|
သာဓုကန္သို႔ Field ဆင္းျခင္း
ဘူမိေဗဒဘာသာ၀င္ခြင့္ရေၾကာင္းအေၾကာင္းၾကားစာရေတာ့စိတ္ထဲမွာဘူမိေဗဒဘာသာတက္ခြင့္ရျပီလို႔စိတ္ထဲမွာမွတ္ယူခဲ့မိပါသည္။
သို႔ေသာ္မႏၱေလးေဆာင္ကိုေရာက္ေတာ့အဖြဲ႔လိုက္က်န္းမာေရးအတြက္ေဆးစစ္ခံရန္ေၾကာ္ျငာကပ္ထားတာေတြ႔ရပါသည္။
ဘာေတြစစ္ေဆးလဲက်ေနာ္မသိပါ၊ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့အဓိကစစ္မွာက
color blind test ေခၚတိတိက်က်အေရာင္ခြဲျခားျခင္းကို စစ္ပါမည္။
ဤေဆးစစ္မေအာင္ပါကဘူမိေဗဒဘာသာတက္ခြင့္မရေတာ့ပါ။ဘာလဲ…… color blind test တစ္ခါမွမၾကားဘူးပါ။
စီနီယာအစ္ကိုမ်ားကိုေမးၾကည့္ေတာ့ျပသထားေသာအေရာင္မ်ားကိုခြဲျခားတတ္ရင္ရျပီလို႔ေျပာၾကတယ္။
တစ္ခါမွအေတြ႔အၾကံဳမရွိေသာေၾကာင့္စိတ္ထဲမွာနဲနဲပူေနပါသည္။ဆရာေတြကဘာအေရာင္ေတြျပမွာလဲ…….
က်ေနာ္မေခၚတတ္ေသာအေရာင္ကိုျပရင္ဒုကၡဘဲလို႔ေတြးေနမိပါသည္။ဥပမာအားျဖင့္..ပိေတာက္ေျခာက္ေရာင္တို႔၊
ပန္းခရမ္းျပာေရာင္တို႔၊ကဗ်ာဆန္ဆန္အေရာင္ေတြေလွ်ာက္ေမးေနရင္က်ေနာ္မေျပာတတ္ပါ။
၄င္းက်န္းမာေရးစစ္ေဆးျခင္းသည္မိုင္၂၀လမ္းမေလွ်ာက္ခင္အရင္စစ္ပါသည္။ေဆးစစ္မေအာင္သူမ်ားမိုင္ ၂၀ လမ္းေလွ်ာက္
စရာမလိုေတာ့ပါ။သြားေတာ့..အျခားေမဂ်ာ…အေရာင္ျခယ္ထားေသာေျမပံုကိုျပသထားပါသည္။
ဆရာကအ၀ါေရာင္ခ်ယ္ထားေနရာေတြကိုျပခိုင္းပါသည္။ေနာက္အစိမ္း၊အနီ၊အျပာခ်ယ္ထားေသာေနရာေတြကိုေထာက္ျပခိုင္းပါသည္
ေနာက္ထပ္ေျမပံုကိုထပ္ျပျပန္ပါသည္။အေရာင္ေတြေရာေထြးေနပါသည္။ေရာေထြးေနေသာအေရာင္ေတြထဲကဆရာလိုခ်င္ေသာအေရာင္ကို
ေထာက္ျပခိုင္းပါသည္။အေရာင္ေတြကိုက်ေနာ္ခြဲျခားနိုင္ခဲ့ပါသည္။
ျပီးေနာက္ဆရာ၀န္မ်ားကက်ေနာ္ကိုအူက်ဘူးျခင္းရွိမရွိေမးျပီးစစ္ေဆးပါသည္။က်ေနာ္တစ္ခါမွမျဖစ္ဘူးပါ။ဤက်န္းမာေရးစစ္ေဆးခ်က္ကို
က်ေနာ္လြယ္လြယ္ကူကူေအာင္ခဲ့ပါသည္။က်ေနာ္ဒဂံုေဆာင္ျပန္ေရာက္ေတာ့က်ေနာ့္အခန္းေဘးကပဲခူးသားတစ္ေယာက္ေဆးက်ပါသည္။
စုစုေပါင္းရွစ္ေယာက္ေလာက္ေဆးက်ပါသည္။က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသမိပါသည္။သူတို႔ကိုက်ေနာ္ေမးၾကည့္ပါသည္။
အေရာင္ေတြကိုုမွန္ေအာင္မခြဲျခား
နိဳင္ခဲ့ပါ။
သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္းအံ့ၾသေနပံုရပါသည္။သူငယ္စဥ္ကတည္းကထင္ေနေသာ
အေရာင္မ်ားသည္ယခုမွမွားမွန္းသိပါျပီတဲ့….အစိမ္းေရာင္ကိုအျပာျမင္ေနသည္။အနီကိုအ၀ါလို႔ျမင္ေနသည္။
ထူးဆန္းေလစြ
color blind ဆိုတာ ဒါကိုေခၚတာကိုး….
ဧျပီေက်ာင္းပိတ္္ရက္မ်ားတြင္စီနီယာေက်ာင္းသားမ်ားကြင္းဆင္းရပါသည္။က်ေနာ္တို႔ကေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္အိမ္ျပန္ၾကမည္။
စီနီယာေက်ာင္းသားမ်ားကေက်ာင္းမပိတ္ခင္ေစာ၍ကြင္းဆင္းေသာေၾကာင့္ဒဂံုေဆာင္မွာသူတို႔ကို၀ိုင္းကူညီေပးရပါသည္။
က်ေနာ္တို႔သည္အစ္ကိုမ်ားကြင္းဆင္းရန္ျပင္ဆင္ေနတာကိုၾကည့္ျပီးအရမ္းအားက်မိပါသည္။က်ေနာ္တို႔အားလံုးအရမ္းကြင္းဆင္းခ်င္စိတ္
ျပင္းျပေနၾကပါသည္။
ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ကုန္လြန္ျပီးေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ခ်ိန္ေရာက္လို႔လာပါျပီ..ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ျပီးသိပ္မၾကာခင္မွာက်ေနာ္တို႔
တတိယႏွစ္အတြက္အၾကိဳကြင္းဆင္းေလ့လာျခင္းဘာသာအတြက္လက္ေတြ႔ျပသပါမည္။တနဂၤေႏြတစ္ရက္မွာေလွာ္ကားသာဓုကန္မွာ
ကြင္းဆင္းၾကပါမည္။က်ေနာ္တို႔အားလံုးေပ်ာ္ေနၾကပါသည္။အရမ္းလည္းတက္ၾကြေနၾကပါသည္။သာဓုကန္အနီးအနားရိွေပၚထြက္ပိုင္းမ်ားကို
သြားေရာက္ေလ့လာၾကရမည္။စာသင္ႏွစ္ပထမပိုင္းကုန္ခဲ့ျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္အေပါင္းအသင္းမ်ားလည္းေတာ္ေတာ္ရလာျပီ.
ရန္ကုန္မွာေနေသာ၀က္ကိုယ္လံုးႏွင့္ပုလင္းကြဲဖင္မ်က္မွန္ကိုတပ္ထားေသာတရုတ္ေလးကိုဖက္တီးလို႔ေခၚၾကပါသည္။
သူႏွင့္က်ေနာ္ကခံုနံပတ္ေရွ႔ဆင့္ေနာက္ဆင့္…ျပီးေတာ့ခ်က္ၾကီး ၊ေဗ်ာ့ၾကီး၊မြန္ၾကီးဒီေကာင္ေတြကဧရာ၀တီတိုင္းသားေတြ
က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္း တက္ ေသာႏွစ္ေတြမွာဧရာ၀တီတိုင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားၾကပါသည္။
သူတို႔ေတြကဒုတိယႏွစ္မွာပုသိမ္ေဒသေကာလိပ္မွာမရွိေသာေရလုပ္ငန္းကိုယူျပီးရန္ကုန္ RC 2 မွာလာတက္ၾကပါသည္။
ျပီးေတာ့RASUထဲမွာရိုးရိုးေမဂ်ာေတြဆီေရာက္ကုန္ၾကပါသည္။ဘူမိေဗဒမွသူငယ္ခ်င္းေတြမွတစ္ဆင့္ဧရာ၀တီတိုင္းသားသူငယ္ခ်င္းေတြ
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရလာပါသည္။
သူတို႔ေတြပုသိမ္ေဒသေကာလိပ္မွာကတည္းကတစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္နာမည္ေျပာင္ေတြေခၚေနၾကပါသည္။ဘာအဓိပၸါယ္ေတြလည္း
က်ေနာ္မသိပါ။သူတို႔ကခ်က္ၾကီးဆိုေတာ့လည္းက်ေနာ္တို႔လည္းခ်က္ၾကီး၊
ေဗ်ာ့ၾကီးဆိုေတာ့လည္းေဗ်ာ့ၾကီးေခၚလိုက္တာဘဲ..
သူတို႔ဇာတ္လမ္းႏွင့္သူတို႔ရွိၾကမွာပါ…….
မနက္
7း00 မွာမႏၱေလးေဆာင္မွနံပတ္ ၉ ကားေခၚဟီးနိဳးကားမ်ားႏွင့္ေက်ာင္းသားမ်ားကိုသာဓုကန္သို႔ပို႔ေပးပါသည္။
ဘူမိေဗဒဌာနမွစီစဥ္ေပးပါသည္။ဆရာၾကီးဦးဘသန္းဟက္အပါအ၀င္ဆရာအားလံုးလိုက္ခဲ့ၾကပါသည္။သာဓုကန္ေရာက္ေတာ့ေက်ာင္းသား
15 ေယာက္ကိုဆရာတစ္ေယာက္စီဦးစီးျပီးေပၚထြက္ပိုင္းမ်ားကိုလိုက္လံရွင္းျပေပးပါမည္။ေနရာမ်ားကိုအုပ္စုလိုက္အလွည့္က်
ေလ့လာရမည္။
က်ေနာ္တို႔အုပ္စုကိုဆရာမေဒၚခင္၀င္းၾကည္ကဦးေဆာင္ျပီးလိုက္လံရွင္းျပပါမည္။ဆရာမသေဘာေကာင္းသည့္အျပင္စာသင္ရင္း
ရီစရာလည္းေျပာတတ္ေသာေၾကာင့္က်ေနာ္တို႔အုပ္စုႏွင့္အဆင္ေျပပါသည္။
ဟ…ခ်က္ၾကီးႏွင့္ေဗ်ာ့ၾကီး……
အိုး….မြန္ၾကီးႏွင့္ ဖက္တီး…..
က်ေနာ္တုိ႔ေလ့လာရင္းသူတို႔နာမည္မ်ားကိုသီခ်င္းလုပ္ျပီးဆုိိေနၾကပါသည္။အာနိဳးကဦးေရႊရိုးလိုကျပေနပါသည္။
ေလ့လာစရာေနရာတစ္ခုေရာက္ရင္ဆရာမရွင္းျပတာကိုနားေထာင္လိုက္၊ေနာက္တစ္ေနရာအသြားလမ္းမွာအာနိဳး၏ေျမေလွ်ာက္အက၊ကို
သြားရင္းနွင္ၾကည့္လိုက္အဆင္ကိုေျပေနပါတယ္။
Fossil
ဆိုတာသိၾကလား…..သိပါတယ္ဆရာမေက်ာက္ျဖစ္ရုပၾ္္ကြင္းကိုေခၚတာ…..မင္းတို႔ျမင္ဘူးၾကလား…….
ျမင္ဘူးပါတယ္ဆရာမ……ငါ့တပည့္ေတြတယ္ေတာ္ၾကပါလား…..ဘယ္ေနရာမွာျမင္ဘူးးခဲ့လဲ….Lab:
ထဲမွာပါ…….
ေသေတာ့မွာဘဲ….အျပင္မွာျမင္ဘူးၾကလားငါေမးေနတာ….မျမင္ဘူးပါဘူး……ဒီမွာၾကည့္
….ဒါ Fossil ဘဲ…..
ဆရာမကေက်ာက္တံုးအၾကီးၾကီးတစ္ခုတြင္အမွတ္အသားျပသထားေသာေနရာကိုတုတ္ေခ်ာင္းႏွင့္ေထာက္ျပပါသည္။
ဖက္တီးကမ်က္စိမႈန္ေသာေၾကာင့္အနီးကပ္သြားၾကည့္ေနရပါသည္။ငံု႔ျပီးၾကည့္ရေသာေၾကာင့္
ဖက္တီးဖင္ေထာင္ျပီးၾကည့္ေနပါသည္။ဖက္တီးဖင္ေထာင္ေနတာကိုျမင္ျပီးအားလံုး၀ိုင္းရီၾကပါသည္။
ရီသံၾကားေသာေၾကာင့္ဖက္တီးစိတ္မလံုေတာ့ဘဲကဗ်ာကရာလက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္
ဖင္ကိုပိတ္ျပီး…မင္းတို႔ဘာရီတာလဲမင္းဖင္ေထာင္တာအရမ္းၾကည့္ေကာင္းလို႔ပါ..
ဖက္တီးစိတ္မလံုသူ႔ေဘာင္းဘီေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္ေနပါသည္။
သူ႔ေဘာင္းဘီဖင္ကြဲေနျပီလို႔သူထင္ေနသည္
ဟဲ့…ဖက္တီး….နင့္ေဘာင္းဘီမကြဲဘူး…နင္ၾကည့္ျပီးရင္ဖယ္ေပးလိုက္၊တစ္ေယာက္စီ၀င္ၾကည့္ၾက……
ဆရာမက
Fossil ကိုၾကည့္ေစပါသည္။ဆရာမ Fossil ကပိုးဟပ္လိုဘဲ……
မဟုတ္ပါဘူးႏြားေခ်းပိုးႏွင့္တူတာပါ……ဘယ္ကလာ
ပုရစ္ႏွင့္တူတာပါ……..
က်ေနာ္တို႔Fossilကိုၾကည့္ျပီးတစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေ၀ဖန္ခ်က္ေပးေနၾကပါသည္။
ကဲကဲေနသိပ္မပူခင္ေရွ႔တစ္ေနရာသြားၾကရေအာင္..
အဲဒါျပီးရင္ငါတို႔ထမင္းစားၾကရေအာင္.
ဆရာမေျပာပါသည္။က်ေနာ္တို႔ေလးေယာက္ကအားလံုးထမင္းစားရန္အစားအေသာက္အတြက္စီစဥ္ေပးေနေသာ
ကိုၾကီးကစၥနားဆီမွာထမင္းထုတ္ေတြသြားယူၾကပါသည္။
တစ္ေယာက္ကိုၾကက္သားဒန္ေပါက္တစ္ထုပ္ေဖ်ာ္ရည္တစ္ပုလင္းႏွဳန္းေပးပါသည္။
ဆရာမအပါအ၀င္ 16ေယာက္စာက်ေနာ္တို႔ကိုေပးပါသည္။ေပၚထြက္ပိုင္းတစ္ေနရာကိုၾကည့္ျပီး
ထမင္းစားၾကရန္ျပင္ဆင္ၾကပါသည္။ဆရာမေဒၚခင္၀င္းၾကည္လည္း
က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္အတူစုျပီးထမင္းစားမည္။
ဆရာမ Field
အေတြ႔အၾကံဳက်ေနာ္တို႔ကိုေျပာျပပါ…..က်ေနာ္တို႔ Field ဆင္းတဲ့အရသာကိုအရမ္းၾကားခ်င္ပါတယ္။
ေအး…ေအး…ထမင္းစားရင္းႏွင့္ဆရာမေျပာျပပါ့မယ္…..အားလံုးေပ်ာ္သြားၾကပါသည္။
ဆရာမဆီကအေတြ႔အၾကံဳမ်ားကိုအရမ္းနားေထာင္ခ်င္ေနပါသည္။အားလံုးfieldတစ္ခါမွမဆင္းဘူးၾကေသးေသာေက်ာင္းသားမ်ား
ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ေနာက္ျပီးက်ေနာ္တို႔အားလံုးသီတင္းကၽြတ္ကြင္းဆင္းရန္အရမ္းစိတ္အားထက္သန္ေနၾကပါသည္။
ေနာက္ဆံုးနွစ္ေက်ာင္းသားမ်ားကဧျပီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာကြင္းဆင္းေလ့ရွိသလိုတတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားမ်ားက
သီတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ Field
ဆင္းေလ့ရွိပါသည္။
ထမင္းတစ္လုပ္ႏွစ္လုပ္ဘဲ၀ါးရေသးသည္။ကိုၾကီးကစၥနားကဆရာမကိုပါေမာကၡႏွင့္ဆရာမ်ားအားလံုးထမင္းစုစားၾကရန္ေခၚေသာေၾကာင့္
လိုက္သြားရပါသည္။က်ေနာ္တို႔အုပ္စုလည္းေငါင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္က်န္ရစ္ခဲ့ၾကပါသည္။စိတ္ထဲမွာဆရာမအေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို
အားရပါးရနားေထာင္ၾကရန္စိတ္ကူးထားၾကပါသည္။အခုဆရာမလည္းမရွိေတာ့အားလံုးပ်င္းရိစြာထမင္းဆက္စားၾကပါသည္။
မိုးရြာရင္…မိုးေရခ်ိဳးမယ္….ေမေမလာရင္နိဳ႕စို႔မယ္…..
ေဖေဖလာရင္…အုန္းသီးခြဲစားမယ္……
ဟာ…ဘယ္ကကက္ဆက္ဖြင့္ေနလဲလို႔ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့Botanyေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြေပ်ာ္ပြဲစားထြက္လာၾကပါသည္။
သူတို႔ေတြပါဆယ္ဂိမ္းေဆာ့ေနၾကပါသည္။
ေဟ့…ခ်က္ၾကီး…ဟိုမွာၾကဴၾကဴ….ေဗ်ာ့ၾကီးကလွမ္းျပေနပါသည္။ဟုတ္တယ္ၾကဴၾကဴတို႔အဖြဲ႔ကြ..
ခ်က္ၾကီးေတာ့ထီေပါက္ျပီကြ…ခ်က္ၾကီးကံကေတာ့ရွယ္ဘဲ……တမင္ဖန္တီးရင္ေတာင္ဒီလိုတိုက္ဆိုင္မွာမဟုတ္ဘူး……
ခ်က္ၾကီးၾကဴၾကဴကိုျမင္ေတာ့အေတာ္ေလးေပ်ာ္သြားတဲ့ပံုဘဲ…..ခုနကပ်င္းရိေနေသာထမင္း၀ိုင္းေလးျပန္စိုေျပလာျပီ……
စားျပီးရင္မင္းသြားေရာကြာ….မြန္ၾကီးကခ်က္ၾကီးကိုတြန္းေနသည္။ေအးပါ….ငါသြားမယ္…..
ခ်က္ၾကီးေနအံုး…ေနအံုး…..ဟိုမွာတစ္ေတာင့္ထြာေအးၾကိဳင္…..ပါဆယ္ဂိမ္းမဲက်သျဖင့္တစ္ေတာင့္ထြာေကာင္မေလးေတြကို
ေမ်ာက္က ကျပေနရပါသည္။
ၾကဴၾကဴကလည္းရီျပီးလက္ခုပ္တီးေနသည္။တစ္ေတာင့္ထြာမ်က္ႏွာကိုလည္းျမင္ေရာခ်က္ၾကီးမ်က္ႏွာမဲကနဲျဖစ္သြားရပါသည္။
ေခြးမသားတစ္ေတာာင့္ထြာ ဘယ္ကေပၚလာရတာလဲ…ခ်က္ၾကီးမေက်မနပ္ႏွင့္ေရရႊတ္ေနပါသည္။
ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ၾကဴၾကဴသင္းဆိုက္ေလာက္မၾကီးေသးေသာ္လည္းမၾကာခင္မွာဆိုက္တူလာနိုင္ေသာၾကဴၾကဴကိုတစ္ေတာင့္ထြာႏွင့္
ခ်က္ၾကီးပုသိမ္ေဒသေကာလိပ္မွာကတည္းကလိုက္ေနၾကသည္။ဒုတိယႏွစ္မွာခ်က္ၾကီးႏွင့္တစ္ေတာင့္ထြာေရလုပ္ငန္းကို
ေျပာင္းယူေသာေၾကာင့္ရန္ကုန္ကိုေရာက္လာပါသည္။ၾကဴၾကဴကတတိယႏွစ္မွာရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ေျပာင္းခဲ့ပါသည္။
ၾကဴၾကဴႏွင့္တစ္ေတာင့္္ထြာတို႔ကရုကၡေဗဒမွာအတူတူ၊
ခ်က္ၾကီးကဘူမိေဗဒကိုေရာက္ေနသည္။သူတို႔ေတြရဲ့ဇာတ္လမ္းကိုမြန္ၾကီးေဗ်ာ့ၾကီးတို႔မွတစ္ဆင့္က်ေနာ္တို႔အားလံုးသိေနပါသည္။
ႏွစ္ေယာက္လံုးေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းအရပ္ေတြႏွင့္၊ခ်က္ၾကီးႏွင့္ၾကဴၾကဴအတြဲျဖစ္ခ့ဲရင္ေတာ္ေတာ္လိုက္ဖက္ပါမည္။
အရပ္ျမင့္ျမင့္ကိုယ္လံုးၾကီးၾကီးၾကဴၾကဴႏွင့္ပုပုေသးေသးေအးၾကိဳင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဘယ္လိုမွမလိုက္ဖက္ပါ။
စဥ့္အိုးမွာဖားပ်ံကပ္ေနသလိုျဖစ္ေနမည့္သူတို႔အတြဲကိုက်ေနာ္လည္းၾကည့္မရပါ။
ဒါေပမယ့္တစ္ေတာင့္ထြာကဇြဲေကာင္းသည္။ယခုအထိဆက္လိုက္ေနဆဲဆက္က်ိဳးစားေနဆဲဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္
ဇြဲဆုကိုေတာ့ေမ်ာ္လင့္ေနပံုရပါသည္။
အရပ္ျမင့္ျမင့္ေဘာ္ဒီေကာင္းေသာခ်က္ၾကီးကမဲေတာ့သာပါ၏၊ဒါေပမယ့္ဒီေကာင္ကတစ္မ်ိဳး..ၾကိဳက္သလားေမးေတာ့လည္းၾကိဳက္တယ္တဲ့..
ၾကိဳက္ရင္လိုက္ပါလားဆိုေတာ့လည္းတစ္ပတ္တစ္ေခါက္ဘဲၾကဴၾကဴဆီသြားသည္။တခါတစ္ေလ10ရက္တစ္ခါဘဲေရာက္သည္။
ေရာက္ေတာ့လည္းဘာမွမေျပာခဲ့……တစ္ကယ္တန္းဆိုရင္ၾကဴၾကဴကလည္းခ်က္ၾကီးကိုသေဘာက်ေနပါသည္။
သို႔ေသာ္ခ်က္ၾကီးပါးစပ္မွခ်စ္ပါတယ္ဆိုေသာစကားမထြက္လာေသာေၾကာင့္သူ႔မွာလည္းမိန္းကေလးကစရမွာလားရွင္လိုျဖစ္ေနျပီ…
ေမ်ွာ္ေနေသာ္လည္းမေပၚလာေသာခ်က္ၾကီးကိုၾကဴၾကဴစိတ္ပ်က္စျပဳေနျပီ……ဒီေန႔ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္လာတာက်ေနာ့္အျမင္မွာ
ၾကဴၾကဴတစ္ေယာက္တစ္ေတာင့္ထြာကိုဘဲအခြင့္အေရးေပးလိုက္မည့္ပံုပါဘဲတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္က်ေနာ္တို႔အုပ္စုႏွင့္မွလာတိုးေနသည္။
ဒီေန႔ေပ်ာ္ပြဲစားမွာေတာ့တစ္ေတာင့္ထြာေအးၾကိဳင္ရဲ့တပင္တိုင္မင္းသားၾကီးပြဲပါဘဲေသာက္ရွက္တစ္ျပားမွမရွိဘဲၾကဴၾကဴေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ျပီးေရာ
ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ေနပါသည္။ေမ်ာက္ကကျပလိုက္၊ဂၽြမ္းထိုးျပလိုက္၊ကိုင္ဇာသီခ်င္းဆိုျပလိုက္၊ခ်က္ၾကီးကိုျမင္သြားတဲ့အခိုက္မွာၾကဴၾကဴပို၍
အရြဲ႔တိုက္ေနသည္ဟုထင္ရပါသည္။ေအးၾကိဳင္ကိုလည္းပို၍အခြင့္အေရးေပးေနသည္။ခ်က္ၾကီးအေရွ႔မွာဆိုေတာ့ေအးၾကိဳင္ကၾကဴၾကဴကို
ပို၍ယုယျပေနပါသည္။
က်ေနာ္တို႔တစ္အုပ္လံုးသူတို႔ပါဆယ္ဂိမ္းကစားတာကိုေငးၾကည့္ေနမိပါသည္။ခ်က္ၾကီးကိုယ္တိုင္တစ္ေထာင့္ထြာဟာသလုပ္ျပေနတာကို
တဟီးဟီးႏွင့္ရီေနသည္။ဘုန္း…..ကနဲ ေက်ာကုန္းကိုထုရိုက္သံမေရွးမေႏွာင္းမွာဘဲခ်က္ၾကီးပါးစပ္မွ
ေအာင္မေလးဗ်..အသံထြက္လာပါသည္။
ေဟ့ေကာင္အာနိဳး….ဘာလို႔ငါ့ေက်ာကုန္းကိုလာထုရတာလဲ….ငါထထိုးမိေတာ့မယ္……လာေလ…ထိုးေလ….
Come on…
အာနိဳးခ်က္ၾကီးေက်ာကုန္းကိုထုျပီးုစိန္ေခၚေနျပီ.လာေလမင္းလိုသတၱိမရိွတဲ့ေကာင္ကိုငါေၾကာက္ေနမယ္လို႔ထင္လား..
ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းကိုမေျပာရဲတဲ့ ဂန္ဒူး……လာစမ္းပါ…မင္းမို႔လို႔မ်က္စိေရွ႔မွာျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကိုၾကည့္ေနရက္တယ္မင္းအခ်စ္ကဒါဘဲလား..
အာနိဳးတစ္ေတာင့္္ထြာကိုၾကည့္ျုပီးမခံရပ္ျဖစ္ကာခ်က္ၾကီးကိုခ်ဲလင့္ေခၚေနျပီ
ႏွစ္ေကာင္သားေခါင္းခ်င္းဆိုင္ျပီးထိုးပြဲျဖစ္ေတာ့မွာမို႔ဖ်န္္ေျဖရန္အားလံုးထရပ္လိုက္ၾကပါသည္။
သို႔ေသာ္အာနိဳးပါးစပ္မွထြက္လာေသာစကားသံေၾကာင့္က်ေနာ္တို႔အားလံုးခ်က္ၾကီးမ်က္ႏွာကို
ၾကည့္ျပီးျပန္ထိုင္ခ်လိုက္ၾကပါသည္။အာနိဳး၏သူငယ္ခ်င္းအေပၚထားေသာေစတနာကိုအားလံုးနားလည္မိပါသည္။
ခ်က္ၾကီးကိုယ္တိုင္လည္းေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ျပီးဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္ပါသည္။
က်ေနာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းအားလံုးေပမမွီေဒါက္မမွီတစ္ေတာင့္ထြာေအးၾကိဳင္ကိုၾကည့္၍မရသလို
ခ်က္ၾကီးကိုလည္းအားမရပါ။အားလံုးကခ်က္ၾကီးႏွင့္ၾကဴၾကဴအဆင္ေျပေနတာကိုေတာ့ျမင္ခ်င္ေနပါသည္။
က်ေနာ္တို႔တစ္ဖြဲ႔လံုးတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္အေတြးကိုယ္စီႏွင့္……ဟဲ့….တိတ္ဆိတ္လွခ်ည္လား…..
ဆရာမမရွိလို႔ထင္တယ္…Sorryဆရာမကတိဖ်က္သလိုျဖစ္သြားတယ္.}
ဒါေပမဲ့့ေရွ႔မွာၾကည့္စရာေတြၾကည့္ရင္းႏွင့္ဆရာမFieldအေတြ႔အၾကံဳေတြကိုေျပာျပပါ့မယ္..
ဆရာမေခၚေဆာင္ရာေနာက္သို႔လိုက္သြားရန္အားလံုးမတ္တတ္ထရပ္လိုက္ၾကပါသည္။
ကိုဂ်စ္ တာ့တာ….မြန္ၾကီးတာ့တာ..ေဗ်ာ့ၾကီး၊ဖက္တီး..
တာ့တာ…..က်ေနာ္တို႔မတ္တပ္ရပ္ေတာ့
တစ္ေတာင့္ထြာေအးၾကိဳင္
တစ္ေယာက္ခ်င္းကို လာဖားတာလား….လာႏွဳတ္ဆက္တာလား….လာၾကြားတာလားမသိပါ……..
ေအာ္….ေမ့ေနလို႔..သူငယ္ခ်င္းခ်က္ၾကီးသတိထားသြား….
စိတ္နဲနဲထိန္း….သာဓုကန္ေရနက္တယ္……
ၾကည့္စမ္း..ေခြးမသားေျပာတဲ့စကား..ထရိုက္ခ်င္စရာမေကာင္းဘူးလား…မေအေပး….တစ္ေတာင့္ထြာဆိုျပီးေတာ့
အာနိဳးတစ္ေယာက္ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေတြဆဲပါေလေတာ့သည္။
က်ယ္က်ယ္လဲမဆဲရဲ.ဆရာမၾကားသြားမွာစိုးလို႕..က်ေနာ္တို႔ကေအးၾကိဳင္ကိုလွည့္မၾကည့္ဘဲဆရာမေနာက္ကိုလိုက္သြားပါသည္။
မနက္ပိုင္းတက္ၾကြခဲ့သေလာက္ညေနဘက္မွာဆန္႔က်င္ဘက္ခ်က္ၾကီး၊အာနိဳး၊တစ္ေတာင့္္ထြာကိုၾကည့္ျပီးက်ေနာ္တို႔မေပ်ာ္ရြင္ေတာ့ပါ။
ဆရာမေျပာျပမယ့္ Field အေတြ႔အၾကံဳေတြကိုလည္းအာရံုခံစား၍မရေတာ့ပါ။
ညေနေလးနာရီေလာက္မွာေတာ့က်ေနာ္တို႔သာဓုကန္မွမႏၱေလးေဆာင္သို႔ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကပါသည္။တစ္ေန႔လံုး
လမ္းေလွ်ာက္လို႔ပင္ပန္းတာရယ္၊ဒန္ေပါက္ထမင္းကအဆီရစ္ေနတာရယ္ေက်ာင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကားေပၚမွာ
အိပ္ငိုက္လာခဲ့ၾကပါသည္။က်ေနာ္ႏွင့္အာနိဳးအတူယွဥ္ထိုင္ျပီးလမ္းေဘးရႈခင္းမ်ားကိုၾကည့္ရင္းလိုက္လာခဲ့ၾကပါသည္။
စကားေတာ့မေျပာျဖစ္ၾကပါ။ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုယ္..က်ေနာ္တို႔ကားၾကီးသည္
မဂၤလာဒံုတုိင္းခန္းမၾကီးကိုေက်ာ္လြန္လာပါျပီ……ထိုစဥ္ေနာက္မွဒိုင္နာကားတစ္စီးက
တပြမ္ပြမ္ႏွင့္ဟြန္းတီးရင္းက်ေနာ္တို႔ကားကိုေက်ာ္တက္သြားပါသည္။ထိုေက်ာ္တက္သြားေသာဒိုင္နာကားကို
ၾကည့္မိရာေနာက္ဆံုးေဘးတိုက္အတန္းမွာၾကဴၾကဴႏွင့္ေအးၾကိဳင္အတူတူထိုင္ေနၾကပါသည္။
Botany ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားကိုအျပန္လိုက္ပို႔ေနေသာကားျဖစ္ပါသည္။
က်ေနာ္ႏွင့္အာနိဳးကိုျမင္ေတာ့ေအးၾကိဳင္ကားထဲကကိုယ္တစ္ပိုင္းထုတ္ျပီးတာ့တာလုပ္ျပပါသည္။က်ေနာ္ႏွင့္အာနိုးသည္
တိုင္ပင္ထားသကဲ့သို႔ကားျပဴတင္းေပါက္မွေခါင္းထုတ္ျပီးပါးစပ္မွလည္းတျပိဳင္တည္းေအာ္ဆဲပါေလေတာ့သည္။
ေခြးမသား…တစ္ေတာာင့္ထြာ…….
လမေစ့ဘဲေမြးတဲ့ေမ်ာက္..ေခြးပစ္တဲ့ဒုတ္..
ေအးၾကိဳင္ၾကားေအာင္က်ေနာ္ႏွင့္အာနိဳးအားရပါးရဆဲၾကပါသည္။အားရပါးရတစ္ေတာင့္ထြာကိုဆဲလိုက္ရလို႔ရင္ထဲမွာေတာ္ေတာ္
ေက်နပ္သြားပါသည္။ကားေနာက္ဖက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ခ်က္ၾကီးတစ္ေယာက္မြန္ၾကီးကိုဖက္ျပီးအိပ္ေပ်ာ္ေနပါသည္။
ခုနကသူ႔အတြက္ေအာ္ဆဲလိုက္ရတာကိုလည္းသူဘာမွမသိရွာပါ။သူ႔အတြက္သူငယ္ခ်င္းအားလံုးရင္ခံေနရတာကိုလည္း
လစ္လ်ဴရႈထားရက္သည္။ေႏွးတ႔ံံုတ႔ံုႏွင့္ေမာင္းေနေသာကားအိုၾကီးကိုလက္သြက္ေျခသြက္ဒိုင္နာကားေက်ာ္တက္သြား
တာတစ္ကယ္ေတာ့မထူးဆန္းပါ။ခ်က္ၾကီးကိုၾကည့္ျပီးက်ေနာ္တစ္ခုစဥ္းစားမိပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ဘူမိေဗဒေက်ာင္းသားအမ်ားစုသည္အခ်င္းခ်င္း
ညီညြတ္ၾကပါသည္။ခ်က္ၾကီးေနရာမွာအျခားေမဂ်ာမွတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီးေအးၾကိဳင္ေနရာမွာခ်က္ၾကီးသာျဖစ္ခဲ့လွ်င္
က်ေနာ္တို႔အုပ္စုဘယ္ေလာက္မ်ားဟားတိုက္ရီၾကမလဲ…လက္ေနွးေနတဲ့ေကာင္ကက်ေနာ္တို႔ရဲ႔သူငယ္ခ်င္း
အရင္းေခါက္ေခါက္ျဖစ္ေနေတာ့က်ေနာ္တို႔တစ္အုပ္လံုးမေထြးနိဳင္မအန္နိဳင္..
ရင္ခံေနၾကရပါသည္။
ေလာကၾကီးမွာကိုယ္နွံခဲ့ေသာအလွည့္ေတြရွိသလိုကိုယ္ခံရမည့္အလွည့္ေတြလည္းက်န္ေနပါေသးသည္။
ကဲ…၀ဋ္ရိွသ၍ခံလိုက္ၾကအံုးေပါ့
….
|
