ေမာင္မ်ိဳးကိုမေတြ႔တာသံုးေလးရက္ရွိေနျပီ….ဒီေကာင္ေတာင္ငူျပန္သြားတာလား……..
အိမ္မျပန္ဘူး၊ေမာ္လျမိဳင္ေကာလိပ္ကိုသြားတာ၊မေန႔ညကျပန္ေရာက္တယ္၊အိပ္ရာထမွီရင္အတန္းလာ
တက္မယ္လို႔ ေျပာတာဘဲ…….ဒီေကာင္အိပ္ေနတုန္းဘဲ….
ညကျပန္ေရာက္တာတစ္နာရီေလာက္ရွိေနျပီ၊ရထားပ်က္ေနတာတဲ့….
ဒီေကာင္ကိုၾကည့္ရတာအရမ္းပင္ပန္းတာဘဲ…….
ညတုန္းကအေဆာင္ေလွကားကိုတက္တာလက္ရမ္းကိုဆြဲျပီးတက္ေနရတယ္၊
အိပ္ငိုက္ေနလို႔ျဖစ္မွာပါ….
ဘယ္ကလာ ဒီေကာင္ဒူးေခ်ာင္ေနတာ……
ဘာလို႔ဒီေကာင္ဒူးေခ်ာင္ေနတာလဲ……..
ေမာ္လျမိဳင္ေကာလိပ္မွာရိကၡာသြားယူေနလို႔……
ဟာ…မင္းတို႔ဒဂံုေဆာင္က ဒီေကာင့္ကိုထမင္းမေကၽြးဘူးလား…..
ဖက္တီး….မင္းကိုသနားတယ္…..
ေအာင္မာ….ေဗ်ာ့ၾကီး မင္းစကားက ငါက အိုနာက်ိဳးကန္းျဖစ္ေနလို႔လား……
မဟုတ္ပါဘူး…ဖက္တီး…မင္းရည္းစားမထားဘူးလို႔ေျပာတာ……..
သူ႕ေကာင္မေလးက ေမာ္လျမိဳင္ေကာလိပ္မွာလား……
မင္းတို႔အားလံုးပါးစပ္မေခ်ာင္ၾကနဲ႔….ငါသိထားတာေျပာျပမယ္…
ဒီေကာင့္ေကာင္မေလးကအိမ္ေထာင္က်ဘူးတယ္လို႔ငါၾကားတယ္….
ဟာ….ဒီေကာင္သူမ်ားမယားကိုသြားျပစ္မွားေနတာကိုး…..
ဒု သ န ေသာ ျဖစ္ေတာ့မွာဘဲ….
ဒု သ န ေသာ ကိုခဏထား….အဲဒါကိုၾကာကူလီလို႔ေခၚတယ္….
ငါၾကားတာအဲဒီလိုမေခၚပါဘူး….ဘယ္လိုေခၚလဲ…..
ၾကြက္ဖ်င္းလို႔ေခၚတယ္…..
မင္းတို႔စကားေတြဒီမွာဘဲရပ္ရင္ေကာင္းမယ္။ဘာမွတိတိက်က်မသိဘဲန႔ဲ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းသိကၡာက်မယ့္ အလုပ္ေတြမလုပ္ၾကနဲ႔…….

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဘူမိေဗဒဌာနျဖစ္ေသာမႏၱေလးေဆာင္အေပါက္၀မွာက်ေနာ္တို႔အားလံုးထိုင္ျပီးေလကန္
ေနၾကတာျဖစ္ပါသည္။က်ေနာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာကိုမ်ိဳးတစ္ေယာက္ဒီေန႔မွစ၍ လၻက္ရည္
မတိုက္ရဘဲၾကာကူလီဘြဲ႔ရသြားပါသည္။ကြယ္ရာမွာအခ်င္းခ်င္းဒီေကာင့္ကိုၾကာကူလီလို႔ေခၚၾကပါသည္။
တစ္ေန႔ေန႔မွာဒီေကာင့္ကိုပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေမးရမည္။မျဖစ္သင့္တာေတြမျဖစ္ရေအာင္…
ေတာ္ၾကာလင္ၾကီးကမယားခိုးမႈႏွင့္တရားစြဲမွပိုျပီးနာမည္ပ်က္ေနအံုးမယ္။
 

ဒီေန႔ေတာင္ငူကင္တင္းအရွည္ၾကီးတို႔ဆိုင္မွာက်ေနာ္တို႔အားလံုးထိုင္ေနၾကသည္။
ကိုမ်ိဳးကေနာက္မွလိုက္ခဲ့မယ္တဲ့…..
ဟိုမွာ…ၾကာကူလီလာေနျပီ……
မင္းတို႕အဲဒီလိုမေခၚၾကပါနဲ႔….ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကိုသိကၡာခ်သလိုဘဲ….
ဒီေန႔….ဒီေကာင့္ကိုေမးရေတာ့မည္။ေျပာစရာရွိရင္လည္းျပတ္ျပတ္သားသားေျပာရေတာ့မည္။
ေမာင္မ်ိဳး…မင္းေကာင္မေလးအိမ္ေထာင္က်ဘူးတယ္လို႔ၾကားတယ္….
ဟုတ္တယ္ေလ…..
ဒါဆိုရင္မင္းဘာလို႔သြားၾကိဳက္ေနရတာလဲ….
ခ်စ္လို႔ေပါ့ကြ…….
မဟုတ္ေသးဘူးေလ……လြတ္္လြတ္္လပ္လပ္ေတြကိုၾကိဳက္ပါလား….
မလြတ္္မလပ္ေတြကိုဘာလို႔သြားၾကိဳက္ရတာလဲ….
ဘုရားလည္းခြင့္မျပဳသလိုတရားလည္းခြင့္မလြတ္ဘူး…….
သူ႔ေယာက်္ားသိရင္မင္းနာမယ္ေနာ္…
ျမန္ျမန္ျဖတ္လိုက္စမ္းပါ…ၾကာကူလီဘြဲ႔မယူခ်င္စမ္းပါနဲ႔…..
အခုလည္းသူ႔ေယာက်္ားသိေနသားဘဲ…..
ဟာ….မင္းအတင့္ရဲလွခ်ည္လား…မင္းကိုသူ႔လင္ၾကီးကမယားခိုးမႈနဲ႔တရားစြဲမွာမေၾကာက္ဘူးလား…..
မေၾကာက္ပါဘူး……..
ဟာ….သူငယ္ခ်င္းေတြၾကည့္တားေပးၾကပါအုန္း ဒီေကာင္….မြန္ေနျပီ…….
စဥ္းစဥ္းစားစားလဲလုပ္ပါသူငယ္ခ်င္းရာ…….
မယားခိုးမႈဆိုတာအရမ္းသိကၡာက်တယ္…မိ္န္းမ…မရွားပါဘူး…….
ေအး….ငါကလည္းတစ္ေယာက္ဆိုတစ္ေယာက္…ပိေတာက္ဆိုပိေတာက္ဘဲ……..
သြားျပီ…သြားျပီ…..ဒုကၡအၾကီးအက်ယ္ေရာက္ေတာ့မယ္။
လုပ္ၾကပါအံုး….အရပ္ကတို႔ လက္ထိပ္နံ႔ …နံေနျပီ….
ေမာင္မ်ိဳး….မင္း စဥ္္းစဥ္းစားစားလုပ္ပါကြာ၊အားလံုးကမင္းအတြက္စိတ္ပူေနၾကတယ္….
မင္းတို႔ဘာမွစိတ္မပူၾကနဲ႔….ငါၾကြက္ဖ်င္းလည္းမဟုတ္ဘူး…ၾကာကူလီလည္းမဟုတ္ဘူး…..
သူ႕လင္ၾကီးလည္းငါဘဲ…..သူ႔လင္ငယ္လည္းငါဘဲ…ရွင္းျပီလား…
ဟာ….ဘာေတြလဲ….မင္းေျပာမွပိုရႈပ္ကုန္ျပီ…
ေအး….သူ႔လင္ၾကီးအေၾကာင္းကိုငါေျပာျပမယ္……။
………………………….။………………………………………………။…………………………………….
က်ေနာ္နာမည္ေမာင္မ်ိဳး…ေတာင္ငူသား….အေဖကကုန္သည္အသိုင္းအ၀ိုင္း….ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ပဲခူး
ေဒသေကာလိပ္ကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္…..အေဖ့ညီမအေဒၚတို႔အိမ္မွာေနျပီးေက်ာင္းတက္ရပါတယ္။
အျပင္ေဆာင္မွာအေဖေနခြင့္မျပဳပါ။စည္းကမ္းၾကီးတဲ့အေဖကပ်က္စီးသြားမွာစိုးလို႔တဲ့……။
က်ေနာ္ေက်ာင္းတက္တဲ့ပထမႏွစ္မွာဘဲအတန္းတူအခန္းတူထဲကမ်က္၀န္းညိဳညိဳတစ္စံုနဲ႔ဆံုခဲ့ပါတယ္။
သူ႔မ်က္၀န္းနဲ႔ဆုံရင္က်ေနာ္ရင္ေတြခုန္လာပါတယ္။ၾကာၾကာလည္းမၾကည့္၀န္႔ပါ။
မေတြ႔ရင္လည္းခိုးၾကည့္ျပန္ပါတယ္။တစ္ခါတစ္ေလက်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္မ်က္လံုးခ်င္းဆံုေလ့ရွိပါသည္။
မ်က္လုံးခ်င္းဆံုမိရင္…ရင္ထဲမွာတလွပ္လွပ္နဲ႔ဘယ္လိုျဖစ္ေနမွန္းမသိပါဘူး….
ေကာင္မေလးလည္းက်ေနာ့္ကိုမၾကာမၾကာခိုးၾကည့္တတ္ပါတယ္ ။
က်ေနာ္ခံစားသလိုမ်ိဳးသူလည္းခံစားေနမယ္လို႔ထင္ပါသည္။သူ႕နာမည္ကငယ္ငယ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက
ေျပာၾကတယ္... မင္းသြားမစရင္ေကာင္းမယ္။သူ႔အေဖက အေကာင္ကြ….တဲ့……
သူတို႔ကုန္သည္အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲကမဟုတ္ပါ။သူ႔အေဖဘာေကာင္လဲဆိုတာက်ေနာ္စိတ္မ၀င္စားပါ။
က်ေနာ္ကသူ႔သမီးကိုဘဲစိတ္၀င္စားေနပါတယ္….
ဒုတိယႏွစ္ကိုေရာက္ေတာ့က်ေနာ္ငယ္ငယ့္ကိုရင္ဖြင့္ျဖစ္ပါတယ္။ေမ်ာ္လင့္ထားသလိုဘဲက်ေနာ္တို႔
သမီးရီးစားဘ၀ကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာေက်ာင္းမွာဘဲေတြ႔ခြင့္ရွိပါတယ္။
အေစာင့္အေရွာက္မ်ားလြန္းတဲ့ငယ္ငယ္နဲ႔ေက်ာင္းခ်ိန္ျပင္ပမွာေတြ႔ဘို႔ဘယ္လိုမွမျဖစ္နိုင္ပါဘူး…..
က်ေနာ္နဲ႔ငယ္ငယ္တို႔ရဲ့ေမတၱာထုထည္ဟာလည္းတေျဖးေျဖးၾကီးမားလာသလိုက်ေနာ္တို႔ဒုတိယႏွစ္စာေမးပြဲဟာလည္း
တေျဖးေျဖးနီးကပ္လာပါျပီ…သူနဲ႔တစ္ရက္ေအးေအးေဆးေဆးေလွ်ာက္လည္ျပီးရင္စာဘဲက်က္
ေတာ့မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။
ဒီေန႔ေသာၾကာေန႔က်ေနာ္နဲ႔ငယ္ငယ္အတန္းထဲကလစ္ျပီးဘုရားၾကီးဘက္သြားလည္ၾကဘို႔စီစဥ္ထားပါတယ္
သူူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့ေလးဘီးကားကိုယူျပီးက်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္ ။
ပဲခူးကထြက္တာနဲ႔မြန္းက်ပ္ေနတဲ့စိတ္ေတြလြတ္လပ္သြားပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာေလွာင္အိမ္ထဲက လႊတ္ေပးလိုက္တဲ့ငွက္ေတြလိုပါဘဲ……..
ႏွစ္ေယာက္လံုးဘယ္လိုေပ်ာ္ေနမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး……
ဒါေပမယ့္…က်ေနာ္တို႔ရဲ့အေပ်ာ္ေလးဟာၾကာၾကာမခံလိုက္ပါဘူး…ေန႔လည္ေလာက္မွာသူငယ္ခ်င္း
ေတြဂ်စ္ကားနဲ႔လိုက္လာခဲ့ၾကတယ္။ဒီေန႔မွထူးထူးဆန္းဆန္းငယ္ငယ့္အေမေက်ာင္းကိုလိုက္လာျပီးသူ႔သမီးကို လာရွာတယ္…..
တစ္ေက်ာင္းလံုးရွာေနတာမေတြ႔လို႔ျမိဳ႔ပတ္ျပီးရွာေနတယ္….ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲတဲ့…..
ငယ္ငယ္ကစိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ေနျပီးတရႈံ႕ရံႈ႕နဲ႔ငိုေနတယ္……..က်ေနာ္ကလည္းဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး….
အဲဒီအခ်ိန္မွာက်ေနာ့္အေတြးထဲမွာပဲခူးျပန္ေရာက္ရင္က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ျပန္မဆံုနိဳင္ေတာ့ဘူးလို႔ထင္ေနမိတယ္…
က်ေနာ္ငယ္ငယ္နဲ႔မခြဲနိုင္ပါ။က်ေနာ္ရူးရူးမိုက္မိုက္ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။
က်ေနာ္မိန္းမခိုးေျပးေတာ့မယ္။က်ေနာ္ငယ္ငယ့္ကိုအေဖ့ဆီေခၚသြားမလို႔ဆံုးျဖတ္ျပီးေတာင္ငူဘက္ဦးတည္
ျပီးကားေမာင္းထြက္ခဲ့ပါတယ္။ငယ္ငယ္ကက်ေနာ္ေခၚရာလိုက္မယ္။ကားေမာင္းေနရင္းအေဖစိတ္ၾကီးတဲ့ပံု၊
စိတ္ဆိုးတဲ့ပံုေတြျမင္ေယာင္ျပီးအေဖနဲ႔ေတ႔ြဘို႔လန္႔လာပါတယ္။
မျဖစ္ဘူးမျဖစ္ဘူး….တစ္ရက္ႏွစ္ရက္တစ္ေနရာမွာခိုေနျပီးေတာ့မွအေမ့အိမ္ကိုသြားရင္ေကာင္းမယ္လို႔
အေတြးျပန္၀င္လာပါတယ္။ဒီမႏၱေလးအေ၀းေျပးကားလမ္းေပၚမွာဒီအတိုင္းသြားေနရင္ေတာ့ငယ္ငယ္အေဖက်
ေနာ္တို႔ကိုေျမလွန္ရွာေနတဲ့ပံုမ်ိဳးနဲ႔ဆိုမိသြားဖို႔မ်ားေနျပီ….ဒါလဲမျဖစ္ေသးဘူး……
က်ေနာ္ကားဆက္ေမာင္းလာတာပိန္းဇလုပ္လြန္လာျပီးေတာ့ေရွ႔မွာဖဒိုလမ္းခြဲကိုေတြ႔လိုက္ပါတယ္။
က်ေနာ္ခ်ိဳးေကြ႔၀င္လိုက္ပါတယ္။မထူးေတာ့ပါဘူး။
ဖဒိုရြာဒါမွမဟုတ္ရိုးမေတာင္ေျခနားမွရြာတစ္ရြာမွာ၀င္ခိုေနဘို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။
ဖဒိုမွာျမင့္လြင္၊ကင္စန္းတို႔ရွိတယ္။ဒါေပမယ့္သူတို႔လည္းေက်ာင္းတက္ေနေတာ့ရြာ
မွာမရွိၾကဘူး…..ကင္စန္းတို႔လၻက္ရည္ဆိုင္ကဖဒိုေစ်းနားမွာရွိတယ္။
ဖဒိုရြာကလမ္းခြဲမွဆယ္မိုင္ေလာက္ေ၀းတယ္။ရြာထဲေရာက္မွအေျခအေနၾကည့္ေတာ့မယ္။
ေရွ႔မွာကင္စန္းတို႔ ျပည္ေတာ္သာလၻက္ရည္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့မယ္။ဒါေပမယ့္မ်က္စိထဲမွာရဲသားတစ္ေယာက္
ဆိုင္ထဲ၀င္သြားတာကိုရိပ္ခနဲျမင္လိုက္ပါတယ္။က်ေနာ္စိတ္မလံုေတာ့ပါ။
ဆိုင္ေရွ႔အေရာက္မွာလွည့္္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ရဲသားငါးေယာက္ထိုင္ေနတာေတြ႔လိုက္ပါတယ္။
ကင္စန္းတို႔အေဖ ဦးဘိုးလွဳိင္ကရဲေတြနဲ႔စကားေျပာေနသည္။မျဖစ္ေတာ့ဘူး…
ရိုးမေတာင္ေျခနားကရြာတစ္ရြာကိုဦးတည္ျပီးကားဆက္ေမာင္းခဲ့ပါတယ္။
သစ္ထုတ္လုပ္ေရးစ ခန္းရွိတဲ့ေတာင္ေျခနားကျမိဳ႕ေခ်ာင္းရြာကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္။တည္းခိုစရာအိမ္လိုက္ေမးရင္လူရြယ္တစ္
ေယာက္နဲ႔ေတြ႔ဆံုခဲ့ပါတယ္။သူ႔အိမ္မွာလည္းတည္းခိုလို႔ရပါတယ္ဆိုျပီးက်ေနာ္လိုက္သြားမိပါတယ္။
သူ႔အိမ္ေရာက္ေတာ့မွ မွားမွန္းသိပါေတာ့တယ္။ဒီရြာကရဲကင္းမွာအၾကီးဆံုးဒုရဲအုပ္ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္……
က်ေနာ္တို႔ကားဖဒိုလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း၀င္လာျပီဆိုတာသူ႔ဆီသတင္းေရာက္ေနျပီ။က်ေနာ္တို႔ကားကိုတားေပး
ဘို႔အေၾကာင္းၾကားလာလို႔သူေခၚခဲ့ရတာျဖစ္ေၾကာင္းရွင္းျပပါတယ္။
ဇာတ္လမ္းကျပီးေနျပီ၊က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ေျပးစရာေျမမရွိေတာ့ပါ။က်ေနာ္တို႔ကိုသူ႔အိမ္မွာဘဲေနေစပါ
တယ္။တကြဲစီလည္းမထားပါ။ဒါေပမယ့္က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးကိုေသေသခ်ာခ်ာေမးျမန္းတယ္။
က်ေနာ္တို႔အမွန္အတိုင္းဘဲေျပာခဲ့ပါတယ္။
လူၾကီးေတြလိုက္ရွာေနလို႔ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန႔္နဲ႔ႏွစ္ဦးသေဘာတူထြက္ေျပးခဲ့တဲ့အေၾကာင္း…..
ဒါေပမယ့္သူအဓိကေမးတာကက်ေနာ္ငယ္ငယ္ကိုအလိုမတူဘဲအနိုင္က်င့္ျပီးေခၚလာတာလား….
ဖ်ားေယာင္း ေသြးေဆာင္ျပီးေခၚလာတာလား…..
ငယ္ငယ္ကိုယ္တိုင္ေခၚရာလိုက္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းကိုလည္းရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။မနက္ျဖန္မနက္ငယ္ငယ္မိဘ
ေတြဖဒိုရဲစခန္းကိုလိုက္လာမယ့္အေၾကာင္းက်ေနာ္တို႔ကိုအသိေပးလိုက္ပါတယ္။
သြားပါျပီ…ဒီတစ္သက္ေ၀းရျပီထင္တယ္။က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ေနၾကပါျပီ…
ရဲကင္းကအစ္ကိုၾကီးရဲ့စိတ္ကိုက်ေနာ္မခန္႔မွန္းတတ္ပါ။က်ေနာ္တို႔ကိုသနားတာလား၊ဒါမွမဟုတ္ဒီေန႔ဟာ
က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ေနာက္ဆံုးေန႔လို႔ထင္ေနလားမေျပာတတ္ပါ……က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုသူ႔အိမ္
မွာဘဲလြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။သူတို႔မိသားစုတစ္ေနရာမွာသြားအိပ္ၾကလို႔အဲဒီေန႔ညဟာ
က်ေနာ္တို႔ရဲ့လူပ်ိဳအပ်ိဳေနာက္ဆံုးညျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
မနက္ေရာက္ေတာ့က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုအစ္ကိုၾကီးကဖဒိုရဲစခန္းအထိလိုက္ပို႕ေပးပါသည္။
တစ္ေယာက္လက္တစ္ေယာက္ဆုပ္ကိုင္ရင္းက်ေနာ္တို႔ထိုင္ေနၾကပါတယ္။
အမေလး…မေသေကာင္းမေပ်ာက္ေကာင္းသမီးရယ္……အဖြားၾကီးငိုယို၀င္လာျပီးသူ႕သမီးကိုအတင္းဆြဲ
ေခၚသြားပါတယ္။တစ္ေထာင့္မွာသမီးႏွင့္အေမဘာေတြတိုးတိုးေျပာေနၾကလဲမသိပါ။
ငယ္ငယ္အေဖကက်ေနာ့္ကိုလွည့္ေတာင္မၾကည့္ပါ။လူၾကီးေတြအခ်င္းခ်င္းစကားေျပာေနၾကပါတယ္။
ခံုတန္းေလးေပၚမွာက်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲ……ခုနကငယ္ငယ္က်ေနာ့္ေဘးမွာရွိေနေသးတယ္။အခုမရွိေတာ့ပါ….
က်ေနာ့္မွာအားကိုးစရာဘယ္သူမွမရွိပါ။ဆယ့္ခုႏွစ္သားလူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ့အေတြးထဲမွာအားလံုးကိုအရႈံးေပးလိုက္ပါျပီ……
ငယ္ငယ္လည္းက်ေနာ့္ဆီျပန္မေရာက္လာေတာ့ပါ။ကားစက္ႏႈိးသံေၾကာင့္အမွတ္မ
ထင္ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ငယ္ငယ့္ကိုအလယ္မွာထားျပီးမာဇဒါဂ်စ္ထြက္သြားပါျပီ…..

စိတ္ဓါတ္ေတြအ၀ီစိေရာက္ေအာင္က်သြားပါျပီ။ရဲစခန္းကခံုတန္းေလးေပၚမွာက်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း
လက္သည္းကိုက္ျပီးထိုင္ေနဆဲ……သူတို႔က်ေနာ့္အသည္းႏွလံုးကိုထုတ္ယူသြားၾကျပီ……
ေန႔လည္ေလာက္မွာက်ေနာ့္ကိုျပန္ခြင့္ေပးပါတယ္။ဖူးစာမွန္ရင္ျပန္ဆံုၾကမွာပါလို႔အစ္ကိုၾကီးက က်ေနာ့္ကိုႏွစ္
သိမ့္ေပးပါသည္။က်ေနာ္အသံမထြက္နိဳင္ေတာ့ပါ။
အျပန္ခရီးဟာက်ေနာ့္အတြက္အရမ္းေျခာက္ေသြ႔ပူေလာင္လြန္းပါတယ္။
အသည္းႏွလံုးမရွိတဲ့စက္ရုပ္လိုကားေမာင္းေနေပမယ့္လည္းမ်က္လံုးအိမ္ထဲကမ်က္ရည္ေတြအေတာမသတ္စီးက်ေနပါတယ္။
မေန႔ကအျဖစ္ဟာအိပ္မက္ေလးတစ္ခုလိုထင္ေနမိပါတယ္။
ဒီလူၾကီးဟာငါတို႔ပြဲရုံသမားေတြကိုဒုကၡေပးျပီးျပီ…အခုလည္းငါ့တူကိုဒုကၡေပးျပန္ျပီ…
လူေတြကလည္းရာထူးအရိွန္အ၀ါကိုလိုက္ျပီးဖါးေနတဲ့ငဖါးေတြခ်ည္းဘဲ…
မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး…ကမ္းနားသစ္ပင္ေတြပါ…
အေၾကာင္းစံုသိသြားတဲ့အေဒၚကတစ္ဗ်စ္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ရြတ္ေနပါတယ္….
ကမ္းနားသစ္ပင္၊ရာထူးအရိွန္အ၀ါ….ဘာေတြလဲက်ေနာ္မစဥ္းစားပါ..
ငယ္ငယ္နဲ႔အတူေနခဲ့တဲ့တစ္ညကိုသတိရျပီး..ည…ည…အိပ္မရပါ….
က်ေနာ့္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ဇာတ္လမ္းကိုရင္းႏွီးတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကလြဲလို႔လူေတြမသိလိုက္ၾကပါဘူး…..အိမ္
ျပန္ေရာက္ျပီးေနာက္မွာက်ေနာ္အျပင္သိပ္မထြက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။အခ်စ္မွာရႈံးနိမ့္တဲ့သူလို႔ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္
မွတ္ျပီးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ရဲတာလည္းပါမည္။
ဒီၾကားထဲရီးစားလည္းမက၊လင္မယားလည္းမက်တဲ့အလြမ္းေ၀ဒနာေတြကလည္းအရမ္းခံစားေနရပါတယ္။
ျမင္ခ်င္လို႔သြားေခ်ာင္းေတာ့အေစာင့္အေရွာက္မ်ားလြန္းလွတ့ဲအတြက္အဆင္မေျပပါဘူး………
တစ္ညအိပ္ခဲ့ၾကတဲ့က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုဘာေၾကာင့္ခြဲခဲ့ၾကသလဲဆိုတာက်ေနာ္နားမလည္ခဲ့ပါဘူး။
အရာအားလံုးဟာျပီးခဲ့ျပီးျပီ…နဂိုုအတိုင္းလည္းျပန္မျဖစ္နိဳင္ေတာ့ပါ။
ဒါေပမယ့္က်ေနာ္ယံုၾကည္ေနသည္။က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ျပန္ဆံုၾကမယ္ဆိုတာ……
တတိယႏွစ္မွာက်ေနာ္ဘူမိေဗဒရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာတက္ခြင့္ရသည္။ငယ္ငယ္ကဓါတုေဗဒေမာ္လျမိဳင္
ေကာလိပ္မွာတက္ခြင့္ရမည္။က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုဘယ္သူမွတား၍မရနိုင္ေတာ့ပါ။
ေက်ာင္းေတြဖြင့္ျပီး တဲ့ေနာက္မွာေမာ္လျမိဳင္ေကာလိပ္ကိုအျမဲလိုလိုေရာက္ျဖစ္ေနတယ္။သိတယ္ဟုတ္….
က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကသမီးရည္းစားအဆင့္ကိုေက်ာ္ခဲ့ျပီ။
ဘာမွန္းမသိတဲ့က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကက်ေနာ့္ကို ၾကာကူလီ လို႔ေခၚၾကတယ္…….
ေခၚၾကပါေစ…ေနာက္မွ က်ေနာ္ရွင္းျပေတာ့မယ္…..
………………………။………………………………………………..။……………………………………………………..
ဟာ….ဒီေကာင့္ဇာတ္လမ္းကိုရုပ္ရွင္ရိုက္ဘို႔ေကာင္းတယ္။ဟုတ္တယ္….ဒါရိုက္တာဦးၾကည္စိုးထြန္းႏွင့္ ေတြ႔မွေျပာျပလိုက္အံုးမယ္….
က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေမာင္မ်ိဳးတစ္ေယာက္ျမန္မာ့မီးရထားကိုအလုပ္အေကၽြးျပဳေနျပီ…
ေသာၾကာေန႔ဆို ေမာ္လျမိဳင္ဆင္းျပီ…..
တနဂၤလာေန႔မွျပန္တက္ခဲ့သည္……ဒုကၡ…. ဒုကၡ…. ခ်စ္ဒုကၡ ……
ဒီရက္အေတာအတြင္းမွာက်ေနာ္နဲ႔ငေသးျမိဳ႔ကိုျပန္ဘို႔ကိစၥေပၚလာပါတယ္။က်ေနာ္တို႔ျပန္မယ္ဆိုေတာ့ေမာင္မ်ိဳးလည္းလိုက္ခဲ့မယ္တဲ့…..
က်ေနာ္ေမာင္မ်ိဳးကိုမေခၚခ်င္ပါ။က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕ဟာနယ္စပ္ျမိဳ႔ျဖစ္တဲ့အ ျပင္မေအးခ်မ္းလို႔အမဲေရာင္နယ္ေျမလို႔သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္။
အမဲေရာင္နယ္ေျမဆိုတာသိၾကတဲ့အတိုင္းနီးရာဓါးကိုေၾကာက္ေနရတဲ့ဘ၀…..
လူ႔အခြင့္အေရးေတြ၊ဘာေတြလာမေျပာနဲ႔….
ဒါေပမယ့္လည္း သူ ေမာ္လျမိဳင္ေကာလိပ္မွာဘဲေနခဲ့ မွာတဲ့……..
ေမာ္လျမိဳင္ေကာလိပ္မွာအမ်ိဳးေတြ၊ကရင္ျပည္နယ္ကသူငယ္ခ်င္းေတြရွိေနတဲ့အတြက္က်ေနာ္တို႔ႏွင့္မစိမ္းပါဘူး…..
က်ေနာ္တို႔လည္းေမာ္လျမိဳင္ေကာလိပ္ကို၀င္လည္ဘို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္……..
ေရာက္တဲ့ညမွာဘဲ ဦးဟိန္း၊ေဆြျငိမ္းတို႔ႏွင့္အတူ ငယ္ငယ္တို႔အေဆာင္ေရွ႔မွာဂစ္တာသြားတီးၾကပါတယ္။

မုန္းမုန္းေမ့ေမ့ မုန္းေမ့ျပီလားလို႔ေမးခ်င္တယ္……
အို…..အခ်ိန္ေတြေနွာင္းလို႔ရက္ေတြေျပာင္းခဲ့ျပီကြယ္…..
ခ်စ္သူေလးအတြက္ယေန႔တိုင္မရႊင္အားတယ္…..
ခ်ိန္းမိေလတိုင္းခ်ိန္းတဲ့ရက္မွာကြယ္ သူမလာတာဘယ္အတြက္ရယ္…….
ေမာင့္ကိုမ်ားမုန္းေမ့ျပီလားလို႔ေမးခ်င္တယ္……
ဦးဟိန္းကေဘ့စ္၊ငေသးကရစ္သမ္တီးျပီးေမာင္မ်ိဳးကဟစ္လိုက္တာ…..ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ ငယ္ငယ္
Heart ကိုတဲ့တဲ့ ထိသြားပါတယ္……
ေနာက္ေန႔မွာက်ေနာ္တို႔အားလံုးစက္စဲကိုဆင္းၾကပါတယ္…..စက္စဲမွာတစ္ညအိပ္ၾကမယ္….
စက္စဲမွာညစာစားေတာ့ထံုးစံအတိုင္းက်ေနာ္တို႔ပုလင္းေထာင္ၾကပါတယ္….ေမာင္မ်ိဳးကငပါး….
လံုး၀အရက္မေသာက္ဘူး…..
သူ႔ေဘးမွာငယ္ငယ္ရွိေနလို႔…..
က်ေနာ္တို႔အရက္ရိွန္တက္ျပီးေသာင္ျပင္မွာဂစ္တာသြားတီးၾကပါတယ္။ေမာင္မ်ိဳးတို႔အတြဲကဘယ္အခ်ိန္
ဘန္ဂလိုျပန္အိပ္ၾကလဲမသိေတာ့ပါ။သူတို႔အတြက္ကဟန္းနီးမြန္း……
ေက်ာင္းတက္ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာေမာင္မ်ိဳးကထံုးစံအတိုင္းေမာ္လျမိဳင္ေကာလိပ္နဲ႔လြန္းပ်ံေျပးေနပါတယ္……
သူ႔ကိုရထားေပၚမွာအျမဲလိုလိုေတြ႔ေနရလို႔ရွာေဖြေရးေတြကေမွာင္ခိုထင္လို႔သူ႔အိတ္ကိုရွာေဖြေလ့ရွိပါတယ္…..
က်ေနာ္တို႔အားလံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စာသင္ခ်ိန္ေတြကိုေက်ာ္ျဖတ္ရင္းနဲ႔ စာေမးပြဲၾကီးဟာလည္းတေျဖးေျဖးနီးလာပါတယ္။
ဒီရက္ပိုင္းေမာင္မ်ိဳးတစ္ေယာက္ေမာ္လျမိဳင္ကိုလြန္းပ်ံမေျပးနိုင္ေတာ့ပါ။
မယားပူမိေနတဲ့ေမာင္မ်ိဳး စာအုပ္ထဲမွာဘာမွတ္စုမွမရွိပါ။စာေမးပြဲနီးမွစာကူးေနပါတယ္……
တစ္ေန႔အိပ္ရာထဲမွာႏွပ္ေနတုန္းေမာင္မ်ိဳးအခန္းတံခါးကိုထုေနသံႏွင့္စကားေျပာသံေတြၾကားလိုက္ပါတယ္….
ေမာင္မ်ိဳး….ေမာင္မ်ိဳး….ေအာက္မွာ…….ေအာက္မွာ…….
ဘာလဲ….
ပို႔ဆြမ္း…ပို႔ဆြမ္း….
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမဟုတ္ဘူးကြ….
မင္းအတြက္ပို႕ဆြမ္းေရာက္ေနတယ္….ဆင္းေတြ႔လိုက္အံုး…….
ဒီေကာင္ေမာ္လျမိဳင္ကိုမေရာက္ျဖစ္လို႔ ငယ္ငယ္ရန္ကုန္ကိုလိုက္လာတာ……
သူတို႔အတြဲစက္စဲမွာညအိပ္တာကိုသတိရျပီး….
က်ေနာ္တို႔အားလံုးလက္ခုပ္ကုန္းကိုသြားလည္ၾကဘို႔အစီအစဥ္ဆြဲလိုက္ၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေတြမွာ၊ ျမိဳ႔နယ္အသင္း၊ဘာသာရပ္အသင္းေတြေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ၾကရင္လက္ခုပ္ကုန္းကိုသြားေလ့ရွိၾကပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ကလက္ခုပ္ကုန္းလမ္းဟာၾကမ္းပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ေက်ာင္းသားေတြေလ…လမ္းဘယ္ေလာက္ၾကမ္းၾကမ္း…. အုပ္စုလိုက္ခရီးထြက္ေနရရင္ေပ်ာ္ေနတာပါဘဲ……
ေမာင္မ်ိဳးတို႔အတြဲဆိုပိုေပ်ာ္ေနေသး…
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့အိမ္မွာသြားတည္းၾကပါတယ္။လူေတြမ်ားေတာ့အနီးအနားကအိမ္ေတြမွာခြဲျပီးအိပ္ဘို႔စီစဥ္ထားၾကပါတယ္…..
လက္ခုပ္ကုန္းကမ္းေျခဟာပင္လယ္နဲ႔တိုက္ရိုက္မထိစပ္ေနေတာ့စက္စဲကမ္းေျခလိုမ်ိဳးပင္လယ္လွဳိင္းေတြမရွိ
ပါ….ေရတက္ေရက်ဘဲရွိတယ္…….
ေမာင္ဂ်စ္…ၾကာေလၾကာေလ ဒီၾကာကူလီကိုငါၾကည့္မရေတာ့ဘူး …..
ဘာျဖစ္ေနတာလဲဖက္တီး……သူမ်ားအတြဲကိုမနာလိုျဖစ္ေနတာလား……
မင္းၾကည့္ပါလား…ထမင္းစားျပီးတာနဲ႔တ၀ါး၀ါးသန္းျပေနတယ္…..သူ႔အေၾကာင္းမသိရင္ခက္မယ္……
သူပင္ပမ္းေနလို႔ျဖစ္မွာပါ…..
အားလံုးအတူတူလာတာပါကြာ….ဒီေလာက္လဲမပင္ပမ္းပါဘူး…..
အိုး….သူအိပ္ငိုက္လို႔ေနမွာပါ….
ဟ……ေနမ၀င္ေသးဘူး…..မင္းတို႔ေတ႔ြလား…..
ေအးေလ….ခုနကေနမ၀င္ေသးဘူး…..အခုေမွာင္ေနျပီေလ…..
ေဟ့ေကာင္ဖက္တီး….မင္းအက်င့္ကိုငါသိတယ္……
မင္း…..ေမာင္မ်ိဳးကိုဘာဒုကၡေပးလိုက္ျပီလဲ……
အမယ္…ေဗ်ာ့ၾကီးကအထာေပါက္တယ္….ငါရြာထဲကစာေရးဆရာတစ္ေယာက္ကိုေခၚလာျပီး….သူတို႔အတြဲ
ကိုစာေပအေၾကာင္းေဟာေျပာခိုင္းျပီး….ငါလစ္ခဲ့တယ္…..
ေမာင္မ်ိဳးမ်က္လံုးေတြ…ငါ့ကိုထုသတ္ခ်င္ေနတယ္…..
က်ေနာ္တို႔အုပ္စုရြာထဲကလၻက္ရည္ဆိုင္မွာထိုင္ရင္းစကားေျပာေနၾကတာပါ။
ဘယ္မွသြားစရာမရွိ…..လၻက္ရည္ဆိုင္ကလည္းခဏေနရင္ပိတ္ေတာ့မယ္…..
က်ေနာ့္တို႔အဖို႔ျပန္အိပ္ဘို႔ကလည္းေစာလြန္းေနပါတယ္….လည္စရာအိမ္လည္းမရွိ။
ဒါေပမယ့္လၻက္ရည္ဆိုင္ကညီေလးတစ္ေယာက္ကေဒသေကာလိပ္နွစ္မွာေက်ာင္း
တက္ေနၾကတဲ့ေက်ာင္းသူသံုးေယာက္ဒီေန႔ရြာျပန္လာတယ္လို႔ေျပာျပပါတယ္…..
သူတို႔ေနတဲ့ေနရာကိုေမးျပီးက်ေနာ္တို႔တစ္အုပ္လံုးမ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ကိုယ့္ကိုကိုယ္မိတ္ဆက္ျပီးအိမ္ေပၚတက္ခဲ့ၾကပါတယ္….
လက္ခုပ္ကုန္းရြာသားေတြဟာရိုးသားပါတယ္….လာလည္ၾကတဲ့ဧည့္သည္ေတြကိုလၻက္သုတ္၊ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ဧည့္ခံပါတယ္….
ေကာင္မေလးသံုးေယာက္လံုးတစ္အိမ္ထဲမွာရွိေနပါတယ္…..
ေက်ာင္းသားေတြဆိုေတာ့ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္းေရာက္တတ္ရာရာစကားေတြေဖာင္လို႔…..
ဖက္တီးနဲ႔ေဗ်ာ႔ၾကီးအသံေတြခ်ည္းဘဲ…..
အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္အိမ္ရွင္ေတြကိုက်ေနာ္တို႔အရမ္းအားနာခဲ့တယ္။ျပန္ရေအာင္လို႔မ်က္နွာရိပ္ကဲျပလည္းမသိဘူး….
ေကာင္မေလးေတြအလိုက္သင့္စကားေျပာေနေပမယ့္လည္းသူတို႔အိပ္ငိုက္ေနၾကျပီ….သူငယ္ခ်င္းေတြကစကားေျပာေကာင္းတုန္း…..
လူၾကီးေတြဆိုအိပ္ကုန္ၾကျပီ….ရြာမွာကထံုးစံ ရွစ္နာရီေလာက္ဆိုအိပ္ေနၾကျပီ…….
က်ေနာ္တို႔ဆယ္နာရီေလာက္ထိသူမ်ားအိမ္မွာထိ္ုင္ေနဆဲ……
တစ္ကယ္ဆိုရင္က်ေနာ္တို႔ျပန္သင့္ျပီ…..
လမ္းတစ္ဖက္မွေအာ္ဆဲသံေတြၾကားေတာ့မွဖက္တီးတို႔ေခါင္းထာင္လာတယ္…က်ေနာ္တို႔ကိုေစာင္းေျမာင္းျပီး
ဆဲတာကိုအားလံုးအထာေပါက္သည္။က်ေနာ္တို႔အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ 11 နာရီထိုးေနျပီ…..
ဖက္တီးနဲ႔ေဗ်ာ့ၾကီးတို႔က ဒီရြာကလူေတြေတာ္ေတာ္ရိုင္းတယ္လို႔ေျပာေနတယ္….
လက္ခုပ္ကုန္းရြာသားေတြမရိုင္းၾကပါဘူး……တစ္ကယ္ရိုင္းတာကက်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြပါ။လူၾကီးအိပ္
ခ်ိန္မွန္းမသိ…စကားေျပာရင္းအိပ္ငိုက္ေနတဲ့ေက်ာင္းသူေတြကိုလည္းအားမနာဘဲ….တ၀ါး၀ါးတဟားဟားဆူညံေနခဲ့ၾကတယ္…..
ကိုယ့္ေၾကာင့္သူမ်ားအေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနခဲ့ရတာကိုလည္းနားမလည္ခဲ့ၾကဘူး……
ေက်ာင္း၀င္းထဲျပန္ေရာက္ေတာ့၊ေဒသနွစ္ မွာတက္ေနတဲ့လက္ခုပ္ကုန္းကေက်ာင္းသူေတြကိုက်ေနာ္တို႔ျပန္
ျပီးေတာင္းပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ဘူမိေဗဒတတိယႏွစ္သမားေတြစာေမးပြဲေျဖျပီးမွကြင္းဆင္းရမည္။
ေနာက္ဆံုးနွစ္သမားေတြစာသင္ႏွစ္ပထမပိုင္းသၾကၤန္ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာကြင္းဆင္းေလ့ရွိၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔႔တစ္အုပ္စုလံုးကၽြဲတပ္ဆံုနဲ႔ပ်ဥ္ေညာင္မွာကြင္းဆင္းရမည္။
ပထမကၽြဲတပ္ဆံုစခန္းမွာဆယ္ရက္၊ေနာက္ပ်ဥ္ေညာင္စခန္းမွာဆယ္ရက္ကြင္းဆင္းရမည္။
ကြင္းဆင္းေနတဲ႔ကာလမွာက်ေနာ္တို႔အားလံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္နဲ႔ဘဲကြင္းဆင္းေနၾကပါတယ္။မေပ်ာ္နိုင္တာကေမာင္မ်ိဳး…..
ဒီေကာင္ကမယားပူမိေနတယ္……
ငယ္ငယ္ကေမာ္လျမိဳင္ေကာလိပ္အသံုးလံုးလုပ္အားေပးအဖြဲ႔နဲ႔အတူကယားျပည္နယ္ဒီေမာဆိုကိုလိုက္သြားမည္။
သူတို႔ရထားဘယ္ေန႔လာမလဲဆိုတာက်ေနာ္လည္းမသိ။သူတို႔ရထားက်ေနာ္တို႔ကြင္းဆင္းတဲ့လမ္းေၾကာင္းက
ျဖတ္သြားမယ္……ဆံု၊မဆံု ဆိုတာက်ေနာ္တို႔ကံအေပၚမူတည္ ေနပါတယ္…..
ဒီေန႔က်ေနာ္တို႔ရထားလမ္းေၾကာင္းအတိုင္းကြင္းဆင္းေနၾကပါတယ္…..
ေက်ာက္ပန္းအိုးတံတားထိပ္မွာသာစည္ကတက္လာတဲ့ရထားနဲ႔က်ေနာ္တို႔ဆံုၾကပါတယ္။
မ်က္စိလ်င္တဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္သတင္းေပးလို႔ေမာ္လျမိဳင္ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားအတြဲပါလာတယ္တဲ့……
က်ေနာ္တို႔အရမ္း၀မ္းသာသြားပါတယ္…..
ေက်ာက္ပန္းအိုးရထားထိပ္မွာေမာင္မ်ိဳးရပ္ျပီးဒီလိုေအာ္ေနပါတယ္…..
ငယ္ငယ္….ကိုမ်ိဳးဒီမွာေဟ့…..ထပ္ခါထပ္ခါဒီေကာင္ေအာ္ေနတယ္….
က်ေနာ္တို႔အားလံုးရွာလည္းရွာ၊ေအာ္လည္း၀ိုင္းေအာ္ေပးၾကပါတယ္…..
ကိုမ်ိဳး…..ကိုမ်ိဳး…ငယ္ငယ္ရထားျပတင္းေပါက္ကကိုယ္တစ္ပိုင္းထြက္လာျပီးလက္ျပေနတယ္။ေနာက္စာအိတ္တစ္အိတ္ပစ္ခ်လိုက္ပါတယ္။
ကယားျပည္နယ္…ဒီေမာဆိုျမိဳ႕ အသံုးလံုးလုပ္အားေပးေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားေမာ္လျမိဳင္ေကာလိပ္လို႔
ေရးထားတဲ့ရထားတြဲဟာေတာင္ခါးပန္းေတြကိုေကြ႔ပတ္ျပီးေပ်ာက္ကြယ္သြားပါတယ္………

ကိုမ်ိဳး…..

ကြင္းဆင္းျပီးရင္ ငယ္ငယ့္ေနာက္ကို မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔လိုက္ခဲ့ပါ
ငယ္ငယ္ေမွ်ာ္ေနမယ္…..

ခ်စ္တဲ့
ငယ္ငယ္…..

မယားပူမိေနတဲ့ကိုမ်ိဳးတစ္ေယာက္ငယ္ငယ့္စာကိုဖတ္မိျပီးဒီညအိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ပါ။
ကြင္းဆင္းျပီးရင္ငယ္ငယ့္ ေနာက္ကိုလိုက္ဘို႔အားလံုးကိုအၾကံထုတ္ခိုင္းေနပါတယ္…..က်ေနာ္တို႔လည္း၀ိုင္းစဥ္းစားေပးပါတယ္….။
ဒါေပမယ့္တိတိက်က်အၾကံဥာဏ္လည္းမေပးတတ္ပါ။ရက္ေတြကလည္းလိုပါေသးတယ္…..
ဒီလိုဘဲပ်ဥ္ေညာင္စခန္းကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္…..ပ်ဥ္ေညာင္စခန္းမွာဆယ္္ရက္ကြင္းဆင္းျပီးရင္က်ေနာ္တို႔ျပန္ရေတာ့မယ္….
ဆရာ…..ေတာင္ၾကီးကားတစ္စီး…ဆရာ့နာမည္နဲ႔စာတစ္ေစာင္ေပးသြားတယ္…..
ေဗ်ာ့ၾကီးဆရာဦးေမတၱာကိုစာသြားေပးေနပါတယ္…မွန္းစမ္း…ဆရာဦးေမတၱာစာကိုယူျပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့….

သို႔

ဆရာ ဦးေမတၱာ
တစ္ဆင့္ ေမာင္မ်ိဳး(တတိယႏွစ္ ဘူမိေဗဒ)
ပ်ဥ္ေညာင္စခန္း
ဘူမိေဗဒဌာန၊ရန္ကုန္တကၠသိုလ္

မွ ဦးၾကည္၊ေတာင္ငူ….
ဟာ…ဒါေမာင္မ်ိဳးစာ…ေမာင္မ်ိဳးကိုေခၚခဲ့စမ္း……..
သား….ေမာင္မ်ိဳး….

မင္းေဒၚေလး….ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္…..
ကြင္းဆင္းျပီးရင္ လြဳိင္ေကာ္ကိုလိုက္သြားလိုက္ပါ…..
အေဖ့ကိုယ္စား မင္းဆက္ဆက္သြားပါ…..
ဒီစာျပျပီး…ဆရာဆီမွာခြင့္ေတာင္းလိုက္ပါ…..
                             အေဖ ဦးၾကည္၊ေတာင္ငူ

ေမာင္မ်ိဳးကမ္းေပးလာေသာစာကို ဆရာ ဦးေမတၱာဖတ္ေနပါသည္။ ….ငါတို႔စခန္းသိမ္းဘို႔လိုပါေသးတယ္….
ျပီးရင္ဆရာစဥ္းစားေပးပါ့မယ္….ဆရာ ဦးေမတၱာေမာင္မ်ိဳးပခံုးကိုပုတ္ျပီးၾကင္နာစြာန႔ဲေျပာလိုက္ပါသည္။
ဒီလိုနဲ႔ဘဲပ်ဥ္ေညာင္ေနာက္ဆံုးေန႔ကိုေရာက္လာပါျပီ…..
မနက္ကဆရာဦးေမတၱာတစ္ဦးခ်င္းလူေတြ႔စစ္ေဆးခဲ့ပါသည္။က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔အားလံုးေျဖနိဳင္ခဲ့ၾကပါသည္။
အုပ္စုထဲမွာေမာင္မ်ိဳးေခၚ ၾကာကူလီကအူအျမဴးဆံုး က်ေနာ္တို႔ကိုလိုက္နႈတ္္ဆက္ေနပါတယ္။
သူ႔ကိုဆရာ ဦးေမတၱာ လိြဳင္ေကာ္သြားခြင့္ေပးလိုက္ပါသည္။ဆရာဘယ္သူ႔ကိုမွသီးျခားခြဲျပီးျပန္ခြင့္မျပဳပါ။
ကားၾကံဳနဲ႔ေအာင္ပန္းအထိသူလိုက္သြားမည္။ေအာင္ပန္းမွာလိြဳင္ေကာ္ကားစီးျပီးခရီးဆက္အံုးမည္။
ျပီးရင္ဒီေမာဆိုကိုသြားမည္။ ဒါေပမဲ့…သူ…ဒီေမာဆို..ကိုတစ္ခါမွ်မေရာက္ဘူးပါ။
သိတယ္ဟုတ္အခ်စ္ရဲ့ဆြဲအားဘယ္ေလာက္ျပင္းသလဲဆိုတာ…..။
လုပ္အားျပဘို႔တန္ျပီ…လုပ္အားျပဘို႔တန္ျပီ….ဖက္တီးကလက္ေဖ်ာက္စည္းခ်က္နဲ႔မဆလအလုပ္သမား
သီခ်င္းကိုဆိုျပေနသည္။ေဗ်ာ့ၾကီးကျခင္းၾကားငယ္ငယ္ေသးေသးေလးတစ္ခုကိုေမာင္မ်ိဳးကိုလွမ္းေပးေနပါ
တယ္…..ဒါကို ဆရာ ဦးေမတၱာျမင္သြားျပီး….မင္းတို႔ေမာင္မ်ိဳးကိုဘာေတြေပးေနတာလဲ…..

ၾကက္ဥေတြပါဆရာ…..
ဘာလုပ္ဘို႔လဲ……
အားရွိေအာင္လို႔ပါ…..ေမာင္မ်ိဳးမ်က္လံုးျပဴးျပေတာ့မွ

မဟုတ္ဘူး…..မဟုတ္ဘူးဆရာ…ေမာင္မ်ိဳးေဒၚေလးေနမေကာင္းဘူးဆိုလို႔က်ေနာ္တို႔ေပးလိုက္တာပါ…
……………………….။…………………………………………….။……………………………………။……………….

တစ္ခါကက်ေနာ္တို႔သည္ခ်စ္ဒုကၡခံစားေနေသာ(သို႔)မယားပူမိေနေသာၾကာကူလီကိုမၾကည့္ရက္ခဲ့ေသာ
ေၾကာင့္လုပ္ၾကံစာကိုဖန္တီးျပီးဆရာဦးေမတၱာကိုလိမ္ညာမိခဲ့ပါသည္။
ငယ္ငယ္ရွိေနေသာဒီေမာဆိုသို႔ ေမာင္မ်ိဳးလိုက္သြားခြင့္ရေအာင္၀ိုင္းလိမ္ညာေပးခဲ့ေသာအျပစ္အတြက္
က်ေနာ္တို႔ကိုခြင့္လႊတ္ေပးပါရန္ က်ေနာ္တို႔အားလံုးဆရာဦးေမတၱာကို ရိုေသစြာရွိခိုးေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။