|
အသည္းေရာင္အသား၀ါစီပိုးနွင့္က်ေနာ္္
ပထမဆုံးအႀကိမ္ေဆးထုိးရန္အတြက္ အာရွေတာ္၀င္ေဆးခန္းသို႔ေရာက္ခဲ့ရပါသည္။
ေဆးတစ္လံုးတန္ဘုိး USD-215၊ အလယ္လတ္လူတန္းစားအဖုိ႔ ႀကီးမားေသာ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး
တစ္ခုပင္ ၊ တရက္ထဲ တစ္ႀကိမ္ထဲ ႏွင္႔ ၿပီးမည္႕အလုပ္မဟုတ္ ၊ တစ္ပတ္တစ္ခါ
တစ္ႏွစ္တိတိ 48 လံုးထိုးရမည္။ ေဆးဘုိးအားလုံး
215 x 48=10320 USD
အျပင္ပန္းၾကည္႔လွ်င္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ ေဆးရုံတက္ျခင္းသည္ အေတာ္္ေၾကာင္္ေတာင္
ေတာင္ႏုိင္သည္။
သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္႔အသည္းထဲမွာ အသည္းေရာင္အသား၀ါစီ ပုိးေတြျပည္႔ေနပါသည္။
စီပိုးေတြဘယ္အခ်ိန္ကဘယ္လိုက်ေနာ့္အသည္းထဲေရာက္လာသလဲက်ေနာ္စဥ္းစားမရပါ။
နွစ္တိုင္းအျမဲေဆးစစ္ေနသည့္ၾကားထဲကသည္နွစ္မွာစီပိုးကိုစေတြ႔ခဲ့သည္။
သူနာျပဳမ်ားတစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ေသြးေပါင္ခ်ိန္တုိင္းလုိက္ ၊ အပူခ်ိန္
တုိ္င္းလိုက္
တစ္နာရီတစ္ခါလာေနသည္ မွာ စိတ္မရွည္စရာပင္။ ကုိယ္မွ ေလာေလာဆယ္ ဘာမွွမျဖစ္တာ။
စေနေန႔မုိ႔ တီဗီမွာလာေနေသာေဘာလံုး ပြဲၾကည္႔ရင္းနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္သြားသည္။
ဆရာ မေရာက္ေသးပါ။ က်ေနာ္ေဆးထိုးျပီးခ်ိန္ ည 12 နာရီထုိးေနၿပီ။
ေဆးထုိးၿပီးေတာ႔
စကားေျပာရင္း ဆရာလဲ ကြ်န္ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ မန္ယူပရိသတ္ ျဖစ္မွန္းသိရေတာ႔သည္။
ဒီေန႔ညပြဲ မွာ မန္ယူ 6 း 0 နယူးကာဆယ္
ဆရာေပးေသာအိပ္ေဆးေၾကာင့္လား ၊မန္ယူ အသင္းဘဲနိဳင္သြား၍လားမသိ
.ဒီေန႔ည
လုံး၀အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။
နံနက္ 10း00 ဆရာ႔ဆီက ေဆးရုံဆင္းခြင္႔ျပဳေၾကာင္း ဖုန္းဆက္လာ၍ ေဆးရုံဆင္းသည္။
မေန႔ညကက်ေနာ့္သားအငယ္ေကာင္ I.L.B.C
အဖြဲ႔နွင့္ေခ်ာင္းသာဆင္းသြားၾကသည္။ က်ေနာ္ေဆးခန္းေရာက္ေနေသာေၾကာင့္သူ႔ကိုလိုက္မပို႔ျဖစ္ခဲ့ပါ။
ေန႔လည္ဖုိးလျပည္႕ ေခ်ာင္းသာမွ ဖုန္းဆက္သည္
.
Hotel Max ေရာက္ေနၿပီတဲ႔ ၊ အေဖ ဘယ္တုန္းက အိမ္ျပန္ေရာက္လဲ ၊ ေနေကာင္းလားလုိ႔
ေမးေဖာ္ရေသးတယ္။
ညေနဖက္မွာ နဲနဲေညာင္းသလုိလုိ ၊ ကုိက္ခဲသလုိလုိ ျဖစ္ေနလုိ႔ Biogecic
တစ္လံုးေသာက္လုိက္သည္။ တနလၤာေန႔ ည လည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတာပဲ
အဂၤေန႔ည ထူးထူးဆန္းဆန္း လြန္ခဲ႔ေသာ 27 ႏွစ္ တတိယႏွစ္ ဘူမိေဗဒ
ရွမ္းျပည္ေတာင္ပုိင္း ပ်ဥ္ေညာင္ Camp ကုိသြားၿပီး အိမ္မက္ မက္သည္။
ရွမ္းျပည္ ႏုိ၀င္ဘာည ေအးခ်က္က အရုိးကြဲမတတ္ပါပဲ။ ညဦးပုိင္း မွာ
အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး 2 း00 နာရီေလာက္မွာ လန္႔ႏုိးလာခဲ႔တယ္။
သတိထားၾကည္႔မိေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းအားလုံး ႏူိိးေနၾကတယ္။ အေအးဒဏ္က
အိပ္ငုိက္တဲ႔ဒဏ္ကုိ အနိဳင္ယူသြားပါၿပီ ..။
ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္ရာမွထၿပီး မီးလႈံဖုိ႔ မီးဖုိပါတယ္ ၊ ေႏြးသြားေအာင္
ေရေႏြးအုိးတည္ၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ဖုိ႔ စီစဥ္ၾကတယ္ ..
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံး အေမွာင္ထဲမွာ တစ္လွဳပ္လွဳပ္ န႔ဲ
လုပ္ေနၾကေတာ႕ Camp တစ္ေဆာင္လုံး နိူးသြားၾကပါၿပီး
။
လက္ဖက္ေျခာက္ထုပ္ ေပးတဲ႔သူန႔ဲ ငါးေျခာက္မီးဖုတ္တဲ႔သူနဲ႔ Group Leader
ကုိျမင႔္္လြင္ ကေတာ႔ လိွုဳင္ဘီစကြတ္ အထုပ္လုိက္လာခ်ေပးပါတယ္။
ကေလးေတြ ဘာလုပ္ေနၾကလဲ မအိပ္ၾကေသးဘူးလား မနက္ျဖန္ကြင္းဆင္းဘို႔
ရွိေသးတယ္ေနာ္
..ဆရာ ဦးေမတၱာ လက္ႏွိပ္မီးလွမ္းထိုးရင္း နဲ႔ ေရာက္လာပါသည္ ။
ေရွ႕ဆင္႔ ေနာက္ဆင္႔ဘဲ ဆရာ ဦးခင္ေမာင္လတ္ နံဲ႔ ဆရာဦးခင္ေမာင္၀င္း တုိ႔လည္း
ေရာက္လာၾကပါတယ္။ ဆရာမ်ား၏ တပည္႔မ်ားအေပၚတြင္ ထားေသာေမတၱာကား ဘာႏွင္႔မွ်ႏွဳိ္င္းယွဥ္၍ မရေကာင္းပါ။ တပည္႔မ်ားအေပၚ မိဘမ်က္ကြယ္တြင္ မိဘ ထက္ပို၍ေတာင္
ဂရုစိုက္ေသးသည္။
မြန္ႀကီး နဲ႔ ေဗ်ာ႔ႀကီး မလာၾကေသးဘူးလား
ကုုလားေလးတုိ႔ အဖြဲ႔ ျပန္ေရာက္ၿပီးလား
ၾကာဆံ ဘယ္သြားေနလဲ မေတြ႕ေသာသူကုိ တန္းကနဲ ေမးတတ္သည္။
ဒီေနည အားလုံး၀ုိင္းဖဲြ႔ထုိင္ၾကရင္း စကားေျပာၾကတာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း
တုန္းေမာင္းေခါက္သံၾကားမွ၊ဆရာတာအတင္းအိပ္ခုိင္းမွ အားလုံးျပန္အိပ္လုိက္ၾကသည္။
ရွမ္းျပည္က အေအးဒဏ္ကား အရုိးထဲေရာက္ေအာင္ေအးေနတုန္း။
အိမ္မက္ထဲက အေအးဒဏ္သည္ လန္႔ႏုိးသြားသည္႔ အခ်ိန္ထိ ရင္ထဲမွာ အသည္းထဲမွာ
ခုိက္ခုိက္တုန္ ေအာင္ေအးေနတုန္းပါပဲလား
..
ညကလဲ ေမွာင္မဲၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ေဆးရဲ႕ Side Effect လုိ႔ထင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ အခုမွ စလုံးေရးစ ၊ ေျခတစ္လွမ္းဘဲ ခေရာင္းေတာထဲ စလွမ္းရေသးတယ္၊
ေနာက္ထပ္ေျခလွမ္း 47 လွမ္း က်န္ေနေသးတယ္
..
ဘယ္လုိ Effect မ်ိုဳးေတြထပ္ၾကဳံရဦးမလဲ။
မနွစ္ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲကုိသတိရၿပီး အိမ္မက္ မက္တာျဖစ္မွာပါ။
ကုိဂ်စ္မင္း တူတစ္ေယာက္ေတာ႕ S pore မွာ အလုပ္ လုပ္ေနၿပီကြ ဆရာ ဦးေမတၱာ က
သူ႕သားေလးအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္႔ကိုေျပာျပရွာသည္။အဲဒီေန႔က ဆရာကို ထမင္းခူးေပးရင္းနွင္႔ အေဆာင္မွာ ဆရာ႔သားကုိ ၀ိုင္းစတာေတြ ေျပာျဖစ္ေနေသးတယ္။
စိတ္ထဲမွာ ခဏေလးထင္္ေပမဲ႔ 27 ႏွစ္မ်ားေတာင္ၾကာခဲ႔ဲၿပီေကာ ၊ ပုလင္းဖင္ပိတ္ကုိ
မ်က္မွန္လုပ္ထားေသာ မြန္ႀကီး ၊ ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ မၾကာခင္မွာပင္ ဆုံးသြားသည္။
စိတ္မေကာင္းစရာၾကားမိျပီးသူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံး ေၾကကြဲခဲ႔ရသည္။
ေဗ်ာ့ႀကီး ၊ လူဗလံေလးမုိ႔ အားလုံးက
၀ိုင္းအႏုိင္က်င္႔ၾကေလ႔ရွိသည္။ပ်ဥ္ေညာင္ညတုန္းက ဖင္ကလိပ္ေခါင္း
အေျခေနမေကာင္းသျဖင္႔ သူမ်ားလုိေဆာင္႔ေၾကာင္႔ မထုိင္ႏုိင္
ေစာင္ျခံဳရင္းေကြးေကြးေလး မီးဖုိေဘးမွာေကြးေနသည္။အနာကလည္း နာသည္ထင္၊
ပါးစပ္ကလဲတဟင္းဟင္း ႏွင္႔ ၿငီးျငဴေနသည္။
ၾကာဆံကေတာ႔ ဟသၤာတ မွာ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ထိုင္္ေနသည္။
ကုလားေလးက လမ္း 30 ထမင္းဆုိင္ ေကာင္တာမွာ ေငြသိ္မ္းေနသည္။
Group Leader ကုိျမင္႔လြင္ ယုံၾကည္ရာကုိ စုိက္လုိက္ မတ္လုိက္ လုပ္တတ္သူ၊
သူငယ္ခ်င္းအားလုံးအေပၚ အနစ္နာခံသူ ၊ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္လမ္းညႊန္ ေပးခဲ႔သူ
သူႏွင္႔ခင္ခြင္႔ရခဲ႔တာ အမ်ားႀကီးအက်ဳိးရွိခဲ႔တယ္။ဘာသာ၊ သာသနာျပန္႔ပြားေရးအတြက္
သန္႔၊ တည္ ၊ ပြားမွာ ေခါင္းေဆာင္ရင္း မိသားစုဘ၀အားလုံးကုိစြန္႔လြတ္ခဲ႔သူ
..၊
သူလုိလူမ်ိဳး ေနာက္ထပ္မေတြ႔ႏုိင္ေတာ့ပါ။
ေက်ာင္းသားဘ၀ မွာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြလည္း ရခဲ႔ပါတယ္ ။
ေမ်ာက္လြဲေက်ာ္လုိ လူမ်ိဳး ႏွင္႔ မေပါင္းျဖစ္ခဲ႔တာက
ကုိယ္႔ကုိကိုယ္ထိမ္းသိမ္းႏုိင္တယ္ လုိ႔ဘဲဲထင္ပါသည္။ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ နဲ႔
ဒဂုံေဆာင္ေရာက္စကတည္းက ေမ်ာက္လြဲေက်ာ္ကုိ စေတြ႔ သည္။ စိတ္ထင္ ဒီေကာင္ ငါထက္
စီနီယာက်မယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ သူေပါင္းတဲ႔ သူအားလုံးသည္ စီနီယာသမားေတြခ်ည္းပဲ၊။
သူငယ္ခ်င္းေတြက လက္တုိ႔ၿပီး ေျပာတယ္ ဒီေမ်ာက္ နဲ႔ သြားမေပါင္းနဲ႔တဲ႔
ဘာေတြလာေျပာေနလဲမသိ ၊ ကုိယ္နဲ႔ မွ အတန္းမတူတာ တစ္ျခားဆီဘဲလုိ႔ထင္ မိပါတယ္။
ေက်ာင္းစတက္ေတာ႔ မွ ဒီေကာင္ေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွင္႔ တစ္ခန္းတည္း က်ေနသည္။
ဒီေကာင္ေလးကုိ ေမ်ာက္လုိ႔သာ ေခၚေနၾကတာ ၊ ေမ်ာက္နဲ႔ လုံး၀မတူ အသားျဖဴျဖဴ
ကုိးရီးယားမင္းသားနဲ႔ တူေနသည္။ သူ႔ကုိ ေမ်ာက္လုိ႔ေခၚလဲ ၊ သူ ဘာမွမျဖစ္သလုိဘဲ၊
အေခၚခံသည္။
တစ္ခန္းတည္းေနတာၾကာေတာ႔လဲ စကားေျပာျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။
ဒီေကာင္ေလး အတြင္းသေဘာေကာင္းသည္။
လူတုိင္းကိုလည္း ကူညီသည္။ အားလည္းနာတတ္သည္။
အားနာတတ္ေသာစိတ္ေၾကာင္႔ သူ႔ဘ၀မွာ ေဆးစြဲခဲ႔ရတာ သူ႔အၾကာင္းေျပာျပရင္း သိခဲ႔ရသည္။
ေဆးထေနတဲ႔ အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ ဂဏာမၿငိမ္ျဖစ္ရာကေန ေမ်ာက္လုိ႔အမည္တြင္ခဲ႔ တာပါ။
တစ္ဦးတည္းေသာသား မိဘမ်ားက ပိုက္ဆံရွိသည္။
သူငယ္ခ်င္း အသည္းကြဲလုိ႔ အေဖၚလုိက္ေပးရာက သူေဆးစြဲသြားသည္။ ( သူကုိယ္တုိင္လဲ
စိတ္ပါလုိ႔ျဖစ္မွာပါ။)
ရန္ကုန္မွာ ဘူမိေဗဒ တက္မယ္ဆုိေတာ႔ ေက်ာင္းမဖြင္႔ခင္ တစ္လေလာက္ႀကိဳ ေရာက္ၿပီး
ေဆးဘယ္မွာ ၀ယ္လုိ႔ရလဲ စုံစမ္းရင္း နဲ႔ ၀ါသနာတူ စီနီယာသမား နဲ႔ ေပါင္းမိၿပီး
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သူ႔ကုိ စီနီယာသမားလုိ႔ထင္ေနတာ
လူ႔စိတ္သည္ မေကာင္းမွႈတြင္ ေပ်ာ္ေမြ႔တတ္ပါသည္။
ေမ်ာက္ ႏွင္႔ ေပါင္းမိၿပီးနဂိုကမွမကင္းခဲ့ေသာကၽြန္ေတာ္လည္း သူလုပ္တာေတြ
လုပ္ျဖစ္ခဲ႔ ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္က ေပါမ်ားေနေသာေၾကာင္႔ ရွဳေသာအဆင္႔သာရွိပါသည္။ (
ဒုတ္အဆင္႔ မရွိေသး )
မိေ၀း ဖေ၀း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနခ်င္သလုိျဖစ္တံဲ႔ အေဆာင္သားဘ၀ မွာ
ကုိယ္႔ကုိယ္ထိမ္းႏုိင္မွ ျဖစ္မယ္လုိ႔ အသိ၊သတိ၀င္လာၿပီး ေမ်ာက္နဲ႔ လမ္းခြဲဘို႔
ဆုံးျဖစ္လုိက္သည္။ ေမ်ာက္ဘ၀ နွင္႔ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀ အမ်ားႀကီး ကြာျခားသည္။
ကၽြန္ေတာ္႕ မွာေမာင္္ႏွမ အားလုံး ရွစ္ေယာက္ ၊ မိဘ အေနအထားကလည္း အလယ္အလတ္
အဆင္႔
..
ေနာက္ပုိင္း ေမ်ာက္လည္း ဒုတ္အဆင္႔သုိ႔ ေရာက္သြားၿပီလုိ႔ၾကားတာဘဲ ။ ဖုိင္နယ္
နွစ္၀က္ေလာက္ မွာ ေက်ာင္းဆက္မတက္ေတာ႔ပါ။
ဒီေန႔ည တစ္ညလုံးခ်မ္းခ်မ္းတုန္တုန္နဲ႔ ခ်မ္းလည္း ခ်မ္းတယ္ ၊ လြမ္းလည္း
လြမ္းတယ္၊ အသည္းလဲနာနာ နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ခ့ဲဲပါ။ မုိးလင္းတဲ႔အထိ ကၽြန္ေတာ္႔
အေတြးေတြ မၿပီးေသးပါ။
ျဖတ္ေလွ်ာက္ရမည့္ ခေရာင္းေတာက္ိုုလဲ စိတ္မသက္မသာ နဲ႔ ၾကည္႔ေနမိပါသည္။
အဖ ဦးဟန္၏သား ေမာင္ေမာင္ဂ်စ္အား ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ နွင္႔ တစ္ႏွစ္ေနေစရန္
အမိန္႔ခ်မွတ္လုိက္သည္။
ကၽြန္ေတာ္ ငိုင္သြားသည္။ တစ္ႏွစ္အတြင္း ခရီးသြား၍မရေတာ႔ပါ ၊
ႏွစ္တုိင္းသၾကၤန္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္႔မိသားစုအားလုံး ခရီးထြက္ေလ႔ ရွိပါသည္။
ေရႊစက္ေတာ္၊ ေတာင္ႀကီး၊ ေမၿမိဳ႕ မ်ားကုိမဟုတ္ပါ။ ျမန္မာျပည္အျပင္ဖက္သုိ႔
ခရီးထြက္ပါသည္။
မသုံးနိဳင္ခဲ႔စဥ္က ဘယ္မွမသြားျဖစ္ခဲ႔သလုိ ၊သုံးနိဳင္္ေသာအခ်ိန္ ေရာက္ေသာအခါ
နိဳင္ငံစုံကုိမိသားစု အားလုံးေခၚျပီးေလွ်ာက္လည္ခဲ့ပါသည္။
အမတို႔မိသားစုေတာင္ငူမွ ရန္ကုန္ေျပာင္းလာေတာ႔ ကွၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ဖြဲ႔
ေပါင္းမိၿပီး သၾကၤန္ဆုိရင္ ခရီးသြားပါေတာ႔သည္။
ကၽြန္ေတာ္သားမ်ားသည္ ႏုိင္ငံစုံေရာက္ဖူးပါသည္။ တစ္ျခားမိသားစု ႏွင္႔ ယွဥ္လွ်င္
သူတုိ႔နည္းနည္း သာလိမ္႔မည္ဟုထင္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ငယ္စဥ္က ခရီးမထြက္ျဖစ္ခဲ႔ပါ။ အနီးအနားမွာေနေသာ အမ်ဳိးမ်ားဆီကိုသာ
ေရာက္ဖူးခဲ႔ပါသည္။ မိဘမ်ားကုိ အျပစ္တင္တာမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ မိဘမ်ားသည္
မိဘ၀တၱရားေက်ပါသည္။
စာေတြတတ္ေအာင္သင္ေပးခဲ႔ပါသည္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း လုပ္ရန္ရင္းႏွီးေငြ
ထုတ္ေပးခဲ႔ပါသည္။ အိမ္ေထာင္ေတြ ခ်ေပးခဲ႔ပါသည္။
ေမာင္ႏွမ ရွစ္ေယာက္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္မိဘမ်ားသည္ အမ်ားႀကီးရုန္းကန္ခဲ႔ ရပါသည္။
ကေလးတုိင္း သၾကၤန္ကုိ အရူးအမူးျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ပါ၊ ဒါေပမယ္႔
ဘူမိေဗဒတက္ေတာ႔ သၾကၤန္ႏွင္႔ နည္းနည္းအလွမ္းေ၀းသြားပါသည္။
သူမ်ားေရကစားေနခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ စစ္ေက်ာပုိးအိတ္ကုိလြယ္ ၊
ဟမ္းေကာကုိခါးမွာ ခ်ိတ္၊ Jungle Boot ကုိစီးထား၊ ညာလက္မွာ ေက်ာက္နမူနာထုဖုိ႔တူ၊
ဘယ္ဖက္မွာ Compass ကုိကုိင္းရင္း ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္းက ေတာထဲမွာ
ကြင္းဆင္းေနၾကပါသည္။
ေတာင္ႀကီးကားလမ္းေဘးမွာ ဆင္းခြင္႔ၾကံဳခဲ႔ရရင္ေတာ႔
သူငယ္ခ်င္းအားလုံးေပ်ာ္ၾကပါသည္။
(ေက်ာင္းပိတ္ျပန္ၾကေသာ) ရွမ္းျပည္မွာ ေနေသာ ေက်ာင္းသူမ်ားစီးလာေသာ ဘတ္စ္ကားမ်ား
ႏွင္႔ ေတြ႔လွ်င္ ကားကုိတားၿပီး ေရေလာင္းၾကပါသည္။ သူတုိ႔ေတြလည္း
(တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား အခ်င္းခ်င္းမုိ႔ထင္လုိ႔လား) ကားေပၚမွ
ဆင္းၿပီးေရေလာင္းခံပါသည္။မိတ္ဆက္ၾက သည္။
ေတာင္ႀကီး၊ ကေလာ ၊ ပင္းတယ စေသာၿမိဳ႕မွ ေက်ာင္းသူမ်ားၾကေတာ႔ ေရာက္ရင္၀င္လည္ ဖုိ႔
လိပ္စာေတြေပးခဲ႔ပါသည္။
ဆရာေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘ၀ကုိ သနား၍လားမသိ ခြင္႔လြတ္ထားပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ စီးပြားေလာကထဲ၀င္လာၿပီး ( ခန္႔မွန္း အသက္ 30 ေက်ာ္ေလာက္ကထဲက)
ရန္ကုန္သၾကၤန္ကို တစ္ေျဖးေျဖး စိတ္ကုန္လာပါသည္။
ကားေတြအၿပိဳင္အဆုိင္ေမာင္းၾက၊ တစ္စီး နွင္႔ တစ္စီး မ႑ပ္ထဲ လု၀င္ၾက၊
လူအုပ္မ်ားေသာကားမ်ား က လူနည္းေသာကားမ်ားကို အႏုိင္က်င္႔ၾက၊ ရန္ျဖစ္ၾက ၊
ကားအက္ဆီးဒစ္ေတြျဖစ္ၾက နဲ႔ ေပ်ာ္စရာ အရာေတြတစ္ေျဖးေျဖး ေပ်ာက္ကြယ္ ေနၿပီလုိ႔
ကုိယ္႔စိတ္ထဲမွာ ထင္လာသည္။ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ နဲ႔ အသက္တူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ႔
ဒီေန႔ထိ သၾကၤန္မွာ ကဲေနၾကတုန္းပဲ။
မင္းတို႔လုိေငြမျဖဳန္း နုိင္ေသးလုိ႔၊ ျမန္မာျပည္ထံဲမွာပဲ ေပ်ာ္စရာရွာရင္းနဲ႔
စိတ္အပန္းေျဖေနတာလုိ႔ ေျပာတယ္။ သၾကၤန္ကို ခုတုန္းလုပ္ထားတာေတာ့ေသခ်ာသည္။
ကေလးေတြကို လည္း သၾကၤန္ကုိေလွ်ာက္မလည္ေစခ်င္ဘူး။ကုိယ္႔ကေလးေတြက အရမ္း Simple
ျဖစ္ေတာ႔ရန္ျဖစ္မွာတုိ႔၊ အက္ဆီးဒစ္ ျဖစ္မွာတုိ႔ကုိ အရမ္းစုိးရိမ္တယ္။
ဒါနဲ႔ပဲ သူတုိ႔ေတြကို အျပင္ေခၚထုတ္ၿပီး
ႏွစ္တုိင္းေလွ်ာက္လည္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကေလးေတြလဲ သၾကၤန္ Feel သိပ္မရွိၾကေတာ႕၊
ကုိယ္လုပ္ရပ္ကတစ္ကုိ္ယ္ေကာင္းဆန္ေနၿပီလား မသိ၊ ဒါေပမယ္႔ ကေလးေတြ နည္းနည္း
အရြယ္ေရာက္လာေတာ႔ သူတုိ႔ွဆီကုိ သၾကၤန္ပုိးလည္း နဲနဲ၀င္လာပါတယ္။
မနွစ္က တရုတ္ျပည္ ရွမိန္မွာေနတဲ႔ အမ်ိဳးေတြဆီကုိ သြားလည္ၾကတယ္၊ ထုံးစံအတုိ္င္း
သၾကၤန္တြင္းေပါ႕။ရက္ရွည္ရွည္ ေနမယ္လုိ႔စိတ္ကူးထားေပမဲ႔လည္း ရန္ကုန္သၾကၤန္ 2.
ရက္ ေတာ႔ ေဆာ့ခ်င္တယ္လုိ႔ ေတာင္းဆုိလာေတာ႔လဲ ေစာၿပီးျပန္ခဲ႔ၾကတယ္။
သားငယ္ဖုိးလျပည္႔ ..သၾကၤန္ပိုးကူးစက္ခံရၿပီ ထင္တယ္
မနက္အေစာႀကီးထဲက ထြက္သြားတာ
မုိးခ်ဴပ္မွဘဲ ျပန္ေရာက္တယ္။
ေနာက္ဆုံးရက္မွာ ည 11 နာရီ မွ အိမ္ျပန္ေရာက္တယ္။ မရေတာ့ဘူး
ဒီေကာင္သၾကၤန္ပုိး၀င္သြားၿပီး ေနာက္ႏွစ္ခရီးထြက္ဖုိ႔ေခၚရင္ လုိက္ခ်င္
မွလုိက္ေတာ႕မွာ။
အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ လာမဲ႔သၾကၤန္မွာ ေဟာင္ေကာင္သြားလည္ဖုိ႔ စိတ္ကူးထားသည္။
ကၽြန္ေတာ္႔ အသည္းမွာ စီပိုးရွိ္မွန္းမသိခင္ကေပါ႕။
ေဟာင္ေကာင္ မွာ မႏွစ္က Disney Land စဖြင္႔သည္။ ကေလးေတြကုိပုိ႔ ေပးခ်င္သည္။
သူမ်ားမေရာက္ဘူးေသးတဲ႔ ေနရာေတြက္ုိ ကိုယ္႕သားေတြအရင္ေရာက္ေစခ်င္ေနသည္။
ဒါကေတာ႔ အၿမဲတမ္းကေလးေတြ အေပၚမွာထားတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ေမတၱာပါ။ ဒီဇင္ဘာလမွာ
ကၽြန္ေတာ္႔အသည္းမွာ စီပုိးရွိေနတာစၿပီး သိတယ္။
ဒီႏွစ္ New Year မွာ မေပ်ာ္ႏုိင္ေတာ႔ပါ။ နယူးရီးယားညမွာအမ်ိဳးေတြအားလံုး
ကာရာအုိေက ဆုိရင္း New Year ကုိၾကိဳဆုိေနတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ သီခ်င္းဆုိခ်င္စိတ္လဲ မရွိေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ စိတ္ထဲမွာ
စီပိုးအေၾကာင္းကုိပဲ အၿမဲေတြးမိေနတယ္။
သြားလည္း ဒီစိတ္၊ လာလည္းဒီစိတ္၊ အိပ္လည္း ဒီစိတ္ ၊ ဘာလုပ္လုပ္ ဘာ ကုိင္ကုိင္
စိတ္ထဲမွာ စီပုိးအေၾကာင္းကုိပဲ ေတြးေနမိတယ္။ လူေတြကေတာ႔ ေမ႔ေမ႔ ေပ်ာက္ေပ်ာက္
ေနလုိက္ဖုိ႔တုိက္တြန္း ၾကပါတယ္။ အသည္းကုိ လံဲကုိက္တယ္၊ ဦးေနွာက္ထိလည္း
တက္ၿပီးကိုက္ေနတဲ႔ စီပုိးကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ေမ႔လုိ႔ရမလဲ။
ပုံမွန္ေဆးထုိးသြားရင္ သၾကၤန္အခ်ိန္ဆုိ 3 လ ျပည္႔ေနၿပီ။ ေဆးရဲ႔ Side Effect က 3
လ ေလာက္မွာပိုျပတယ္လို႔ေျပာၾကတာဘဲ၊ သူငယ္ခ်င္းအမ်ိဳးသမီးေဆးထိုးျပီး
ႏွာေခါင္းေသြးလွ်ံတာ ညတုိင္းလုိလုိပါဘဲ။
ဒီအေၾကာင္းၾကားမိေတာ့က်ေတာာ္အရမ္းစိုးရိမ္မိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က အၿမဲတို္္င္းလုိလုိ ႏွာေခါင္းေသြးလွ်ံေလ႔ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔
ရဲ႔႕ ခႏၥာကိုယ္ကေရာ ေဆးဒဏ္ဘယ္ေလာက္ထိခံ ႏုိင္မွာလဲ။
သၾကၤန္ခရီးစဥ္ကိုဖ်က္လိုက္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ဘုိ႔ခရီးထြက္ေနခ်ိန္မွာ ကုိယ္႔ေ၀ဒနာေတြက
အားလုံးအတြက္ အေႏွာင္႔အယွက္ျဖစ္မွာလဲ စိုးရိမ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္႔ဆီမွာ ဦးခင္ေမာင္၀င္း၊ ဦးေက်ာ္ေဇယ်၊ ဦးသံစစ္၊ ဦး၀င္းႏုိင္
တုိ႔ေရးထားတံဲ႔ စီပုိးအေၾကာင္းစာအုပ္
အမ်ားၾကီးရိွတယ္။ဖတ္တာမ်ားေတာ့အလြတ္ရေနၿပီ။
ၾကာလာေတာ႕ ဒီစာအုပ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္မုန္းလာၿပီ၊ၾကည္႔လည္းမၾကည္႕ ခ်င္ေတာ႕ဘူး။
ေဆးပညာတရားသူႀကီး ရဲ႔ အမိန္႔အတုိ္င္း ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဴပ္ နဲ႔ တစ္ႏွစ္ေနတာဘဲ
ေကာင္းမယ္ထင္တယ္လုိ႔စိတ္ထဲမွာ
။
အပတ္စဥ္စေနေန႔ညတိုင္းအာရွေတာ္၀င္ေဆးခန္းမွာေဆးထုိးေလ့ရိွပါသည္။
ေသာက္ရမည့္ေဆးေတြထဲမွာအိပ္ေဆးပါသည္။ဆရာကအိပ္ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္ခိုင္းသည္။
အိပ္ေဆးေသာက္ၿပီး အိပ္လုိက္လုိ႔ဘာမွ မခံစားရေတာ႔ပါ။ ဒါေပမယ္႔
နိဳးလာတဲ႔အခ်ိန္တုိင္းမွာ ဘတၳရီအား မျပည္႕သလုိဘဲ ခံစားေနရသည္။
စကားေျပာရင္ ပုိ၍ဆုိးသည္။အဖ်ားေပ်ာက္ခါစ၊ နံလံထခါစအသံ မ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။ အသံက
အားမရွိ။
အိပ္ေဆးဘယ္ေလာက္ေသာက္ေသာက္၊တခါတရံအိပ္မေပ်ာ္ပါ၊ အိပ္မေပ်ာ္ရင္ေခါင္းထဲကိုစီပိုးအေၾကာင္းဘဲေရာက္ေရာက္လာပါသည္။
ဒီအေၾကာင္း၀င္လာျပီဆိုရင္အိပ္မရေတာ့ပါ။ေတြးရင္းေတာရင္းမိုးစင္စင္လင္းခဲ့ရပါသည္။
သားၾကီး ညက သူ႔အေဒၚ အိမ္မွာ သြားအိပ္လုိ႔ ဖုိးလျပည္႔ကုိ
ေက်ာင္းလုိက္ပို႔ေပးရတယ္။
အေဖ သားတုိ႔နဲ႔ လာမေဆာ႔ေတာ႔ဘူးလား
.. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သားအဖေတြ အခ်ိန္ရရင္
ကၽြန္ေတာ္႔ဂုိေဒါင္မွာ ဘတ္စကက္္ေဘာ ကစားေလ႔ရွိ္ပါသည္။
ေဆးထုိးေန လုိ႔ မကစား ႏုိင္တာလား
..
မဟုတ္ဘူး ဖိုးလျပည္႔ရဲ႕ အေဖတုိ႔ ကစားရင္းန႔ဲ မေတာ္တဆထိခုိ္က္မိမွာစိုးလို႔
အေဖမကစားျဖစ္တာပါ။
အေဖ..ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေဆးထုိးရမွာလဲ
တစ္ႏွစ္ေပါ႕
သားအငယ္ဖုိးလျပည္႔ 16 ႏွစ္ထဲ၀င္ေနၿပီ။ တစ္ႏွစ္ဆုိတာ ခဏေလးနဲ႔
ျပည္႔သြားမွာပါ။
ေက်ာင္းအထိဘာမွ မေမးေတာ႔ပါ။ ဒီကေလး ဘာေတြေတြးေနလဲေတာ႔ မသိဘူး။
အိမ္အျပန္ကားေမာင္းေနရင္း နဲ႔ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာပါသည္။
တစ္ပတ္တစ္လုံး နဲ႔ တစ္ႏွစ္တိတိ ေဆးထုိးရမယ္။။ ကြ်န္ေတာ္စီပိုးကType One
ျဖစ္တဲ႔အတြက္ ေပ်ာက္မေပ်ာက္ေတာ႔ ေျပာဘုိ႔ိခက္တယ္။
ေပ်ာက္တဲ႔ ရာခုိင္ႏွဳန္းက ၈၀% ဘဲရွိတယ္။ ေငြကုန္ေၾကးက်
မ်ားမယ္
..လူနာရွင္ ကုိ ေလးစားပါတယ္
လူနာရဲ႕ အဆုံးအျဖတ္အတုိင္း ကုသေပးပါမယ္
.
ဆရာႀကီးေျပာတဲ႔စကားေတြ
.တခ်ိဳ႔မေပ်ာက္တဲ့လူနာေတြလည္းရိွပါတယ္
ေငြကုန္ျပီးေရာဂါမေပ်ာက္မွာကိုစိုးရိမ္ေနမိပါတယ္
ေငြဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္ရင္ထဲမွာေရာဂါဘဲေပ်ာက္ခ်င္ပါတယ္
အကယ္၍ မေပ်ာက္ခဲ႔ရင္ေတာ႔ အသည္းထဲက ဒဏ္ရာကို ရင္မွာ ပုိက္ၿပီး ေနာက္ထပ္ထြက္လာမဲ႔
ေဆးအသစ္ကုိ ေစာင္႔ေနေပေတာ႕
..
ေဆးမွီမမွီ ဆုိတာလည္း ကုိယ္႔ကံပဲေပါ႕
။
(21.12. 2008) 1980 ဘြဲ႔ရ ဘူမိေဗဒေက်ာင္းသားမ်ား 10 ႀကိမ္ေျမာက္ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲ
တကၠသုိလ္ဓမၼာရုံ
.
(ကၽြန္ေတာ္ ထင္ပါသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္သည္ အႀကိမ္အမ်ားဆုံး ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲ
လုပ္ျဖစ္ခဲ႔သည္။)
တစ္ကယ္ေတာ႔ ဒီဆရာကန္ေတာ႔ ပြံဲလုပ္ျဖစ္ခဲ႔ရျခင္း မွာ ကြ်န္ေတာ္ တုိ႔ သူငယ္ခ်င္း
ကုိျမင္႔လြင္၏ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီး ပါ ပါသည္။
အခုေတာ႔ 3 နွစ္ေလာက္ရွိၿပီ ၊ သူ မတက္ျဖစ္ေတာ႔ ပါ။သူလည္း သူ႔ဘာသာ ၊ သူ႔
သာသနာေရးမွာ ကန္ေတာ႔ခံ ပုဂၢိဳလ္တစ္ပါး ျဖစ္ေနပါၿပီ ။
ေပါက္စီ ။ ပံသု အျခားေသာ သူငယ္ခ်င္းအားလုံးကုိ ကုိျမင္႔လြင္က
စည္းရုံးႏူိိင္ခဲ႔သည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔လဲ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ရဲ႕ ကန္ေတာ႔ပြဲမွာ 10
ႏွစ္တုိင္ခဲ႔ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ပထမ ၾကိမ္၊ ဒုတိယ ၾကိမ္၊ တတိယ ၾကိမ္ ေတြမွာ
စုေပါင္းတာ၀န္ခြဲေ၀ယူၿပီး စုေပါင္းလုပ္ၾကေသာေၾကာင္႔ ဒီေန႔ ဒီႏွစ္ေတြမွာ
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲ မွာလည္း အသားက်ေနၿပီ ျဖစ္သည္။
ဒီဇင္ဘာ ေရာက္ခါနီးသည္ သူ႔တာ၀န္ နွင္႔ သူ အားလုံးလွဳပ္ရွားၾကပါသည္။
အခ်န္ေရာက္လွ်င္ အားလုံးအဆင္သင္႔
..
ဒီႏွစ္ မွာ ဆရာေတြလဲ မ်ားပါသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း တုိးလာပါသည္။မႏွစ္က MASU
နွင္႔ တုိက္ေန ေသာေၾကာင္႔ ဆရာတစ္၀က္ေလာက္က Mandalay ကုိေရာက္သြားပါသည္။ဒီႏွစ္
16.12.2008 စီစဥ္ထားေသာ္လည္း Mandalay ႏွင္႔ တုိက္ေနေသာေၾကာင္႔ 21.12.2008 ေန႔
သုိ႔ ေနာက္ဆုတ္ေပးခဲ႔ပါသည္။ ဆရာမ်ားလည္း ၀မ္းသာၾကပါသည္။ တပည္႔မ်ားကုိ
ေတြ႔ခ်င္ေနရွာ သည္။
ဖူးရာ မွ ငုံ
ငုံရာ မွ ပြင္႔
ပြင္႔ရာ မွ ႏြမ္း ..ဒါ.. ေလာကဓမၼတာ ပါ ။ ။
ဆရာမ်ားအားလုံးသည္
ညေနေစာင္းအခ်ိန္သုိ႔ ေရာက္ေနၿပီလုိ႔ သူတုိ႔ ကုိယ္တုိင္လည္း
ေျပာပါသည္။ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကုိယ္တုိ္င္လဲ ေန႔မြန္းတည္႔ခ်ိန္သုိ႔
ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ပါေမာကၡ ေဒါက္တာေမာင္သိန္း မွ ေက်ာင္းသားမ်ား
အတြက္စကား လက္ေဆာင္စာတမ္းေ၀ဌပါ သည္။ မ်ားစြာ မွတ္သားထုိက္ေသာ
စကားမ်ားေပ ..။ဆရာသိန္း ထမင္းစားၿပီးေသာအခါ ေက်ာင္းသား နွင္႔
စကားေျပာပါ ေသးသည္။မင္းတုိ႔ အရြယ္ဟာ ေနမြန္းတည္႔ခ်ိန္ နဲ႔ တူတယ္ ၊
ဆရာတုိ႔ က ေနေစာင္း ေနၿပီကြ ။
မင္းတုိ႔ အေနနဲ႔ လုပ္စရာေတြအမ်ားႀကီးလုပ္ဖုိ႔ က်န္ေသးတဲံ႔ အတြက္
..က်န္းမာေရး ကို ဂရုစိုက္ဘုိ႔ လုိတယ္
က်န္းမာေရးေလ့က်င့္ခန္းေတြလုပ္ျဖစ္ၾကရဲ႔လား..
လုပ္ျဖစ္ပါတယ္ လုိ႔ တစ္၀က္ေလာက္ ေျပာၾကတယ္ ။
ေျခာက္လတစ္ခါ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေဆးစစ္တာေတြ လုပ္ၾကရဲ႔လား
။
တစ္ေယာက္ နွစ္ေယာက္ေတာ႔ လုပ္ျဖစ္တယ္ လုိ႔ေျပာတယ္
။ က်န္သူေတြ
အားလုံး အသံတိတ္ေနသည္။
ဆရာသိန္းကေတာ႔ တစ္ႏွစ္ တစ္ခါေလာက္ က်န္းမာေရးစစ္ၾကပါ
လို႔မွာေနသည္၊၊
ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ရင္ေတာင္လမ္းေလွ်ာက္ၾကပါလို႔ဆရာမွာခ်င္တယ္၊ကၽြန္ေတာ္သည္
စီ အေျဖရထားသည္ မွာ ရက္ပုိင္းသာရွိေသးတယ္
.ဒီႏွစ္ ကၽြန္ေတာ္
မေပ်ာ္ႏုိင္ပါ ။စစ္၍ ေတြ႔ေသာ အေျဖေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္
စိတ္ညစ္ေနပါသည္။
ဆရာ့ေဘးမွာထိုင္ျပီးဆရာ့ေျပာစကားမ်ားက်ေနာ့္နားထဲမ၀င္ပါ..က်ေနာ့္အေတြးမ်ားထဲမွာစီပိုးအေၾကာင္းေတြသာတစ္၀ဲလယ္လယ္
အတန္ၾကာေတာ႔ မွ
ေနာက္ဖက္နားက အသံတစ္သံထြက္လာပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရဲ႕ အဆုတ္ ေတြ ၊ အသည္း ေတြက ဒဏ္ရာ ေတြက္ုိ
လွမ္းမၾကည္႕ လွန္မၾကည္႔ ပါရေစ နဲ႔ ေတာ႔စစ္ၾကည္႔ၿပီးေတာ႔ မွ
ကုိယ္ထဲမွာ ေရာဂါမ်ိဳးစံု ေတြ႔ခဲ႔ ရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ
.
ခုေခတ္ေရာဂါေတြစံုသလိုကုသတဲ့စရိတ္ေတြလည္းမ်ားလြန္းတယ္
မိသားစုအေရးေတြကလည္းရိွေသးတယ္
အဲဒီေတာ႔ မသိရ၊ မျမင္ရတာ ပုိမေကာင္းဘူးလား ဆရာ။
စစ္ၿပီးမွ ေတြ႔ခဲ႔ရင္ ပုိၿပီးစိတ္ညစ္ၿပီး စိတ္ထိခုိက္ၿပီး
ေစာေစာေသနုိင္တယ္
ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႔ေျပာစကား..
ေဒါက္္တာေမာင္သိ္န္းလည္း တပည္႔၏ စကားကုိ ၾကားလုိက္ရ၍
ငုိင္သြားပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ဘာမွ၀င္မေျပာပါ။ကၽြန္ေတာ္လဲ ရင္နာနာ၊အသည္းနာနာ
နွင္႔ ဆရာကန္ေတာ႔ ပြဲံတက္ခဲ႔သူပါ ။
ေကၽြးေသာ ဒန္ေပါက္ထမင္း နွင္႔ လိေမၼာ္ရည္ကိုေတာင္
မစားမေသာက္ႏုိင္ခဲ႔ပါ
.ရင္ခံေနလုိ႔
.။
ကၽြန္ေတာ္ အေျခအေနအရ ကုသဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထားပါသည္။အဆုံးစြန္ ထိလဲ
ေတြးထားပါသည္။
ကု၍ မေပ်ာက္ခဲ႔လွ်င္လည္း ေနာက္ထပ္ေဆးအသစ္ေပၚသည္အထိ ေစာင္႔ေနဦးမည္
။။
အသည္းေရာင္အသား၀ါစီပိုးဆိုသည္မွာ
..သို႔ဆက္ဖတ္ပါရန္
.
|
