ္ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရရင္လည္းတက္အုန္းမယ္…….က်ေနာ့္မွာညီအစ္ကိုေမာင္နွမေတြမ်ားပါသည္။

က်ေနာ့္ေအာက္မွာညီေတြညီမေတြရွိပါေသးသည္။သူတို႔လည္းေက်ာင္းတက္ေနၾကသလိုဆယ္တန္းေျဖမယ့္သူေတြလဲရွိေနပါသည္။

အေမ၊အေဖကိုလည္းျပန္ငွဲ႔ၾကည့္ရအံုးမည္…..

ညီေတြညီမေတြကိုလည္းအလွည့္ေပးရအံုးမည္။က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္းတစ္ကိုယ္ေကာင္းမဆန္သင့္ပါ။

က်ေနာ္ေက်ာင္းဆက္မတက္သင့္ေတာ့လို႔ကိုယ့္္ကိုကိုယ္ဘဲဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။
ညက်ေတာ့က်ေနာ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုသူငယ္ခ်င္းေတြကိုအသိေပးလိုက္ပါသည္။
သူငယ္ခ်င္းေတြကိုခင္တြယ္လြန္းေသာက်ေနာ့္ဆီကဒီစကားၾကားလိုက္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းအားလံုးအံ့ၾသသြားၾကပါသည္။
ျပီးေတာ့ထပ္စဥ္စားဘို႔တိုက္တြန္းၾကပါသည္။

က်ေနာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္မျပင္ေတာ့ပါ။အိမ္ျပန္ျပီးအေဖ့အလုပ္ကို၀ိုင္းကူလုပ္ေပးေတာ့မည္။
သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးစိတ္မေကာင္းၾကပါ။ေနာက္ေန႔က်ေနာ္ျပန္ေတာ့မည္။
ဒဂံုေဆာင္မွာေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္သံုးခဲ့ေသာအသံုးအေဆာင္အားလံုးကိုျပန္မယူေတာ့ပါ။
ခ်ိဳ႔တဲ့ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုေ၀ငွေပးလိုက္ဘို႔ေျပာလိုက္ပါသည္။သူငယ္ခ်င္းမ်ားကဘူတာၾကီးထိလိုက္ပို႔ေပးမည္။

လိုက္မပို႔ခိုင္းေတာ့ပါ။က်ေနာ့္မွာဘာအထုတ္အပိုးမွမရွိေတာ့ပါ။
ေက်ာင္းေနစဥ္ကရိုက္ထားေသာဓါတ္ပံုမ်ားကိုေက်ာပိုးအိတ္ထဲထည့္ျပီးေလးဘီးကားႏွင့္တစ္ေယာက္တည္းထြက္လာခဲ့ပါသည္။

ဒဂံုေဆာင္ေပၚတီဂိုေအာက္မွာသူငယ္ခ်င္းအားလံုးလက္ျပႏႈတ္ဆက္ျပီးက်န္ခဲ့ပါသည္။သူတို႔အားလံုး Hon; အတန္းဆက္တက္ၾကမည္။
ေလးဘီးကားေလးသည္အဓိပတိိလမ္း၀င္ေပါက္မွတကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းသို႔ထြက္လိုက္ပါသည္။
မႏၱေလးေဆာင္ေရွ႔ေရာက္ေတာ့ဒါေနာက္ဆံုးဘဲလို႔စိတ္ထဲမွာေတြးျပီးမႏၱေလးေဆာင္ကိုအၾကာၾကီးေငးစိုက္ေနမိပါသည္။
သမင္လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္ရင္းေခါင္းအျပန္အလွည့္မွာမ်က္လံုးအိမ္မွမ်က္ရည္စမ်ားအေသာမသတ္ထြက္က်လာပါသည္။
သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ခြဲခြာျခင္းေၾကာင့္လား……
ဆႏၵကိုိုစြန္႔လြတ္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္လား……
မႏၱေလးေဆာင္ႏွင့္ေ၀းသြားလို႔လား…….
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကိုလြမ္းလို႔လား…..
ေ၀ခြဲမတတ္ေတာ့ပါ……
ေသခ်ာတာတစ္ခုက ဒီဘ၀မွာ က်ေနာ္ Geologist ပညာရွင္တစ္ေယာက္မျဖစ္နိဳင္ေတာ့ပါ…..