Geologists' Stories Main »

မႏၱေလးေဆာင္သို႔အမွတ္တရ

မႏၱေလးေဆာင္ဆိုတာ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း ၀င္ေပါက္ကေန အဓိပဓိလမ္းအတိုင္းလာရင္ စစခ်င္းေတြ႔ရတဲ့ လက္၀ဲဘက္က အေဆာင္ေပါ့….. ဒီအေဆာင္တည္ေနရာဟာ….. အဓိပတိလမ္းကိုမ်က္ႏွာမူထားတယ္… ေက်ာခ်င္းကပ္ဖိုခေနာင့္ဆိုင္…… အေဆာင္ေလးခုအနက္ တစ္ခုေပါ့ဗ်ာ…..က်န္အေဆာင္ေတြက အမရ၊ ရာမည၊ ေတာင္ငူ ေဆာင္တို႔ျဖစ္ပါတယ္…..

ဟိုး…အရင္ တကၠသိုလ္ဖြဲ႔၀တၳဳေတြမွာ မပါမျဖစ္ပါတဲ့… ဦးခ်စ္ဆိုင္….တို႔… ေတာင္ငူကင္တင္းတို႔… အရွည္ၾကီးဆိုင္တို႔…ေရႊပိေတာက္ ထမင္းဆိုင္တို႔ႏွင့္ နီးနီးေလးမွတစ္ကယ့္နီးနီးေလး…..ပါဘဲ.

မႏၱေလးေဆာင္စတည္တဲ့ႏွစ္ကို မမွတ္မိေပမဲ့.. တည္ေနရာ… တည္ေနပံု ထူးျခားတာကို သတိျပဳမိပါတယ္…. ေျပာရရင္ ဘူမိေဗဒ ေက်ာင္းသားေတြကို သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးတဲ့ စာသင္ေဆာင္၊ မႏၱေလးဟာ ဘာျဖစ္လို႔ ၀ိဇၨာသမားေတြ ၀ိဇၨာပညာရပ္ေတြျဖစ္တဲ့ ျမန္မာ၊ သမိုင္း၊ ပထ၀ီ၊ အဂၤလိပ္စာ စတဲ့ပညာရပ္ေတြ ပို႔ခ်တဲ့အေဆာင္ေတြၾကားမွာ လာတည္ေနရတာလဲ……
ဘူမိေဗဒေကာ ၀ိဇၨာလား၊ သိပၸံလား…..
အမွန္က ဘူမိေဗဒဘာသာရပ္ကို သီးျခားတကၠသိုလ္တစ္ခုအျဖစ္ ခြဲထုတ္ျပီး သင္ၾကားဖို႔ ယခင္…ယခင္က အစီအစဥ္ရွိခဲတယ္လို႔ ႏွစ္ၾကီးသမားေတြကတစ္ဆင့္ ၾကားခဲ့ဘူးပါတယ္…..

က်ေနာ္တို႔စာသင္ႏွစ္မွာ ေဒသေကာလိပ္မွတစ္ဆင့္ လာတဲ့ဘာသာတြဲေပၚမူျပီး ဘူမိမွာ Minor ယူတဲ့ဘာသာရပ္ႏွင့္ Class ခြဲလိုက္ပါတယ္.. ေဒသေကာလိပ္အဆင့္တုန္းက ဇီ၀သမားေတြက ဘူမိမွာ Bio Section လူသိျပီး Minor ဓါတု၊ သခ်ာၤ ယူရပါတယ္…… သခ်ၤာယူတဲ့သူက Math section လို႔ေခၚျပီး မိုင္နာအျဖစ္ ရူပ၊ သခ်ၤာ ယူရပါတယ္…..

မႏၱေလးေဆာင္ဟာ အျပင္ပန္းထည္၀ါေပမယ့္ အတြင္းကို၀င္လိုက္တာႏွင့္ ေရွးေဟာင္းေနရာၾကီးတစ္ခုအလား ထင္မွတ္မွားမိပါသည္။
တစ္ကယ္လည္း ေရွးပေ၀သဏီက…ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းေတြကို ေလ့လာတဲ့ဘာသာရပ္လည္းပါလာသကိုး…..ဗ်…..
Paleontology လို႔ေခၚတာေပ့ါဗ်ာ…..
မႏၱေလးေဆာင္ပထမထပ္မွာ စေတြ႔တဲ့အရာကေတာ့ ေျခာက္ေထာင့္ပံု Quartz crystal (သလင္းေက်ာက္)ဘဲျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ သူ႔ကိုၾကည့္ျပီး ခ်စ္သူနားမွာပန္ေပးဘို႔ စိန္တံုးဘဲျဖစ္လိုက္ပါေတာ့လို႔ဆုေတာင္းမိသဗ်…..

ေက်ာင္းသားသစ္ဘ၀မွာ Lab ထဲက ေက်ာက္တံုးေတြကိုျမင္ရင္ ဘယ္လမ္းေဘးကေက်ာက္ေတြကိုမ်ား ေကာက္ထားလဲမသိလို႔ ေတြးမိပါတယ္…. ၾကာလာေတာ့မွ ေတြ႔သမွ်ေက်ာက္ေတြကို ခ်စ္တတ္၊ ၾကည့္တတ္၊ ဆန္းစစ္တတ္လာပါသည္။ ဒီကတစ္ဆင့္ တစ္ခ်ိဳ႔ဆို မုန္းေတာင္မုန္းလာတယ္….ဒါေၾကာင့္လဲ ကြင္းဆင္းလို႔ပင္ပန္းရင္ တစ္ခိ်ဳ့က စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းကို ဖ်က္ျပီးဆိုတယ္…..
ဒီကမၻာမွာ…ေက်ာက္…ေက်ာက္…ေက်ာက္မရွိရာေျမ….
တစ္ေနရာ…ရွိ…ရွိ…ရွိရမယ္ေလ…..
ဆိုမဲ့သာဆိုတာပါ….တစ္ကယ္ေတာ့မမုန္းနိဳင္ၾကပါဘူး……

မႏၱေလးေဆာင္မွာ စာသင္ေပးတဲ့ဆရာေတြက အားလံုးလိုပါဘဲ….. အားလံုးထဲကက်ေနာ္ မွတ္မွတ္ရရျဖစ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြႏွင့္ ဆရာေတြကို ပိုျပီးသတိရေနပါတယ္……

တတိယႏွစ္ကြင္းဆင္းစဥ္က ဆရာဦးေမတၱာႏွင့္က်တဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ားပါတယ္……လိုအပ္ရင္ေရးပါမယ္……
အဲဒီထဲကမွတ္မိတာ……ဆရာဦးတင္ေမာင္ညြန္႔ပါ….
ျမင္းတိုက္ကေန..ကေလာကို ရထားလမ္းကမသြားဘဲ…..ေတာလမ္းကျဖတ္ျပီး ေရေပးကန္ဆီေရာက္ခဲ့တဲ့ခရီးစဥ္ကို အမွတ္ရဆဲပါဘဲ…
လမ္းမွာဆရာက ပရေဆးပင္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ပညာလည္း သင္ေပးပါတယ္……
ဥအုတတ္္ျပီး အရြက္ပံုစံက ထင္းရူးပင္အေသးႏွင့္တူပါသည္။ ဘာပင္လဲေမးေတာ့သားမ်ားဥလို႔ေျပာပါတယ္……. ဒါနဲ႔စိတ္၀င္စားျပီး စူးစမ္းမိေတာ့ အေျခာက္လွန္းပ်ားရည္ႏွင့္ေရာျပီးစားေတာ့ က်ားခြန္အားတိုးသတဲ့…. အရြယ္ရလို႔ျပန္ဆင္ျခင္ၾကည့္ေတာ့
ဒါ…ရွည့္မတက္ပင္ကိုး…. သူတို႔နယ္မွာအဲလိုဘဲေခၚသကိုး…..

မႏၱေလးေဆာင္မွာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ Class ျပီးရင္ အလည္သေဘာသြားေလ့ရွိေသာ ဆရာဦးေသာ္္တင့္အခန္းပါဘဲ……
သူ႔အခန္းမွာ ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္တည္ခင္းေလ့ရွိတယ္ ေရေႏြးေဂါက္ေလးႏွင့္ၾကိဳျပီး ရွမ္းျပည္က လၻၻက္ေျခာက္ ႏွပ္ျပီးေသာက္ရတာ အလြန္ေကာင္းပါသည္။ ဆရာ့အခန္းက ေအာက္ထပ္ဆင္းရင္ က်ား…အခန္းကိုေရာက္ပါတယ္……သိတယ္မဟုတ္လား…အေပါ့…အေလး..စြန္႔တဲ့ေနရာပါ…..အဲဒီအခန္းရဲ့ဟိုမွာဘက္အျပင္ဘက္ဟာ အတြဲမ်ားလာထိုင္ေလ့ရွိတဲ့ေနရာပါ။

တစ္ေန႔….စာကေလးအေပ့ါသြားခ်င္လို႔ အဲဒီအခန္းထဲဆင္းမလို႔လုပ္တုန္း ဆရာေသာ္က Peek the hole လို႔ ေျပာလို႔ စာကေလး လိုက္ရွာၾကည့္တယ္… ဟုတ္ပါတယ္… အိမ္သာ၀န္းက်င္မွာ တစ္ဖက္အတြဲကိုေခ်ာင္းလို႔ေကာင္းေအာင္ ခံတပ္ေတြ ကတုတ္ေတြ အဆင့္ဆင့္ ကာရံထားတာ အက်အနပါဘဲ…. ဒါေၾကာင့္လဲ အတြဲေလာကမွာ မႏၱေလးေဆာင္ အေနာက္ဘက္ဟာ နာမည္ၾကီးတာကိုး……

ေနာက္ျပီး အဲဒီတုန္းကcrystal ေတြႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး ကဗ်ာလိုလိုသင္ေပးတဲ့ ဆရာဦးတင္ေေက်ာ္သန္းကလဲ မေမ့နိုင္စရာပါ။ ေက်ာက္ေတြရဲ့ မာဆင့္(Hardness)နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မိန္းခေလးေတြဟာ အေလွ်ာ္၊ အဖြတ္၊ အခ်က္၊ အျပဳတ္…စသည္ျဖင့္ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ The girl can fried ဆိုတဲ့စာသားေလးေတြကို မွတ္မိေနဆဲပါဘဲ…..

ႏႈတ္ခမ္းေမႊးႏွင့္စတိုင္က်တဲ့ ဆရာဦးမင္းေဆြ၊ ဆရာဦးဥာဏ္သင္း၊ ဆရာသင္း၊ ဆရာၾကီးဦးဘသန္းဟက္၊ ဆရာဦး၀င္းနိဳင္(Geophy) မွအစ ဆရာေလးဦးထြန္းစိုးထိ ဆရာမေတြကလဲ ေဒၚရင္ရင္ႏြယ္၊ ေဒၚ၀င္းယုစိန္၊ ေဒၚေဒစီ စသည္ျဖင့္…..ဒါေတြနဲ႔ခန္႔ညားေနတဲ့ မႏၱေလးေဆာင္ပါ…..

ဟိုအမွတ္ရတာက…မႏၱေလးေဆာင္အိမ္သာပါဘဲ……တကယ္လို႔…..ဒီစာေရးတဲ့ပုဂၢိဳလ္က အိမ္သာ အဆင့္ကေနမတက္္ဘူးလား….လို႔. ေေမးစရာရွိက ေျဖစရာရွိပါတယ္….ဒီလိုပါ မႏၱေလးေဆာင္အိမ္သာကလည္း သမိုင္း၀င္သင့္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေျဖေတာ့ စာေမးပြဲအခ်ိန္ေစ့ခါနီး ဆရာၾကီးပါေမာကၡဦးဘသန္းဟက္ ကိုယ္တိုင္ စာေျဖခန္းထဲကေျပာပါတယ္….စာေမးပြဲေျဖေနတုန္း အိမ္သာသြားသလိုနဲ႔ စာခိုးၾကည့္တဲ့ စာအုပ္ပိုင္ရွင္မ်ား……စာအုပ္မ်ားကို စာေမးေျဖျပီးပါက ရံုးခန္း၌လာယူပါရန္……တဲ့….
မႏၱေလးေဆာင္၍ထိုကဲ့သို႔ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ေဒးေက်ာင္းသားမ်ား…
က်ေနာ္တို႔လို နယ္ကေက်ာင္းလာတက္သူေတြဟာ (Hostel) မွာေနရတယ္ခင္ဗ်… ရန္ကုန္မွာေနျပီး ေက်ာင္းလာတက္သူေတြကိုေတာ့ ေဒးေက်ာင္းသားေတြလို႔ ေျပာေလ့ရွိတယ္.. က်ေနာ္တို႔ Hostel ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္းက ပိုခင္ေလ့ရွိတယ္……နယ္ကျဖစ္လို႔ လူရည္မလည္သူျခင္း ပိုရင္းနွီီးတာမဆန္းပါဘူး…….. ရန္ကုန္သားတိုင္း ေဒးေက်ာင္းသားတိုင္း (တစ္ခ်ိဳ႔အျပင္ေဆာင္ေနသူမ်ားကိုပင္ ေဒးေက်ာင္းသားဟုေခၚ)လည္း လူလည္မဟုတ္ပါ….

က်ေနာ္မွတ္မိသမွ်ရန္ကုန္သားမ်ားထဲတြင္  ေမာင္ေမာင္ေက်ာ္...
သူ႔ကိုလူတိုင္းနီးပါးသိပါသည္။ အသိုင္းအ၀ိုင္းေကာင္း၍၄င္း၊ ကိုယ္တိုင္ကလည္းႏွံ႔စပ္၍၄င္း ျဖစ္ပါသည္။ ေျပာမနာဆိုမနာခင္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ပါသည္။ ေဆးေပါ့လိပ္ေသာက္ရင္း… တစ္ခါတစ္ရံထီးေဆာင္းရင္း လာတတ္ပါသည္။ အေဆာင္၌လာေနတတ္ျပီး ျပည္မွ၀ါးရင္းတုတ္အခန္း၌ ေနပါသည္။ သူဆိုေလ့ရွိေသာသီခ်င္းမွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ၾကီးကိုျဖင့္….. ေယာင္လည္လည္ေရာက္လာခဲ့တယ္…..
မ်က္လံုးေလးကလယ္္… .ကလယ္္… .အလဲ့…အလဲ့..ျဖစ္ပါသည္။ သာစည္ Camp ၌ရွိစဥ္ကလည္း ရထားလမ္းေဘး(cross roll) ေဘး ရန္ကုန္ဆိုင္၌ ယမကာအရွိန္ျဖင့္ထိုေခတ္က Hit ျဖစ္ေသာ သီခ်င္းျဖင့္ ကေလ့ ရွိပါသည္။

တို႔မ်ားေက်းေတာရြာက…သာဂိတို႔မ်ား….အသားရယ္ ျဖဴျပန္သေတာ့…….
ဆိုေသာ ေမဆြိ၏ နပန္းဆန္သီခ်င္းႏွင့္ကျပီး တစ္ခါတစ္ရံေဇာ္၀မ္း၏
မစိမ္းကားၾကီး ဘယ္မွာျမဴးလို႔ေန ေပ်ာ္ပါးျမဴးတူးရင္မွာလစ္ဟေန……ဟုဖ်က္ဆို၍လည္းကေလ့ရွိပါသည္။
ဘာအလုပ္မဆို အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ႏွင့္ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ အစြမ္းကုန္လုပ္ေလ့ရွိပါသည္။
ငေက်ာ္….မင္းကိုလြမ္းမိေသးတယ္ကြာ………

ကံဦး
ဘယ္လိုေရစက္မွန္းမသိပါ၊ ရန္ကုန္သားေတြအနက္ အလြန္အႏြံအတာခံျပီး သိတတ္ေသာသူငယ္ခ်င္းပါ။ က်ေနာ္တို႔ဘူမိေဗဒကို roll number 1 ႏွင့္ ၀င္ပါသည္။ အမွတ္ေကာင္းသျဖင့္ ဆရာၾကီးဦးဘသန္းဟက္္ကိုယ္တိုင္က ေဆးပညာမမွီလည္း အျခားဘာသာရပ္ေတြ ရွိလွ်က္နဲ႔ ဘူမိအဓိကဘာေၾကာင့္ယူခဲ့သလဲ …….ဟုအေမးခံရသူျဖစ္ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေပၚကူညီေလ့ရွိပါသည္။

ေဇာ္လႊင္
တတိယေျမာက္ သိခြင့္ရသူျဖစ္ပါသည္။ သူကက်ေနာ့္္ထက္က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႔မွေန၀င္းႏွင့္ ပိုခင္ပါသည္။
ျဖဴသီ……သီခ်င္း မိုင္ေပါင္းကုေဋစီးရီးေခြ ယူလာသျဖင့္ က်ေနာ္၏ကားကက္ဆက္ႏွင့္ ဖြင့္၍ နားေထာင္ဖူးပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ျဖဴသီ..သီခ်င္းေခြမ်ား၌ပါေသာ အိႏၵိယ ဘုရားဖူး……သီခ်င္းကို ၾကိဳက္ေနခဲ့မိပါသည္။ သိရသည္မွာ ေဇာ္လႊင္၏အေဒၚေတာ္ပါသည္။ ေက်ာင္းျပီးသြားေတာ့လည္း သူ႔သတင္းမ်ားကို က်ေနာ္ရေနဆဲ….. တပ္ထဲေရာက္သြားသျဖင့္….. ဘားအံ့မွ သူငယ္ခ်င္းစိုးေအာင္ႏွင့္ ဆံုတိုင္း သူ႔အေၾကာင္းကို သိရျမဲျဖစ္ပါသည္။

ေဖျမင့္ဦး
ကြင္းဆင္းအုပ္စုတစ္စုထဲျဖစ္ပါသည္။ တတိယႏွစ္ေရာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ပါတူပါသည္။ သူ႔ဖခင္၏ကူညီပံ့ပိုးမႈေၾကာင့္ ဖိုင္နယ္နွစ္.. ေျမာက္ေရႊပုထိုးေက်းရႊာသို႔ ခရီးသြားရလြယ္ကူခဲ့ပါသည္။ သူကိုယ္တိုင္ဓါတ္ပံု၀ါသနာရွင္မို႔လားမသိ၊ ဖလင္အကုန္ခံ၍ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ရိုက္ေပးခဲ့ေသာပံုမ်ားသည္…..ယေန႔ေရႊႏွင့္မလဲနိဳင္ေအာင္ျဖစ္ရသလို….သူကိုယ္တိုင္လဲ နာမည္တစ္လံုးႏွင့္လူျဖစ္ေနပါျပီ…. သို႔ေသာ္ ယခင္ေက်ာင္းသားဘ၀ အခ်ိဳးအစားက်ေနေသာ Body ကိုေတာ့ သူထိန္းနိဳင္စြန္းမရွိခဲ့ပါ….

ေမာင္ေမာင္ဦး
ဖိုင္နယ္ကြင္းဆင္းစဥ္က ဆရာဦးျမင့္ခိုင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားအားလံုး (သူႏွင့္က်ေနာ္မွလြဲ၍) Fly Camp ထြက္သြားပါသည္။ 3 ရက္ခန္႔ ၾကာေသာေန႔မ်ား၌ က်ေနာ္ကဖ်ားေနသလို သူလည္းေနမေကာင္းပါ….. သို႔ျဖင့္စခန္းေစာင့္က်န္ခဲ့ရင္း မ်က္ကန္းႏွင့္ေျခက်ိဳးပံုျပင္လို ေနခဲ့ရပါသည္။ ကြင္းဆင္းျပီးရင္ေတာ့ Flight ႏွင့္ျပန္မည္ဟု အျမဲေျပာေနသူျဖစ္ပါသည္။ ဘိုကေလးေစ်းလမ္းအနီး မဟာဗႏၶဳလလမ္းေပၚ၌ ေရခဲမုန္႔ဆိုင္ကိုျမင္လွ်င္ သူ႔ကိုအမွတ္ရေနပါသည္။ ေဇာ္၀င္းဦးက က်ေနာ့္ကို ေဒးဗစ္ဟုေခၚပါသည္၊ ဘာအဓိပၸါယ္လည္းမသိပါ။

မင္းေဇာ္
ဘူမိမွမဟုတ္ဘဲ ရုကၡမွျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္မွတ္မိေနသည္မွာ….က်ေနာ္ႏွင့္နာမည္တူေနေသာ ေရၾကည္ျမိဳ႔မွသူငယ္ခ်င္း၏ ၀မ္းကြဲညီအကိုေတာ္စပ္ျပီး ဘူမိကိုခင္ေနသူတစ္ဦးအျဖစ္ ဒဂံုေဆာင္၌ မၾကာမၾကာေတြ႔ရပါသည္။ သူ၏ေယာက္်ားပီသေသာမ်က္ခံုးကို အဲဒီထဲက က်ေနာ္မွတ္မိေနပါသည္။

တရံေရာအခါက…က်ေနာ္တို႔ရြယ္တူသူငယ္ခ်င္းမ်ားရယ္ပြဲ….ဖြဲ႔ခဲ့ဘူးပါသည္။ စုေပါင္းေပ်ာ္ခဲ့ဘူးပါသည္။ ကြင္းဆင္းျခင္း ကာလမ်ား အတြင္း… ေက်ာင္းတက္စဥ္ကာလမ်ားအတြင္း….ဘ၀မွာ ေရႊေရာင္ေတာက္ခဲ့ဘူးပါသည္။ နုပ်ိဳလန္းဆန္းျခင္းကာလ အတိတ္ ျမက္ခင္းစိမ္းမ်ား၌ က်ေနာ္တို႔အားလံုး လတ္ဆတ္ေနခဲ့ၾကဘူးပါသည္။

သို႔ေသာ္ ယခုအခါ 50 တန္း၀င္လာျပီျဖစ္ေသာအရြယ္၌ သခၤါရကစကားေျပာလာျပီ ျဖစ္ပါသည္။ မိမိကိုယ္တိုင္ေသာ္လည္းေကာင္း ပတ္သက္သူမ်ား၌ေသာ္လည္းေကာင္း ဒုကၡတစ္ခုစီ (က်န္းမာေရး၊လူမႈေရး၊စီးပြားေရး….စသည့္…) ရွိေနပါလိမ့္မည္။

လူတိုင္းဒုကၡႏွင့္မကင္းပါ……
မိမိျပႆနာကိုသာ အေရးၾကီးဆံုးဟု ယူဆ၍ စိတ္ဆင္းရဲမေနေစခ်င္ပါ။ မိမိထက္ပိုဒုကၡျဖစ္သူမ်ားကို တစ္ခ်က္ေလာက္ငဲ့ၾကည့္ပါ။ ဒါ့အျပင္ မိမိဆင္နင္းခံရ၍ ၾကီးစြာေသာ စိတ္ဆင္းရဲမႈျဖစ္ေနသည္ဟု မညည္းေစလိုပါ။ ဆင္သြားလမ္း၌ ေနမိေသာ မိမိအျပစ္ကုိ္ ျပန္ဆင္ျခင္ေစခ်င္ပါသည္။ (ျငိမ္းေက်ာ္ စာသား)
တစိုက္မတ္မတ္ဒုကၡေတြကိုခ်ည္း တမ္းတမေနပါနဲ႔……..သင့္ေဘး၌ျဖတ္သြားေသာ ေလညွင္းကိုေသာ္လည္းေကာင္း….. မုန္တိုင္းကင္းစ ထြက္ျပဴလာေသာ ေႏြးေထြးသည့္ နံနက္ခင္းေနျခည္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း….. သင္မျမင္ဘဲေနပါလိမ့္မည္…..

သူငယ္ခ်င္းတို႔….
ခုအခါ မင္းဟာ ငါ့ထက္အဆင့္ျမင့္ခ်င္ျမင့္ေနမယ္……ဒါေပမယ့္ မင္းနဲ႔ငါသူငယ္ခ်င္းပါ……
တစ္ခ်ိန္ကသြားအတူ….လာအတူ…..Field တစ္ခုမွ မေသယံုတစ္မယ္ ဒုကၡအတူေက်ာ္ျဖတ္တာမင္းသိမွာပါ…….ခုလိုျပန္ေတြ႔ခိုက္…မင္းဘာလဲ…ဘာျဖစ္ေနလဲ…သိပ္မသိခ်င္ေတာ့ပါ…. ငါသိတာက တစ္ခ်ိန္ကလို မင္းကိုငါ လြတ္္လြတ္လပ္လပ္ေျပာခ်င္တယ္ စိတ္ပါရင္ အဆဲေလးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္ေသးတယ္…..မင္းနိမ့္က်တယ္ ျမင့္ျမတ္တယ္ဆိုတာ မင္းရဲ့ခံယူခ်က္……ဘူမိေက်ာင္းသားဘ၀လိုပြင့္လင္းစြာ ေျပာဆို ရယ္ေမာၾကရေအာင္……

လူ႔ဘ၀သည္ တိုတိုေလးျဖစ္ပါသည္။ ဘ၀၌ အမွတ္ရစရာ မ်ားမ်ားစားစားမရွိနိုင္ပါ…သို႔ျဖစ္၍ အမွတ္ရစရာေလးမ်ားကို ျပန္သတိရရင္း အလြမ္းေျပခ်င္တဲ့အခါ တို႔ေတြ႔ရေအာင္…….
သခၤါရသေဘာအရ က်န္းမာေရးျပႆနာသည္ အျမဲတမ္းျဖစ္မေနနိုင္ပါ….
ေ၀ဒနာသည္လည္း ျပန္က်ရံႈးသျဖင့္ သင့္က်န္းမာေရး ျပန္ေကာင္းလာျခင္း ျဖစ္နိဳင္ပါသည္။
စီးပြားေရးသည္လည္း အေၾကာင္းေပါင္းစံု၍ အက်ိဳးတရားတခုလာျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္၍ မၾကာမီ ျပန္ေကာင္းလာနိဳင္ပါသည္။
လူမႈေရးမွာလည္း နာစရာကို…လြမ္းစရာႏွင့္ေျဖသိမ့္ရင္း ျပန္လည္ေက်နပ္မႈရနိဳင္ပါသည္။

အေတြးတစ္ခုႏွင့္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ၾကားဖူးပါသည္။ ေနေကာင္းလား ဟုေမးျခင္းအေပၚ ဒီလိုျဖစ္တယ္ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာေတြကို တစ္ဖက္ကစိတ္မ၀င္စားပါ ေနေကာင္းပါတယ္ဟုသာ ၾကားခ်င္၍ ေမးျခင္းျဖစ္ပါသည္….တဲ့…..
တစ္ခါက ပါးသိုင္းေမႊး၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး ကာလၾကာရွည္စြာထားေသာလူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေန႔မွာ နႈတ္ခမ္းေမႊးမွ အပအားလံုးကို ရိတ္္လိုက္သတဲ့…..ဒါနဲ႔ ဆံသဆိုင္ကအထြက္ အသိတစ္ေယာက္ကႏႈတ္ဆက္ပါတယ္…..
သူၾကားလိုသည္မွာ ဘယ္တုန္းက ပါးသိုင္းေမႊး၊ ႏွတ္ခမ္းေမႊး ရိတ္္လိုက္သလဲေပါ့…ဒါေပမယ့္…ေမးသူက….
ခင္ဗ်ားဘယ္တုန္းကႏႈတ္ခမ္းေမႊးထားလိုက္သလဲ…..တဲ့..
လူသည္ မိမိကိုယ္တိုင္မွအပ အျခားအရာမ်ားကို စိတ္၀င္စားေလ့မရွိ…..
ဒါေပမယ့္ ဒို႔ေတြသူငယ္ခ်င္းဘဲေနာ္….ဆိုတဲ့ ခင္၀မ္းသီခ်င္းၾကားေယာင္လွ်က္……

ဒဂံုမႏၱေလးသားမ်ား
ရန္ကုန္သား မႏၱေလးသားမ်ားဟု ဆိုျခင္းမဟုတ္ပါ။ Hostel ေနေသာဘူမိေဗဒေက်ာင္းသားမ်ား မႏၱေလးေဆာင္၌ စာသင္ေသာ နယ္ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဆိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။ 1979/1980/1981 ေက်ာင္းသားမ်ားထဲတြင္ ဇာတ္လမ္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ စာကေလးတို႔အုပ္စုေလာက္….ဆိုျခင္း၊ ေတေပျခင္း၊ ဟာသေျမာက္ျခင္းျဖစ္မည္မထင္ပါ။ သိၾကသည့္အတိုင္း နယ္တကာအစံုက… အရြယ္အလႊာအကုန္ပါၾကတာမို႔ သူ႔နယ္သူ႔ရိုးရာသူ႔အဆိုးမ်ားႏွင့္သူ တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္ ေပါင္းစပ္လိုက္ေသာ အခါမွာေတာ့….အားလံုးေျမာက္ကုန္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ..

ေန႔ဘက္မွာ စာသင္ျခင္းက႑ျပီးလွ်င္ ဦးခ်စ္ဆိုင္ထိုင္၍ ထိုေခတ္ကနာမည္ၾကီးေသာ ခိုင္ထူးသီခ်င္းဖြင့္ခိုင္းရင္း ေရေႏြးၾကမ္း တစ္အိုးျပီးတစ္အိုး မွာေလ့ရွိပါသည္။ ညဘက္မွာေတာ့ တကၠသိုလ္ဖြဲ႔စာအုပ္ေတြထဲကအတိုင္း အေဆာင္ေရွ႔၊ အေဆာင္ေနာက္ သီခ်င္းဆိုသူမ်ားႏွင့္ ပါသြားေလ့ရွိပါသည္္။ တစ္ညမွာ စာကေလးတို႔အဖြဲ႔ Saturday night fever (စေနညေ၀ဒနာ)ခံစားျပီး သီရိေဆာင္ေရွ႔ ဂီတာသြားတီးၾကတယ္…. အေဆာင္သူအလြမ္းေျပတို႔ ဘာတို႔ တီးၾကတာေပါ့…အဲဒီမွာ မေသာက္မစားဘဲပါလာတဲ့ ထြန္းေအာင္္ေက်ာ္က လက္ခုပ္တီး ေမာ္ၾကီးကဂီးတာတီးျပီး က်န္သူမ်ားက ၀ိုင္းဆိုစဥ္မွာ စာကေလးက ျငိမ္ျငိမ္မေနတတ္သူမို႔ ပြဲဆူေအာင္လုပ္ပါေလေရာ….
သီရိေဆာင္က လက္ျပနႈတ္ဆက္ေနတဲ့ေကာင္မေလးေတြကို အနီးကပ္ၾကည့္ျပီး လက္ျပန္ျပ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္တဲ့စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာပါေလေရာ…
ဒါနဲ႔သူက ဂ်ပ္ဆင္ဘက္နီးတဲ့ အေဆာင္၀င္ေပါက္တံခါးရဲ့ ဘယ္ဘက္ အုတ္တံတိုင္းႏွင့္ အနည္းငယ္အကြာမွာ မိုးေရတိုက္စားလို႔ ဟိုဘက္ကိုကူးလို႔ရတဲ့ လွိဳဏ္္ေပါက္ၾကီးရွိေနပါတယ္…..စာကေလး အဲဒီအေပါက္ကလွ်ိဳ၀င္ျပီး သီရိေဆာင္ပါလာေအာက္ဆီ ေျပးသြားျပီး…ေဟး..ကနဲေအာ္လို႔ႏႈတ္ဆက္လိုက္္ပါတယ္…..အဲဒီမွာအေဆာင္ဒရ၀မ္က ေပၚတီဂိုေအာက္ကေန တုတ္ႏွင့္လိုက္ပါေလေရာ.. ဒီေကာင္ဘယ္က၀င္လာသလဲေပါ့…. တံခါးပိတ္ထားလို႔ ဒီေကာင္မိရမယ္ဆိုျပီး လိုက္တာ….ဘယ္ရမလဲ..စာကေလးဘဲဗ်…၀င္လာရာလမ္းအတိုင္း အျပင္ကိုငံု႔လွ်ိဳျပီးျပန္ေျပးတာေပါ့….စည္းအျပင္ေရာက္ေတာ့ ၀ါးလားလား ဆိုျပီး လွ်ာထုတ္ျပရင္း အေဆာင္ကို ျပန္ေျပးလာၾကတယ္….
လမ္းမွာထြန္းေအာင္ေက်ာ္က….
စာကေလး…မင္းဘယ္လိုလုပ္တာလဲ….ငါျဖင့္လန္႔သြားတာဘဲ……
မိုင္နာပါကြာ……ေန႔လည္ထဲက ၀င္လမ္းထြက္လမ္းၾကည့္ထားတာ…. ဒါေပမယ့္ငတိုေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္….

အဲဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳး တစ္ခါထပ္ျဖစ္ေသးတယ္……
ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္ေတာ့ အသီးသီးနယ္ကိုျပန္ဘို႔ျပင္ဆင္ၾကရာ…..အဲဒီေခတ္ကရထားကိုဘဲ အားကိုးရတဲ့ေခတ္မို႔လို႔…မနက္ 5 နာရီ ရထားမွီီေအာင္ စာကေလးတို႔နယ္က ေယာက်္ားေလးေတြက…မိန္းခေလးအမ်ားစုရွိတဲ့ မာလာေဆာင္ကို မနက္ေလးနာရီထသြားျပီး သြားႏႈိးၾကတာေပါ့…ဘူတာၾကီးဆင္းဘို႔ၾကားထဲအခိ်န္နာရီ၀က္ဘဲရွိေတာ့…..စိတ္ပူလာတယ္…..ျပည္လမ္းျခံ၀င္းအျပင္က ေအာ္ေခၚလဲ ဘာထူးျခားမႈမွရွိမလာဘူး….ဒရ၀မ္လဲမေတြ႔ဘူး……မာလာေဆာင္အုတ္ခံုမွာ ဂီတာတီးတဲ့ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေလရဲ့….(အဲဒီထဲက ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္က ေနာင္နာမည္ၾကီးအဆိုေတာ္ျဖစ္လာပါသည္)။ စာကေလး တတ္သည့္ပညာမေနသာဆိုသလို လူ၀င္ေပါက္ ျခံစည္းရိုးကို ေက်ာ္တက္ျပီး ေပၚတီဂိုေအာက္မွသြားေအာ္မွ ဒရ၀မ္ပါေရာက္လာျပီး တံခါးဖြင့္ေပး…မိန္းကေလးပစၥည္းေတြ ၀ိုင္းသယ္ေပးနဲ႔ နယ္ကိုအခ်ိန္မီျပန္ေရာက္ရပါသည္။

ဒီအျဖစ္ကိုေမ့ထားျပီး ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ႏွင့္ ဂ်ပ္ဆင္ကင္တင္းမွာေတြ႔ပါတယ္….သူ႔ကိုသူ အေမာင္ဆိုျပီး မိတ္ဆက္ပါတယ္….အဲဒီအခါသူက ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္သိပါတယ္….က်ေနာ္ႏွင့္ဖိုးခ်ိဳ.. ပိုင္စိုးမႈဧကရီစီးရီးမထြက္ခင္ မာလာေဆာင္ေရွ႔မွာ ဂစ္တာတီးေနတုန္း ျခံစည္းရိုးကို ေက်ာ္၀င္သြားတဲ့သူမဟုတ္လား…..စာကေလး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဂုဏ္ယူေနသလိုလို ရွက္သလိုလို ျပံဳးျဖီးျဖီး လုပ္ေနလိုက္ပါသည္။

ဖိုင္နယ္ေရာက္တဲ့1981 ခုႏွစ္မွာ ဘူမိေဗဒဘာသာရပ္အေနႏွင့္ မိန္းခေလးေတြ စလကၡံပါတယ္….ဒါနဲ႔ထံုးစံအတိုင္း ၀င္ခြင့္ေျဖတဲ့အေနႏွင့္ မိုင္ (20)လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္….တကၠသိုလ္မ်ားဓမၼာရံုကေန တာထြက္ျပီး လွည္းတန္းလမ္းဆံုကေကြ႔……ျပည္လမ္းအတိုင္း မဂၤလာဒံု တိုင္းခန္းမအထိ.. အဲဒီကျပန္ေကြ႔ျပီး စတာထြက္တဲ့ေနရာပန္း၀င္ရပါတယ္…. စာကေလးတို႔ႏွစ္က အသြားအျပန္လမ္း တူေပမယ့္ ဒီႏွစ္ကေတာ့ အျပန္လမ္းမွာ ျပည္လမ္း ….အီကိို ….စာသင္ေဆာင္ေပါက္ကေန ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ေရွ႔ အဲဒီကမွ အဓိပဓိလမ္းအတိုင္း တကၠသိုလ္ေဆးရံုမွာ ပန္း၀င္ရပါသည္။

ဒါနဲ႔စာကေလးက အဲဒီေန႔ ၈ နာရီမွာ အိပ္ရာကနိုးပါတယ္…..ဒါနဲ႔မယ္သစ္လြင္ေတြ သြားၾကိဳရေအာင္ ေဘာ္ဒါေတြကုိိ အဆိုျပဳရင္း မႏၱေလးေဆာင္ေရွ႔မွ ထြက္ခဲ့ၾကပါသည္။
အဲဒီမွာ မ်က္စိစားပြဲထိုင္ၾကတာေပါ့…..
အမယ္…အမယ္…စိုးေအာင္တို႔၊ ဇင္ေအာင္တို႔ ေဇာ္၀င္းဦး၊ အုန္းေသာ္တို႔က ငါ့ထက္ေတာင္လက္စြမ္းထက္ပါလား…….ၾကည့္စမ္း ေကာင္မေလးေတြခမ်ာ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ျပန္အလာ…..
သူ႔တို႔ရင္ဘတ္ႏွင့္ ေနာက္ေက်ာမွာကတ္ေပးထားတဲ့နံပတ္ကလည္း ဘိုသီဘတ္သီႏွင့္ဂရုမစိုက္နိဳင္ေအာင္ ေခၽြးတစ္လံုးလုံးႏွင့္ ျဖစ္တဲ့ၾကားက…ပန္းအ၀င္မွာ သူတို႔ကိုယ္ပိုင္နံပတ္ကို….သက္ဆိုင္ရာျမင္ေအာင္ျပန္ျပင္ရင္း…ရင္ဘတ္မွာ…ဖတ္လတ္…ဖတ္လတ္ ျဖစ္ေနတဲ့ နံပတ္ကိုျပ….ရင္ေကာ့ရင္း မႏၱေလးေဆာင္ေရွ့ကျဖတ္ရပါတယ္……အမေလး…ေမာရတဲ့ၾကားထဲ…..
လုပ္ရမွာေပါ့…ၾကည့္ပါအံုး..ေမာင္မင္းၾကီးသားတို႔က ဆရာေတြကဘဲမွတ္ခိုင္းသလိုလိုႏွင့္
စာအုပ္တို႔…..ေဘာပင္တို႔ႏွင့္ေယာင္ျပ…ျပေနၾကတာကိုး…..
သနားလိုက္ပါဘိ…ညီမေလးတို႔ရယ္……….