နားခြင့္မရခဲ့ေသာမရဏတိုင္း

အေရာင္အေသြးစံုလင္ေသာေရာင္စံုျပိဳင္စက္ဘီးေတြအုပ္စုလိုက္ျပည္လမ္းမၾကီးေပၚမွာေျပးလႊားေနၾကသည္။
စက္ဘီးစီးတဲ့လူငယ္ေတြရဲ့အက်ၤ ီေတြလည္းအေရာင္စံုစံုနဲ႔အရမ္းလိုက္ ဖက္ပါတယ္……….
တံတားျဖဴကန္ေဘာင္ေပၚမွထိုင္ရင္းေငးၾကည့္ေနမိတာပါ……
ကိုယ္တိုင္စက္ဘီးစီးခ်င္စိတ္ေတြတဖြားဖြားျဖစ္လာေနမိတယ္…….
ဘူမိေဗဒေနာက္ဆံုးႏွစ္ဟာဧျပီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာကြင္းဆင္းရပါတယ္။
ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဟာႏွစ္လနီးနီးေလာက္ရွိပါတယ္။
က်ေနာ့္အတြက္တစ္လေလာက္ကိုကြင္းဆင္းအခ်ိန္အျဖစ္အသံုးခ်လိုက္ရ တယ္။
ကြင္းဆင္းျပီးရန္ကုန္အျပန္မွာေတာင္ငူ၊ေညာင္ေလးပင္၊ပဲခူးကသူငယ္ခ်င္းေတြရန္ကုန္မလိုက္ျဖစ္ၾကေတာ့ပါဘူး၊
သူတို႔ျမိဳ႔မွာဆင္းက်န္ေနခဲ့ၾကပါတယ္…..က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကဒဂံုေဆာင္ကိုျပန္ခဲ့ၾကတယ္……
ျပီးမွတစ္ဆင့္အိမ္ျပန္ၾကမယ္…… က်ေနာ္တို႔ကအိမ္မျပန္ေတာ့ဘူးလို႔ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။
ဟိုအခ်ိန္ကကရင္ျပည္နယ္ကမေအးခ်မ္းပါ ဘူး…
.လမ္းခရီးကိုစစ္တပ္အေစာင့္အေရွာက္နဲ႔ဘဲသြားလာေနရတယ္…….
ေက်ာင္းပိတ္ရက္တစ္လနီးပါးကိုမ ျပန္ေတာ့ဘဲအေဆာင္မွာဘဲေနေတာ့မယ္လို႔ဆရာဦးေမတၱာကို
အေၾကာင္းၾကားထားလိုက္ပါတယ္…..
ပထမရက္ေတြမွာေက်ာင္းသားေတြေတာ္ေတာ္စံုၾကပါသည္။
အားလံုးအိမ္မျပန္ေတာ့ဘူးအေဆာင္မွာဘဲေနၾကေတာ့မယ္တဲ့……..အေဆာင္မွာေနလို႔ေတာ့ရတယ္….
ဒါေပမယ့္ထမင္းမေကၽြးဘူး၊ ကင္တင္းမွာ၀ယ္ စားရမယ္……. နဂိုကမွေငြကနဲနဲဘဲက်န္ေတာ့တာ….
ထမင္း၀ယ္စားေနရတာၾကာလာေတာ့ အိတ္ထဲကပိုက္ဆံျပားခ်ပ္ခ်ပ္ျဖစ္လာျပီ…..
ေက်ာင္းသားေတြလည္းတေျဖးေျဖးေလွ်ာ့လာေနျပီ….
ခရီးေ၀းတဲ့ရခိုင္၊ခ်င္း ျပည္နယ္ကေက်ာင္းသားေတြေလာက္ဘဲက်န္ပါေတာ့တယ္…… 
က်ေနာ္လည္းနဲနဲပ်င္းလာျပီ…
အိမ္ျပန္ရင္ေကာင္းမလားဆိုတဲ့အေတြး၀င္စျပဳလာပါျပီ…..ဒီအခ်ိန္မွာျပိဳင္ဘီးေလးေတြ အရမ္းစီးၾကတယ္….
ျပည္လမ္းမေပၚမွာအုပ္စုလိုက္စီးတာကိုျမင္ရင္ကိုယ္ပါစီးခ်င္စိတ္ေပါက္လာပါတယ္…..
တစ္ရက္တံတားျဖဴအေပၚဖက္ကျပိဳင္စက္ဘီးစီးတာေငးၾကည့္ေနရင္း…….အိမ္ျပန္ၾကမယ္လို႔
က်ေနာ္တို႔သံုးေယာက္ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကပါတယ္….ငေသးနဲ႔ေန၀င္းကျမ၀တီမွာေနတယ္…
က်ေနာ္ကေကာ့ကရိတ္မွာေနတယ္….လမ္းေၾကာင္းကအတူတူဘဲ…….
တစ္ကယ္ေတာ့က်ေနာ္တို႔အိမ္ျပန္ၾကမွာထက္မဲေဆာက္သြားျပီးျပိဳင္ဘီး၀ယ္ဘို႔ကိုပိုျပီးေဇာကပ္ေနၾကတာပါ……
က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႔ေတြကတစ္ရက္တည္းတစ္ညတည္းနဲ႔မေရာာက္ပါ….
ေမာ္လျမိဳင္မွာညအိပ္ျပီး ေနာက္ေန႔က်ံဳဒိုးသေဘၤာစီး ရမယ္ ..
ေရတက္ေရက်နဲ႔ က်ံဳဒိုးကိုေစာေစာေရာက္ရင္ေကာ့ကရိတ္ကိုဆက္သြားၾကမယ္….
က်ံဳဒိုးနဲ႔ေကာ့ကရိတ္ကဆယ့္ငါးမိုင္ေ၀းတာ…….ဒါေပမယ့္စစ္တပ္လံုျခံဳေရးနဲ႔ဘဲသြားလာေနရတာ…..
က်ေနာ္တို႔ကရင္ျပည္နယ္ကမေအးခ်မ္းဘူး……
က်ံဳဒိုးကိုေရာက္တဲ့အခ်ိန္ညေန သံုးနာရီ ရွိေနျပီ၊
က်ေနာ္တို႔က်ံဳဒိုးမွာညမအိပ္ေတာ့ပါ ။ဆိုက္ကားစီးျပီးေတာ့ေကာ့ကရိတ္ကိုထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။
ငယ္ငယ္က ျမ၀တီ၊ေကာ့ကရိတ္ ၊ က်ံဳဒိုးသည္လမ္းခရီးကို အခ်ိန္မေရြးထသြား လို႔ရတယ္။
အခုေတာ့မရေတာ့ဘူး။
က်ံဳဒိုးကေျခာက္မိုင္ေလာက္မွာကိုးတိုင္လမ္းခြဲဆိုတာရွိတယ္။
အေမတို႔ဇာတိၾကာအင္းရြာသြားတဲ့လမ္းခြဲ၊လမ္းခြဲမေရာက္ခင္မွာေရွ႔ကဆိုက္ကားတစ္ခ်ိဳ႕
ျပန္လွည့္လာတာကိုေတြ႔ရပါတယ္…
..ေရွ႔မွာကရင္စစ္သားေတြရွိေနတယ္လို႔ေျပာၾကပါတယ္…..
သူတို႔ေတြခရီးသြားအားလံုးကိုေရွ့ဆက္မသြားေစဘဲေတာစပ္တစ္ေနရာမွာထိုင္ခိုင္ထားတယ္…..
လို႔ဆိုက္ကားသမားေတြကေျပာၾကတယ္
……အေျခအေနကိုေစာင့္ၾကည့္ရေတာ့မယ္။
အႏၱရာယ္ျဖစ္နိုင္တာကိုသိရက္နဲ႔က်ေနာ္တို႔ဆက္မသြားၾကေတာ့ပါ……
ဆင္ကန္းေတာတိုးတယ္ဆိုတာအေတြးအေခၚမရွိတဲ့သူေတြလုပ္ၾကတာပါ။
ညက တေျဖးေျဖးေမွာင္လာျပီ…အေျခအေနဘာမွမထူးျခားေသးဘူး……
ညရွစ္နာရီေလာက္မွခရီးသြား ေတြကိုဆက္သြားခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။က်ေနာ္တို႔လည္းခရီးဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္။
လမိုက္ညမို႔ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ ဆိုက္ကား ဆရာလည္းတေျဖးေျဖးခ်င္း လိမ့္ေနရပါတယ္။
ညေမွာင္ေမွာင္မွာသြားလိုက္၊ရပ္ျပီးအေျခအေနၾကည့္လိုက္သြား လိုက္ရပ္လိုက္နဲ႔…..
တံတားက်ိဳးရြာေရာက္ေတာ့ည 11 နာရီေလာက္ရွိေနျပီ…..
ရဲကင္းကလံုျခံဳေရးအရဆက္မသြားၾကပါနဲ႔
လို႔တားခဲ့ေသာေၾကာင့္ တံတားက်ိဳးရြာမွာဘဲအိပ္လိုက္ၾကတယ္။
ရြာသားေတြေရာင္းတဲ့ထမင္းဟင္း၀ယ္စားလိုက္ၾကပါတယ္…..
ရြာထဲဇရပ္တစ္ေဆာင္မွာျဖစ္သလိုဘဲအိပ္လိုက္ၾကပါတယ္။မနက္မွဘဲခရီးဆက္ေတာ့မယ္….
က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႔ေရာက္ေတာ့နံနက္ 7 နာရီထိုးေနျပီ….
ညက အိပ္ပ်က္ထားလို႔တစ္ေနကုန္အိပ္ၾကပါတယ္။
အေဖ၊အေမ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ေကာင္းေကာင္းစကားမေျပာျဖစ္ေသးပါ……
အေမေတာ္ေတာ္၀မ္းသာေနရွာပါတယ္။
ျပန္မလာေတာ့ဘူးလို႔သိထားျပီးမွေရာက္လာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ……..
ေမာင္နွမေတြအားလံုးစံုေနၾကတယ္…..အေမအရမ္း၀မ္းသာေနရွာတယ္……
ေန႔လည္ဆိုရင္မုန္႔ေတြ တစ္မ်ိဳးျပီးတစ္မ်ိဳးလုပ္ေကၽြးတယ္။
က်ေနာ္တို႔အားလံုးၾကိဳက္တဲ့ၾကက္သားဟင္းႏွင့္အုန္းထမင္းခ်က္ေကၽြးတယ္။
ေက်ာင္းဖြင့္လို႔အားလံုးျပန္သြားၾကရင္ ရင္ထဲမွာဟာျပီးက်န္ခဲ့တယ္လို႔အေမေျပာေလ့ရွိပါတယ္…..
ငယ္ငယ္ကမိဘေမတၱာကိုလည္းတန္ဘိုးထားရေကာင္းမွန္းမသိခဲ့ပါဘူး…..က်ေနာ္ရဲ့အာရံုထဲမွာျပိဳင္ဘီး
ေလးကိုဘဲျမင္ေယာင္ေနတယ္….မဲေဆာက္သြားျပီးျပိဳင္ဘီး၀ယ္ဘို႔အရမ္းဘဲစိတ္ျပင္းျပေနပါတယ္….
ဒါေၾကာင့္အေဖဆီမွာျမ၀တီသြားမယ္လို႔ ခြင့္ေတာင္းလိုက္ပါတယ္….အေဖမတားပါဘူး…
..အေမစိတ္မေကာင္းပါ….က်ေနာ္ျမ၀တီသြားရင္ေက်ာင္းဖြင့္မွျပန္လာေတာ့မွာကိုသိေနလို႔ပါ…..
အေမ့ဆႏၵကေက်ာင္းပိတ္တဲ့အခိုက္အတန္႔ေလးမွာညီအကိုေမာင္နွမွေတြနဲ႔ၾကာၾကာေလးေနေစခ်င္တယ္….
အဲဒီအခ်ိန္မွာျမ၀တီကိုစစ္တပ္အေစာင့္အေရွာက္နဲ႔ဘဲသြားလာလို႔ရတာ….
တစ္လမွာတစ္ေခါက္ေလာက္ဘဲသြားလာလို႔ရတယ္….ယာဥ္တန္းကဘယ္အခ်ိန္ရွိမလဲဆိုတာမသိနိဳင္ဘူး……..
ငေသးတို႔လည္းယာဥ္တန္းေစာင့္ရတာစိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး….
က်ေနာ္တို႔သံုးေယာက္ေတာလမ္းနဲ႔ဘဲျမ၀တီကိုသြားဘို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကပါတယ္….
ဒီအခိ်န္မွာက်ေနာ္တို႔ျမိဳ႔အနီးအနားမွာေမွာင္ခိုပစၥည္းအၾကီးအက်ယ္ဆင္းေနတဲ့ႏွစ္လမ္းရွိတယ္…..
ဖလူးလမ္း၊၀မ္ခလမ္းတို႔ျဖစ္ၾကပါသည္။
ဖလူးရြာကဆင္းလာတဲ့လမ္းဟာက်ေနာ္တို႔ျမိဳ႔အေရွ့ဘက္ေဒါနေတာင္တန္းအတိုင္း
7 မိုင္ေလာက္ တက္လိုက္ရင္ သြားဆံုပါတယ္……..
က်ေနာ္တို႔ဖလူးလမ္းအတိုင္းတက္လာၾကပါတယ္…..
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးလူေတြအဆက္မျပတ္သြားလာေနၾကပါတယ္။
ကုန္သည္ေတြ၊ပစၥည္းထမ္းတဲ့အထမ္းသမားေတြမ်ားမွမ်ား။
ျမန္မာနိုင္ငံရဲ႔လိုိုအပ္ေနတဲ့ပစၥည္းကိုကုန္သည္ေတြကထိုင္းနိုင္ငံက၀ယ္၊
အထမ္းသမားေတြနဲ႔ပစၥည္းေတြသယ္ယူေနၾကပါတယ္….
ေန႔လည္တစ္နာရီေလာက္မွာကြင္းကေလးရြာလမ္းခြဲအတိုင္းခြဲထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္…
လမ္းခြဲနဲ႔ကြင္းကေလးရြာသိမ္မေ၀းပါ….
ကြင္းကေလးနဲ႔သကၤန္းညီေနာင္နဲ႔ကေလးမိုင္ေလာက္ေ၀းပါတယ္…..
သကၤန္းညီေနာင္နဲ႔ျမ၀တီကကိုးမိုင္ေလာက္ေ၀းပါတယ္…
သကၤန္းညီေနာင္နဲ႔ျမ၀တီလမ္းလည္းစစ္တပ္အေစာင့္အေရွာက္နဲ႔ဘဲသြားလာေနရတယ္။
က်ေနာ္တို႔သံုးေယာက္ရွမ္းအေခၚစံေလာ့လို႔ေခၚတဲ့သံုးဘီးဆိုက္ကားစီးျပီးေတာ့ျမ၀တီကိုထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္……..
ကုန္းတက္ရင္တစ္ေယာက္တစ္တစ္လွည့္ဆင္းတြန္းၾကပါတယ္။
ေတာင္ဆင္းေတာင္တက္မ်ားတဲ့ျမ၀တီကားလမ္းဟာအလြန္မွသာယာပါတယ္….
ကုန္းဆင္းရင္က်ေနာ္တို႔ပါးစပ္ကတေဟးေဟးနဲ႔လမ္းခရီးမွာေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းမသိခဲ့ပါဘူး….
ျမ၀တီကိုေရာက္ျပီးေနာက္ရက္မွာဘဲမဲေဆာက္ကိုသြားျပီးျပိဳင္ဘီးတစ္ေယာက္တစ္စီးစီ၀ယ္ခဲ့ၾကတယ္….
က်ေနာ္တို႔သံုးေယာက္သားအာရွလမ္းေပၚမွာျပိဳင္ဘီးေလးစီးျပီးျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ရန္ကုန္မွာကတည္းကရူးမူးေနတဲ့ျပိဳင္ဘီးေလးဟာညီညာေျဖာင့္ျဖဴးေနတဲ့အာရွလမ္းေပၚမွာ
နင္းရတာေလေပၚမွာပ်ံေနသလိုပါဘဲ…
ျမ၀တီမွာလည္းျပိဳင္ဘီးေလးကိုတသသႏွင့္အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔စီးရတာအရမ္းေကာင္းတယ္ဗ်ာ……..
အဲဒီအခ်ိန္ကဆိုင္ကယ္ေတြေခတ္မစားေသးဘူးေလ….ရန္ကုန္မွာျပိဳင္ဘီးေစ်းကြက္ကဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းမွာဘဲရွိတယ္….
သူတို႔ေရးေပးလိုက္တဲ့ေစ်းကယူသြားရင္ေက်ာင္းစရိတ္ကာမိနိုင္တယ္…..က်ေနာ္နဲ႔ေန၀င္းကနဲနဲေလာဘၾကီးတယ္….
ဒါေၾကာင့္မို႔က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ျပိဳင္ဘီးတစ္ေယာက္သံုးစီးစီထပ္မွာလိုက္တယ္….
မ်က္မွန္ဆိုင္ကဘန္ေကာက္ကိုမွာရမွာမို႔ေနာက္ႏွစ္ရက္မွရမယ္တဲ့…….
ျမ၀တီျပန္ေရာက္ေတာ့့ငေသးအတြက္ေၾကးနန္းတစ္ေစာင္ေရာက္ေနပါတယ္….
ကို….ခ်ိဳ…ေရာက္ေနျပီ….ဆိုတဲ့…..ေၾကးနန္းေၾကာင့္ငေသးတစ္ေယာက္ရန္ကုန္ျပန္ခ်င္ေနျပီ….
သူ႔ေကာင္မေလးမာလာေဆာင္ေရာက္ေနျပီ……
ဒီေကာင့္ကိုဘယ္လိုမွတားမရေတာ့ပါ…ေနာက္ရက္မွာကစုုန္ေပါက္ျပီးရန္ကုန္ကိုဆင္းသြားပါတယ္။
က်ေနာ္နဲ႔ေန၀င္းႏွစ္ေယာက္ထဲစက္ဘီးအလာကိုေစာင့္ရင္းက်န္ေနခဲ့ပါတယ္…ငေသးလည္းျပန္သြားျပီ
မွာထားတဲ့စက္ဘီးေတြေရာက္ရင္ရန္ကုန္ျပန္ၾကဘို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကပါတယ္….
ေနာက္ေန႔မွာစက္ဘီးေရာက္ျပီလို႔လူၾကံဳနဲ႔မွာလိုက္လို႔က်ေနာ္တို႔သြားယူၾကပါတယ္။
ေနာက္ေန႔သကၤန္းညီေနာင္ယာဥ္တန္းႏွင့္က်ေနာ္တို႔ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ေကာ့ကရိတ္အဆင္းယာဥ္တန္းမရွိေသးပါ။
က်ေနာ္တို႔မေစာင့္ေတာ့ပါ…ေတာလမ္းနဲ႔ဆင္းခဲ့ၾကပါတယ္….
ညီေနာင္မွာအထမ္းသမားေတြေခၚလိုက္ပါတယ္….က်ေနာ္တို႔တစ္ေယာက္တစ္စီးစီယူသြားၾကမယ္….
က်န္တဲ့စက္ဘီးေတြကိုအထမ္းသမားနဲ႔ထမ္းခိုင္းၾကမယ္….
ေစ်းညွိျပီးက်ေနာ္တို႔ထြက္လာခဲ့ၾကတာ ၁၂ နာရီထိုးေနျပီ…..
စဥ္းစားထားတာဖလူးလမ္းအတိုင္းဆင္းဘို႕စီစဥ္ထားတာ…
အထမ္းသမားေတြကတစ္တန္ကူးလမ္းအတိုင္းဆင္းမယ္၊သူတို႔ဆင္းေနက်လမ္း….
ခရီးနီးတယ္…ငါးနာရီေလာက္ေရာက္မယ္တဲ့….
က်ေနာ္တို႔တစ္ခါမွတစ္တန္ကူးလမ္းကိုမသြားဖူးပါ….
ခရီးနီးေတာ့ျမန္ျမန္ေရာက္တာေပါ့လို႔သေဘာထားလိုက္ျပီးသူတို႔ကိုေရွ့က သြားေစပါတယ္…
အထမ္းသမားေတြကလမ္းေကာင္းရင္စက္ဘီးစီးခြင့္ျပဳပါလို႔ခြင့္ေတာင္းပါတယ္…
သူတို႔မွာဘာပစၥည္းမွမပါ…က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကအိတ္တစ္လံုးစီေက်ာပိုးထားတယ္။တစ္တန္ကူးလမ္းက ေဒါနေတာင္ေၾကာတစ္ေလွ်ာက္လွ်ိိဳေတြထဲကသြားရတာ…
လူျပတ္ေပမယ့္လူသြားလမ္းေၾကာင္းအတိုင္းလိုက္ခဲ့ဘို႔အထမ္းသမားေတြကမွာခဲ့ပါတယ္….
ေကာ့ကရိတ္နီးရင္ေတာ့စမ္းေခ်ာင္းေလးေတြျဖတ္ရမယ္…..
စမ္းေခ်ာင္းငါးခုေျခာက္ခုျဖတ္ရမယ္တဲ့….
အထမ္းသမားေတြက်ေနာ္တို႔ကိုမေစာင့္ေတာ့ပါ…
သူတို႔ဘာသာသြားေနၾကျဖစ္ေသာေၾကာင့္လွ်င္လွ်င္ျမန္ျမန္ဘဲထြက္သြားၾကပါတယ္…
.က်ေနာ္နဲ႔ေန၀င္းကေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးစီလြယ္စက္ဘီးကတစ္ေယာက္တစ္စီး.
လမ္းေကာင္းတဲ့အခါစက္ဘီးစီး၊လမ္းမေကာင္းရင္ဆင္းတြန္း၊
ေဒါနေတာင္ေၾကာကနိမ့္လိုက္ျမင့္လိုက္ဆိုေတာ့ စက္ဘီးစီးရတာအဆင္မေျပ….
ဒီၾကားထဲေက်ာပိုးအိတ္ကတေျဖးေျဖးပိုေလးလာသလိုဘဲ….
ေတာင္ၾကားထဲကလူသြားလမ္းက နိုင္လြန္ကတၱရာလမ္းမွမဟုတ္တာ၊စက္ဘီးကိုတြန္းေနရတာပိုမ်ားလာပါတယ္….
ေက်ာပိုး အိတ္နဲ႔စက္ဘီးကိုတြန္းေနရတာၾကာလာေတာ့ေမာလာပါျပီ…..
မိုးထိေအာင္ေထာင္ထြက္ေနတဲ့ကၽြန္းပင္ၾကီးေတြရဲ့အရိပ္ကေနေရာင္ေတာင္မျမင္ရပါဘူး……
စက္ဘီးမပါဘဲေက်ာပိုးအိတ္နဲ႔ဆိုဒီေလာက္ပင္ပန္းမွာမဟုတ္ပါဘူး….
လမ္းက်ဥ္းတဲ့ေတာင္ၾကားလမ္းထဲမွာစက္ဘီးကိုလည္းထမ္းရေက်ာပိုးအိတ္ကိုလည္းလြယ္ထားရ၊
ေခၽြးေတြဆိုတာေရခ်ိဳးထားတဲ့အတိုင္းပါဘဲဒီလမ္းခရီးကလူတစ္ကယ္ျပတ္တယ္…..
တက္လာတဲ့သူေတြလည္းမ ေတြ႔သလို က်ေနာ္တို႔ကိုေက်ာ္ျပီးဆင္းသြားတဲ့သူလည္းမေတြ႔ပါ….
က်ေနာ္နဲ႔ေန၀င္းလည္းတေျဖးေျဖးေ၀းသြားၾကပါျပီ…
..ေန၀င္းအိတ္ကပိုၾကီးတာေၾကာင့္သူေနာက္မွာတေျဖးေျဖးက်န္ေနခဲ့ပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ေရွ႔ကအ ထမ္းသမားေတြကိုလည္း အစအနေတာင္မျမင္ရေတာ့ပါဘူး……
လမ္းမွာေမာရင္ေသာက္ဘို႔ယူလာတဲ့လစ္ပိုေသာက္တယ္…လစ္ပိုအခ်ိဳရည္ကလည္းေရငတ္ျပန္ပါတယ္…..
လစ္ပိုေသာက္လိုက္ေရေသာက္လိုက္နဲ႔ က်ေနာ္မွာေသာက္စရာဘာမွမက်န္ရွိေတာ့ပါ…..
တေျဖးေျဖးနဲ႔ေဒါန ေတာင္ရ့ဲအဆင္းကိုေရာာက္လာပါျပီ…….
က်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲခရီးဆက္ေနဆဲ……
.ပင္ပမ္းလိုက္တာမေျပာပါနဲ႔၊ ဘယ္သူမွအတင္းအက်ပ္ဒီခရီးကိုသြားခိုင္းတာမဟုတ္ပါဘူး…..ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ကိုယ္….
တေျဖးေျဖးနဲ႔သြားေနတာေမွာင္စျပဳလာပါျပီ….ေဒါနေတာင္ၾကားထဲမွာဘဲရွိေနေသးတယ္။ညေန 6 နာရီရွိေနျပီ…
.ထပ္ဆင္းလိုက္တာစမ္းေခ်ာင္းေလးေတြကိုေတြ႔ျပီ…
..က်ေနာ္နဲနဲ၀မ္းသာသြားပါတယ္။အိမ္ႏွင့္နီးလာျပီ….
မိုးထိေအာင္ျမင့္မားတဲ့ကၽြန္းပင္ၾကီးေတြရဲ့အရိပ္ေၾကာင့္ေမွာင္စျပဳလာပါျပီ…..
က်ေနာ္ဒုကၡေရာက္ ေတာ့မယ္လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးပါမလာပါ…..
စမ္းေခ်ာင္းေလးကိုျဖတ္ျပီးတစ္ဖက္မွာလူသြားလမ္းအတိုင္းဆက္သြားရပါတယ္။
ေမွာင္လာရင္က်ေနာ္မေတြ႔နိုင္ေတာ့ပါ။စိတ္ထဲမွာပူေနျပီ……
စမ္းေခ်ာင္းသံုးခုေလာက္ျဖတ္ျပီးခ်ိန္မွာတစ္ဖက္ကလူသြားလမ္းရွာမ ေတြ႔ေတာ့ပါ….ညအေတာ္ေမွာင္ေနျပီ……..
စိတ္ဓါတ္ေတာ္ေတာ္က်သြားပါတယ္။လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးမယူခဲ့တာကိုလည္းကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္လို႔မဆံုး……
စမ္းတစ္၀ါး၀ါးနဲ႔လမ္းရွာလို႔မေတြ႔တဲ့အဆံုး က်ေနာ္ဒီမွာဘဲေနာက္ကေန လာတဲ့ေန၀င္းကို ေစာင့္ေတာ့မယ္။
လူသံုးေယာက္ဖက္္စာေလာက္ရွိတဲ့ကၽြန္းပင္ၾကီးတစ္ပင္ဟာ
စမ္းေခ်ာင္းဟိုဘက္မွာလဲက်ေနပါတယ္။
စက္ဘီးနဲ႔အိတ္ကိုကၽြန္းပင္ၾကီးေနာက္မွာသြားထားလိုက္ပါတယ္။
ကၽြန္းပင္ၾကီးေပၚမွာထိုင္ရင္းေန၀င္းအလာကိုေစာင့္ေနမိတယ္….ေန၀င္းမေရာက္လာေသးပါ….
ထိုင္ေနရင္းသတိရတိုင္းသူ႔နာမည္ကိုေအာ္ေခၚေပမယ့္လည္းက်ေနာ္အသံကိုဘဲပဲ့တင္သံျပန္ၾကားေနရပါတယ္…
 ေန၀င္းဆီကျပန္ထူးတဲ့အသံမၾကားပါ။က်ေနာ္အသံကိုသူမၾကားတာျဖစ္မွာပါ….
ေမွာင္မဲေနတဲ့ေတာထဲမွာတစ္ေယာက္ထဲထိုင္ရင္းက်ေနာ္ေက်ာခ်မ္းလာပါတယ္။
သူရဲတေစၧကိုက်ေနာ္မေၾကာက္ပါ…. က်ေနာ္ေၾကာက္တာကေတာေကာင္ေတြကိုပါ….
ေတာဆင္ေတြ၊က်ားေတြ၊၀က္၀ံေတြ ဒီေဒါနေတာင္တန္းမွာက်က္စားေနတုန္း……
စိတ္ထဲမွာ ပုရစ္သံလိုလို၊ပုစဥ္းရင္ကြဲသံလိုလိုၾကားေနရပါတယ္….
ေျခေထာက္တြဲေလာင္းခ်ထားရာကသစ္ပင္ေအာက္က ေျမြမ်ားလွမ္းေပါက္လိုက္ရင္
ဒုကၡေရာက္လိမ့္မယ္ လို႔စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ျပီး ေျခေထာက္ကိုအေပၚျပန္တင္ထားလိုက္ပါတယ္။
ေနာက္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ေန၀င္းမ်ားေရာက္လာျပီလားလို႔ေခၚၾကည့္ေပမယ့္လည္း ဘာမွျပန္မၾကားရပါ….
ညက တေျဖးေျဖးနက္လာျပီ…
လမိုက္ညမို႔ဘာမွသဲသဲကြဲကြဲမျမင္ရပါ…..
ကၽြန္းပင္ေပၚမွာေက်ာခင္းခ်လိုက္ပါတယ္…..
မ်က္ႏွာအေပၚတည့္တည့္မွာကၽြန္းရြက္ေတြကိုရိုးတိုးရိတ္တိတ္ျမင္ေနရပါတယ္…
ကၽြန္းပင္ေပၚကေမ်ာက္တစ္ေကာင္ငါ့မ်က္ႏွာေပၚခုန္ခ်ရင္ဒုကၡဘဲလို႔ေတြးျပီးငုတ္တုတ္ျပန္ထထိုင္လိုက္ပါတယ္။
တစ္ေယာက္တည္းမို႔စိတ္ထဲမွာအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြးျပီးဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားျဖစ္ေနပါတယ္…
ဒီတစ္ညေတာ့ငုတ္တုတ္ထိုင္ရင္းမိုးလင္းရေတာ့မယ္ထင္ပါတယ္…..
တစ္ေယာက္ထဲေဒါနေတာင္ေၾကာမွာေခ်ာက္ေခ်ာက္ခ်ားခ်ားနဲ႔ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတာအေတာ္ၾကာသြားျပီ…
နာရီၾကည့္ေတာ့ဆယ္နာရီေက်ာ္ေနျပီ…..
ထိတ္လန္႔ေနေသာစိတ္ေၾကာင့္ကိုယ့္ကိုကိုယ္မလံုျခံဳသလိုဘဲခံစားေနရပါတယ္။
ေနာက္ေၾကာမွာအေကာင္တစ္ေကာင္ေကာင္မ်ားရွိေနမလား….
သစ္ပင္ၾကီးေအာက္မွာေျမြေတြမ်ားရွိေနမလား….
အမိ်ဳးမိ်ဳးအေတြး၀င္ျပီးဘယ္လိုမွအိပ္လို႔မရပါ….
ေမွာင္မဲေနေသာအရိပ္ၾကီးေတြကလူကိုပိုေျခာက္ခ်ားေစပါတယ္။
ထိုအခိုက္ က်ေနာ္ဆင္းလာတဲ့ေတာင္ေၾကာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ဓါတ္မီးတစ္၀င္း၀င္းနဲ႔
လူတစ္အုပ္ဆင္းလာတာကိုေတြ႔လိုက္ရပါတယ္၊
စိတ္ထဲမွာဘယ္လို၀မ္းသာသြားမွန္းမသိပါ…က်ေနာ္လူေတြနဲ႔အဆက္ျပတ္ေနတာ 9 နာရီေလာက္ရွိေနျပီ…..
က်ေနာ္ကၽြန္းပင္ေပၚမွခုန္ခ်လိုက္ျပီးစမ္းေခ်ာင္းေလးကိုျဖတ္ျပီးေတာင္ေျခဖက္သို႔ေျပးထြက္ခဲ့မိပါတယ္။
ေတာင္ေျခေရာက္ေတာ့၀မ္းသာလြန္းလို႔ ပါးစပ္က…ေဟး…..ေဟး…လို႔ေအာ္ေနမိပါတယ္……
က်ေနာ္အသံကိုၾကားတဲ့အခိုက္မွာဆင္းလာတဲ့သူေတြစကားသံေတြရပ္ဓါတ္မီးေတြပိတ္ျပီး
ခ်က္ခ်င္းလာလမ္းအတိုင္းျပန္တက္ေျပးၾကပါတယ္……
က်ေနာ္အရမ္းအံၾသေနမိပါတယ္။….က်ေနာ္ကိုျမင္တာနဲ႔ အသံကိုၾကားတာနဲ႔ဘာလို႕လွည့္ေျပးၾကတာလဲလို႔
စဥ္းစားေနမိပါတယ္…
..က်ေနာ္စိတ္ထဲက်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္းလမ္းေပ်ာက္ေနတဲ့အတြက္
ေဖးေဖးမမနဲ႔အားေပးစကားေျပာၾကမယ္လုိ႔ထင္ထားတာ…
ထင္ထားတာနဲ႔တစ္ျခားစီပါ။
က်ေနာ္လမ္းေပ်ာက္ေနတဲ့ခရီးသြားပါ………က်ေနာ့္ကိုလမ္းျပေပးပါအံုး……..က်ေနာ္မသြားတတ္ေတာ့လို႔ပါ….. လို႔ေအာ္ေျပာေတာ့မွလက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးအလက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိတဲ့မီးေရာင္က်ေနာ့္မ်က္နွာေပၚထိုးက်
လာပါသည္။တစ္ခ်ိဳ႔ဓါတ္မီးေတြကအနီးအနားတ၀ိုက္ကိုလိုက္ထိုးေနပါတယ္…..
က်ေနာ္လမ္းေပ်ာက္ေနတာပါ…
ေနာက္မွာက်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လဲက်န္ေနတယ္….ျမင္ခဲ့ၾကရဲ့လား…. က်ေနာ္ေအာ္ေျပာေတာ့မွလူစုကြဲသြားတဲ့လူအုပ္ၾကီးတေျဖးေျဖးျပန္စုျပီးေတာင္ေပၚကျပန္ဆင္းလာၾကပါတယ္…
အထမ္းသမားအေယာက္ႏွစ္ဆယ္နဲ႔အျခားလူခုႏွစ္ေယာက္ပါေသာအဖြဲ႔ပါလား။
သူတို႔ေတြပစၥည္းေတြကိုေက်ာမွာပိုးထားၾကတယ္…
ဓါတ္မီးတစ္လက္ကက်ေနာ့္မ်က္နွာတည့္တည့္ထိုးၾကည့္ျပီး……
ေဟ့…ေကာင္ေလး….နင္မသန္းျမင့္တူမဟုတ္လား…..
ဟုတ္ပါတယ္….အန္တီ……
ေကာင္ေလးနင္မိုက္လွခ်ည္လား…..ေျပာလည္းေျပာ…သူ႔လက္ညွိဳးနဲ႔က်ေနာ္နဖူးကိုထိုးျပီး…
မိုက္ လိုက္တာေကာင္ေလးရယ္…နင္တို႔ဘာမွအေတြ႔အၾကံဳမရွိၾကပါလား…..။
အန္တီေျပာလည္းေျပာ၊က်ေနာ္ေက်ာကိုထုျပီးငိုေနတယ္….က်ေနာ္ပခံုးကိုလည္းဖက္ထားပါတယ္။
ေကာင္ေလး ….နင္အရမ္းကံေကာင္းတယ္…..အစိုးရစစ္ေၾကာင္းနဲ႔ေတြ႔လို႔ကနင္ရင္ဘတ္စကာျဖစ္ေနျပီ…..
ကရင္စစ္သားနဲ႔ေတြ႔ရင္လည္းနင့္ဦးေႏွာက္ေတြေျမၾကီးေပၚမွာျပန္႔က်ဲသြားမယ္…
ညေမွာင္ေမွာင္…ဆင္းလာတဲ့သူေတြဘယ္သူမွန္းမသိဘဲထြက္လာရသလား……..
နင္တို႔ကေလးေတြဘာမွအေတြ႔အၾကံဳမရွိၾကဘူး…..
မီးေရာင္ထဲမွာျမင္ရေသာအန္တီက က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႔မေစ်းထဲမွထမိန္လက္ကားေရာင္းေနေသာေဒၚေနာ္ေနာ္ ၊
က်ေနာ္အေဒၚသူငယ္ခ်င္း၊ က်ေနာ့္ကိုဂရုဏာေဒါသနဲ႔ေျပာလဲေျပာ ငိုလဲငို…..
က်ေနာ့္ကိုသားတစ္ေယာက္လိုဘဲလက္ဆြဲျပီးက်ေနာ္တို႔ခရီးဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္။
က်ေနာ့္စက္ဘီးေက်ာပိုးအိတ္ကိုသူ႔အထမ္းသမားေတြ၀ိုင္းသယ္ေပးၾကပါတယ္။
က်ေနာ္လံုး၀မစဥ္းစားမိခဲ့ပါ……ေဒၚေနာ္ေနာ္ေျပာ တာေတြကိုက်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာလံုး၀မရွိခဲ့ပါ။
က်ေနာ္တို႔လူငယ္အေတြ႔အၾကံဳနည္းလြန္းပါတကား။
ရန္သူမိတ္ေဆြမခြဲနိုင္တဲ့အေမွာင္ထဲကလူတစ္ေယာက္ကိုဒီေတာဒီေတာင္မွာဘယ္သူမဆိုလက္ဦးမႈရယူမွာဘဲ…..
မိုက္မဲလြန္းတဲ့ငါပါလားလို႔ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယူက်ံဳးမရျဖစ္မိပါတယ္…….
ေဒၚေနာ္ေနာ္ေျပာသလိုဒီေဒါနေတာင္ၾကားမွာသာပိုးစိုးပက္စက္ျဖစ္ခဲ့ရင္က်ေနာ့္အေမရင္ကြဲျပီ၊
အေမဒီလမ္းခရီးကိုမသြားေစခ်င္ ပါ၊တားမရလို႔သာခြင့္ျပဳခဲ့ရသည္….
ေနာက္ျပီးဒီေတာဒီေတာင္ေတြၾကားမွာက်ေနာ့္ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ရပ္ကြက္ထဲကလူၾကီးေတြ၊ျမိဳ႔ထဲက
လူအခ်ိဳ႔ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ဆံုးပါးသြားၾကတယ္……ဒါေတြကိုျပန္ေတြးမိျပီးေက်ာခ်မ္းေနမိပါတယ္……
အမွတ္မထင္ ရင္ဘတ္ကိုစမ္းၾကည့္မိပါသည္။
စကာေပါက္ေတြျဖစ္ခဲ့ရင္ဘယ္လိုေနမလဲ…..
ဦးေခါင္းကိုစမ္းမိျပီးေနာက္ေစ့ပြင့္ထြက္သြားျပီးဥေႏွာက္ေတြေျမၾကီးေပၚမွာေရာက္ေနရင္ဘယ္လိုျဖစ္မလဲ…….
အခုမွက်ေနာ္ေတြးျပီးေၾကာက္လာပါေတာ့တယ္…..အေမ က်ေနာ့္ကိုခြင့္လြတ္ပါ…..
ေနာက္ဆိုအေမ့အနားမွာဘဲေနေတာ့မယ္……
စိတ္ထဲမွာတုန္လႈပ္စြာနဲ႔အေမ့ကိုေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္….
အကယ္၍မ်ားဤေတာထဲမွာငါတစ္ခုခုမ်ားျဖစ္သြားျပီဆိုတဲ့သတင္းကို
သူငယ္ခ်င္းမကသမီးရည္းစားလည္းမက်ေသးတဲ့မနန္းတစ္ေယာက္ၾကားမိရင္ငါ့အတြက္၀မ္းနည္းျပီးငိုေလမလား…..
ဟို….လူတစ္ေယာက္ေတာ့၀မ္းသာေနမယ္….က်ေနာ္နဲ႔မနန္းကိုျပိဳင္လိုက္ေနေသာဥပေဒေက်ာင္းသားအရွည္ၾကီး……
ဒီေကာင္ေတာ့ျပိဳင္္ဖက္တစ္ေယာက္ေလွ်ာ့သြားလို႔အၾကီးအက်ယ္၀မ္းသာေနမွာ…..
အေရးထဲစိတ္ကေက်ာင္းကိုေရာက္သြားျပန္ပါတယ္…..
က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႔ေပါက္၀ေရာက္ေတာ့ည 12 နာရီးထိုးေနျပီ…ျမိဳ႔တံခါးမဖြင့္ေပးပါ….
ျပည္သူ႔စစ္ႏွင့္ရဲေတြကင္းေစာင့္ေနၾကတယ္…
.လံုျခံဳေရးအရတံခါးမဖြင့္ေပးေတာ့ပါ။ဒီညျမိဳ႔ျပင္မွာဘဲအိပ္ၾကပါတယ္…..က်ေနာ္ဒီညအိပ္မရပါ…..
ေဒၚေနာ္ေနာ္ေျပာခဲ့တာေတြက်ေနာ့္စိတ္ကိုေခ်ာက္ျခားေစပါတယ္။
ေဒၚေနာ္ေနာ္ေကၽြးတဲ့ျဖဴသားဟင္းနဲ႔ထမင္းကိုမ်ိဳမက်ပါ…..
ေန၀င္းကအားရပါးရစားျပီး က်ေနာ့္ေဘးမွာတစ္ရွဴးရွဴးနဲ႔အိပ္ေမာက်ေနျပီ…..
က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႔ထဲကိုမနက္မိုးလင္းမွ၀င္လို႔ရပါတယ္….ေန၀င္းကေန႔ခ်င္းရန္ကုန္ကိုဆက္ထြက္ၾကဘို႔ေခၚေနပါတယ္….
က်ေနာ္မလိုက္ေတာ့ပါ…က်ေနာ္အိမ္မွာတစ္ပတ္ေလာက္နားလိုက္မယ္……
အေမ့အနားမွာေနခ်င္တယ္…….
ဒီေန႔က်ေနာ္သိပ္ေနမေကာင္းပါ၊
မေန႔ကပင္ပန္းခဲ့တဲ့ဒဏ္၊အိပ္ေရးးပ်က္တဲ့ဒဏ္၊တုန္လွဳပ္ေခ်ာက္ခ်ားေနတဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ေနလို႔မေပ်ာ္ပါ…..
ကိုယ္လက္ကိုက္ခဲလာျပီးညေနေရာက္ေတာ့က်ေနာ့္ကိုယ္ေတြတေျဖးေျဖးပူ လာပါတယ္….
ေကာ့ကရိတ္နဲ႔ၾကာအင္းရြာ ၁၂ မိုင္ေလာက္ဘဲေ၀းပါတယ္…….ၾကာအင္းရြာဟာအေမတို႔ဇာတိရြာျဖစ္ပါတယ္။
ၾကာအင္းရြာအလယ္မွာၾကာအင္းေခ်ာင္းၾကီးျဖတ္စီးေနပါတယ္…
..ၾကာအင္းေခ်ာင္းဟာထိုင္းနယ္စပ္ က်ိဳက္ဒံုအထက္ထိုင္းနယ္ေျမထဲမွာျမစ္ဖ်ားခံျပီးစီးဆင္းလာပါတယ္……
ေအာက္ဘက္မွာဂ်ိဳင္းျမစ္ထဲစီး၀င္သြားပါတယ္…
..ျဖတ္စီးေနတဲ့ၾကာအင္းေခ်ာင္းေၾကာင့္ၾကာအင္းရြာကိုေတာင္ၾကာအင္းႏွင့္ေျမာက္ၾကာအင္းလို႔ေခၚ ၾကပါတယ္…
.ေတာင္ၾကာအင္းဖက္ကကရင္လူမ်ိဳးအမ်ားစုေနထိုင္ျပီးေျမာက္ၾကာအင္းဖက္မွာရွမ္း၊ပအို႔၀္၊ျမန္မာေတြေနၾကပါတယ္။
အဖြားတို႔အိမ္ကေျမာက္ဘက္ကမ္းမွာရွိပါတယ္။အဖြားတို႔အိမ္ကိုေခ်ာင္းဖက္မ်က္နွာလွည့္
ျပီးေဆာက္ထားပါတယ္။အဖြားတို႔အိမ္ေရွ႔ေခ်ာင္းနံေဘးမွာမက်ည္းပင္ၾကီးတစ္ပင္ရိွပါတယ္။
မက်ည္းကိုင္းေတြဟာေခ်ာင္းထဲကိုကိုင္းညြတ္က်ေနပါတယ္….
က်ေနာ္တို႔ငယ္ငယ္ကမက်ည္းကိုင္းေပၚကေခ်ာင္းထဲကိုဒိုင္ဗင္ထိုးခ်ေလ့ရွိပါတယ္….
အဲဒီမက်ည္းပင္ရဲ့ထူးျခားခ်က္ဟာ ကိုင္းတစ္ဖက္ကမက်ည္ီးသီးဟာခ်ိဳေနျပီးေနာက္ကိုင္းတစ္ကိုင္းကခ်ဥ္ ေနပါတယ္…..
တစ္ကယ္ေတာ့က်ေနာ့္အဖြားဟာက်ေနာ္တို႔ကိုမေမြးခင္ကတည္းကမရွိေတာ့ပါဘူး…..
ၾကာအင္းရြာကေကာ့ကရိတ္အလာမွာဓါးျပပစ္လိုက္တဲ့
ေသနတ္က်ည္ဆန္ဟာအဖြားႏွလံုးသားကိုေဖါက္ျပီးကားေပၚကက်သြားပါတယ္။ ဓါးျပကိုေၾကာက္လို႔ကားသမားကေမာင္းေျပးျပီ။ရင္ခြင္မွာပိုက္ထားတဲ့က်ေနာ့္ဦးေလးအငယ္ဆံုးလဲအဖြားနဲ႔အတူက်သြားပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ေတြကမျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ကာလ….ရြာမွာေနလိုက္၊ျမိဳ႔မွာေနလိုက္၊
သတင္းရရခ်င္းအဖိုးဟာအမ်ိဳးေတြစုျပီးခ်က္ခ်င္းလိုက္သြားပါတယ္…
မေအနို႔ကိုစို႔လိုက္၊ေဆာ့လိုက္ဘာမွမသိိရွာတဲ့က်ေနာ့္ဦးေလးကိုအသက္မဲ့လဲေလွ်ာင္းေနတဲ႔အဖြားရင္ခြင္ထဲမွာ
ျပန္ေတြ႔လိုက္တဲ့အခိုက္မွာအဖိုးရင္ကြဲမတတ္ပါဘဲ။
ဓါတ္ပံုေတြမရွိေသးတဲ့ကာလမွာအေမေျပာျပခဲ့တဲ့အဖြားရုပ္သြင္ကိုက်ေနာ္စိတ္နဲ႔ခန္႔မွန္းလို႔ရပါတယ္….
ရွမ္းတရုတ္စပ္မို႔အသားျဖဴျဖဴ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းအဖြားရုပ္သြင္။
ငယ္ငယ္တုန္းကက်ေနာ္တို႔ေမာင္နွမေတြ၊အဖြားရဲ့အေၾကာင္းေတြကိုေျပာသံေတြၾကားတိုင္း
ရင္ထဲမွာခံစားခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
ၾကာအင္းေခ်ာင္းေရဟာတစ္သြင္သြင္စီးဆင္းေနပါတယ္….ေတာင္က်ေရေၾကာင့္ျမစ္ျပင္ၾကီးဟာေတာ္ေတာ္က်ယ္ေနပါတယ္……
ဒီေန႔က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္းျမစ္ျပင္ၾကီးမွာကူးခတ္ေနပါတယ္…က်ေနာ္ေတာင္ဘက္ကမ္းကိုဦးတည္ျပီးကူးခတ္ေနပါတယ္…
က်ေနာ္ၾကာအင္းေခ်ာင္းအလယ္ေလာက္ကိုေရာက္ေနပါျပီ…..
ဆက္ျပီးက်ေနာ္ကူးခတ္ေနပါတယ္…ျမစ္ကမ္းနားမွာက်ေနာ့္အဖြားက်ေနာ့္ကိုလက္ယပ္ေခၚေနပါတယ္။
အဖြားရဲ့နက္ေမွာင္တဲ့ဆံပင္ရွည္ရွည္ေတြဟာေလထဲကိုပ်ံလြင့္ေနပါတယ္….
အဖြားကိုျမင္ေတာ့ကမ္းကိုေရာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔အားရပါးရကူးခတ္ေနမိပါတယ္….
ဒီအခိုက္မွာက်ေနာ့္နာမည္ကိုေခၚေနတဲ့အသံထပ္ၾကားမိပါတယ္…
လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့က်ေနာ့္အေမအဖြားတို႔အိမ္ေရွ႔ကကမ္းနဖူးမွာရပ္ျပီးျပန္လာခဲ့ဘို႔ေခၚေနတယ္….
ဟိုဘက္ကမ္းမွာအဖြားကလက္ယပ္ေခၚေနတယ္…ဒီဘက္မွာကအေမကျပန္လာခဲ့ဘို႔ေခၚေနတယ္……
က်ေနာ္ေ၀ခြဲမရေတာ့ပါ၊ေရကူးတာၾကာလာေတာ့က်ေနာ္လက္ပန္းက်လုျပီ….
ဘယ္သူ႔ဆီသြားရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ေတြးေနရင္းက်ေနာ္အေမ့ဆီကိုျပန္လွည့္လိုက္ပါတယ္…
အေမ့ဆီကိုျပန္ကူးလာခဲ့ပါတယ္…..
ေရထဲမွာၾကာရွည္ေရကူးေနတာေၾကာင့္က်ေနာ္အင္အားကုန္ခမ္းျပီးအားျပတ္ေနပါျပီ……
ဘယ္လိုကူးကူးေနရာမေရႊြ႕သလိုခံစားေနရပါတယ္။
လက္ေတြေျခေတြလည္းမလွဳပ္နိုင္ေတာ့ပါ….
ေတာင္က်ေရေၾကာင့္လားမသိၾကာအင္းေခ်ာင္းပိုေရစီးသန္လာပါတယ္။က်ေနာ္လက္ပန္းက်ေနျပီ…
ေရစီးမွာအလိုက္သင့္ေနေပမယ့္လည္းမရေတာ့ပါ။
က်ေနာ့္လက္ေတြမလႈပ္နိုင္ေတာ့ပါ၊
က်ေနာ္ေရထဲတေျဖးေျဖးနစ္သြားပါျပီ…...။
စကားသံေတြၾကားေနတယ္…ဒါေပမယ့္မသဲကြဲပါ၊ခပ္ေ၀းေ၀းကအသံေတြတေျဖးေျဖးနီးလာတယ္….
မ်က္လံုးဖြင့္လို႔မရပါ…ငိုသံေတြ…ေနာက္ျပီးက်ေနာ့္နာမည္ကိုေအာ္ေခၚတဲ့အသံေတြ…..မ်က္လံုးဖြင့္လို႔မရပါ….
အားယူျပီးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ျဖဴေဖြးေနတဲ့မ်က္နွာက်က္ေတြကိုျမင္လိုက္ရပါတယ္….
က်ေနာ့္အိမ္၊က်ေနာ့္အိပ္ယာမဟုတ္ပါ…..
ေနာက္ျပီးအေမ၊ညီမေတြ၊အမေတြငိုေနၾကတယ္…..
ေနာက္ဘက္မွာက်ေနာ့္အမ်ိဳးေတြစိုးရိမ္ေနတဲ့မ်က္လံုးေတြးႏွင့္ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္…..
သတိရလာျပီ….ဆရာ၀န္သြားေခၚ…..
ဆရာ၀န္ႏွင့္သူနာျပဳဆရာမေတြေရာက္လာၾကပါတယ္။က်ေနာ့္ကိုေဆးထိုးၾကပါတယ္….
က်ေနာ္ျပည္သူ႔ေဆးရံုၾကီးေပၚေရာက္ေနပါလား…..
အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ေန႔မွာဘဲက်ေနာ္စဖ်ားပါတယ္……
အဖ်ားမက်ပါ၊က်ေနာ္သတိရတစ္ခ်က္မရတစ္ခ်က္နဲ႔ေဆးရံုကိုေရာက္လာပါတယ္။
က်ေနာ့္ကိုယ္ထဲငွက္ဖ်ားပိုး၀င္ေနျပီ။
ဒီေနာက္က်ေနာ္သံုးရက္ေလာက္သ တိမရေတာ့ပါ….ဆရာ၀န္က ေမ်ာ္လင့္ခ်က္က
ငါးဆယ္ရာခိုင္ႏွဳန္းလို႔ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာက်ေနာ္ျပန္သတိရလာတာပါ။
ေဆးရံုကဆင္းျပီးက်ေနာ္အိမ္မွာဘဲနားေနပါတယ္…..ေက်ာင္းေတြလည္းျပန္ဖြင့္ေနျပီ….
ရန္ကုန္မျပန္ျဖစ္ေသးပါ…အမွန္ေျပာရရင္မျပန္ခ်င္တာပါ….။စိတ္ထဲမွာအေမ့အနားမွာဘဲေနခ်င္ေနတယ္……
ဒီေန႔အိမ္ကိုေၾကးနန္းတစ္ေစာင္ေရာက္လာပါတယ္…..
ေမာင္ဂ်စ္….မင္းျမိဳ႔မွာဘဲေသေတာ့မလား……
ဒီမွာလူစံုေနျပီ…..မနန္းခဏခဏေမးေနတယ္…..ငေသး…….
ငေသးဆီကေၾကးနန္း၊ငေသး….. မင္းငါ့အျဖစ္ကိုမသိဘူးေနာ္….။
ကံေကာင္းလို႔မေသတဲ့….သံေခ်ာင္းတို႔အေဖကြ……..။
ငါ့ကိုနားခြင့္မေပးတဲ့ မရဏမင္းကိုေက်းဇူးတင္တယ္…..
အေမ့ေဘးကထာ၀ရခြဲရျပီလို႔ထင္ထားရာကျပန္ေနခြင့္ေပးခဲ့တဲ့ဗုဓၵဘုရားရွင္ကိုလည္းေက်းဇူးတင္တယ္…..
ဒါေၾကာင့္ငါ အေမ့နားမွာဘဲေနပါရေစအံုး….
ငါအေမ့နားမွာတစ္၀ၾကီးေနအုန္းမယ္….………..။